Blasphemous
Seven Deadly Sins.
Seven Deadly Sins.
Τα metroidvania είναι ένα από αυτά τα είδη που η indie σκηνή έχει πάρει -σχεδόν εξ ολοκλήρου- στις πλάτες της, παραδίδοντας σχεδόν κάθε χρόνο εξαιρετικά δείγματα, κάτι που βέβαια έχει ως φυσικό επόμενο o ποιοτικός πήχης να βρίσκεται υψηλότατα σε τεχνικό, εικαστικό, σχεδιαστικό και gameplay επίπεδο. Πώς καταφέρνεις μέσα από τον σφοδρό ανταγωνισμό να κάνεις τον δικό σου τίτλο να ξεχωρίσει ανάμεσα από δεκάδες παραγωγές; Η Game Kitchen φαίνεται πως είχε την απάντηση, καθώς ήδη από τις πρώιμες εικόνες του πονήματός της στο Kickstarter, ήταν σε θέση να τραβήξει τα βλέμματα επάνω της, ακόμα κι αν το gameplay ήδη από τα πρώτα δείγματα έδειχνε κάπως τετριμμένο.
Μερικές εικόνες αρκούσαν για να τοποθετήσουμε το Blasphemous άμεσα στη wishlist μας με το εικαστικό του να κερδίζει αβίαστα το ενδιαφέρον μας, δίνοντας την εντύπωση μίας δισδιάστατης συγγενούς δημιουργίας με αυτήν του (ελαφρώς) αδικημένου Dante’s Inferno, μοιραζόμενο ορισμένα κοινά στοιχεία στην άντληση της έμπνευσής τους. Τουτέστιν, την έντονα μακάβρια και αποτρόπαια απεικόνιση περιβαλλόντων και οντοτήτων που θαρρείς πως έχουν βγει από τους χειρότερους εφιάλτες κάποιου κρατουμένου που βρίσκεται φυλακισμένος στα σκοτεινά, μεσαιωνικά μπουντρούμια της Ιεράς Εξέτασης, περιμένοντας να έρθει η ώρα του για την πυρά.
Εμείς παίρνουμε τον έλεγχο της εκκεντρικά μασκοφορεμένης φιγούρας του αμίλητου Penitent One, έχοντας ως κεντρικό στόχο να βάλουμε ένα τέλος στην καταραμένη οντότητα του Miracle.
Ήδη από την εισαγωγή είναι εμφανές πως το Blasphemous έχει… βλάσφημες προθέσεις, απεικονίζοντας στα πρώτα δευτερόλεπτα μία γυναικεία φιγούρα να αυτομαχαιρώνεται με μία φιγούρα που δείχνει ως παραλλαγή του εσταυρωμένου (γενικά το παιχνίδι δεν αναφέρει πουθενά άμεσα ονόματα και ορολογίες από τον χριστιανισμό αλλά είναι κάτι περισσότερο από σαφές ότι εκεί παραπέμπει η εικονογραφία του). Εμείς παίρνουμε τον έλεγχο της εκκεντρικά μασκοφορεμένης φιγούρας του αμίλητου Penitent One (Ο Μετανοημένος), έχοντας ως κεντρικό στόχο να βάλουμε ένα τέλος στην καταραμένη οντότητα του Miracle (Θαύμα) που έχει φέρει υπό το σκότος της την περιοχή της Cvstodia.
Παρόλο που θα βρούμε διάφορους χαρακτήρες στην πορεία μας, το μεγαλύτερο μέρος της πληροφορίας για το lore έρχεται από τα δεκάδες αντικείμενα που συλλέγουμε στο inventory μας (quest items, collectibles, αναλώσιμα κ.λπ.), κάθε ένα από τα οποία συνοδεύεται πάντοτε από εξτρά πληροφορίες που δίνουν το δικό τους στίγμα για τον κόσμο. Χωρίς να κρύβει εκπλήξεις ή να εμβαθύνει σημαντικά στον στοχευμένο και μονοδιάστατο σκοπό του Penitent One, οι πληροφορίες που διαβάζουμε στο lore, μαζί με τις λιγοστές καλοφτιαγμένες και μακάβριες cutscenes (με έντονη ρετρό αισθητική), σκιαγραφούν έναν κόσμο πνιγμένο στη μιζέρια και τον σκοταδισμό, όπου οι μόνες στιγμές που μπορεί να απαλύνουν την ψυχή κάποιου μπορούν να έρθουν μόνο από τη “λυτρωτική” ανακούφιση που μπορεί να φέρει το αυτομαστίγωμα…
Το σίγουρο είναι πως η Game Kitchen πόνταρε την επιτυχία του Blasphemous στο έπακρο επάνω στην αποτύπωση του εφιαλτικού, εκκλησιαστικού περιβάλλοντος, κατοικούμενο από βασανισμένες και φρικιαστικές υπάρξεις. Αναμφίβολα, στο εικαστικό κομμάτι οι Ισπανοί δημιουργοί πετυχαίνουν τον στόχο τους. Μεταχειριζόμενοι με αυτοπεποίθηση την τεχνοτροπία της pixel art, σχεδίασαν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό κόσμο με σεβαστή ποικιλία στα περιβάλλοντα. Όντας metroidvania, ο κόσμος του Blasphemous είναι ενιαίος και το backtracking σε αυτόν θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η βασική περιοχή του χάρτη δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από ένας υπέρογκος ναός, που διακλαδώνεται σε εξωτερικές, χιονισμένες κορυφές αλλά και σε υπόγεια μπουντρούμια. Γενικά, το μέγεθος του κόσμου είναι αρκούντως εκτενές, με τις απαιτούμενες διακριτές περιοχές.
Καλή ποικιλία υπάρχει και στις εχθρικές μονάδες, πολλές εκ των οποίων είναι συγκεκριμένες για κάθε περιοχή. Ο σχεδιασμός των εχθρών είναι στην πλειονότητά του ευφάνταστος και συνάδει ιδανικά με τη γενικότερη σχεδιαστική φιλοσοφία του Blasphemous, φέρνοντάς μας μπροστά από δαιμονισμένες υπάρξεις, μεταφυσικές και ανθρώπινες. Κάθε υπo-περιοχή βέβαια δεν θα μπορούσε παρά να καταλήγει σε ένα boss fights, τα οποία μπορεί να μην είναι ιδιαιτέρως πολλά στον αριθμό, όμως κάθε ένα από αυτά είναι επιβλητικά σχεδιασμένα οδηγώντας σε ιδανικές κορυφώσεις, τόσο από άποψη πρόκλησης στη μάχη όσο και από τον ευφάνταστα ειδεχθή σχεδιασμό τους.
Κάθε υπo-περιοχή δεν θα μπορούσε παρά να καταλήγει σε ένα boss fights, τα οποία μπορεί να μην είναι ιδιαιτέρως πολλά στον αριθμό, όμως κάθε ένα από αυτά είναι επιβλητικά σχεδιασμένα.
Σε γενικές γραμμές το Blasphemous τα πάει περίφημα στην οπτικοποίηση της βιβλικής φρίκης, μέσα από τη λεπτομερή pixel-art. Αποτελεί και το μεγαλύτερο προτέρημά του, ωθώντας στην εξερεύνηση, πρωτίστως επειδή έχουμε την περιέργεια να δούμε τον σχεδιασμό των νέων εχθρών, των bosses και των περιοχών που μας επιφυλάσσει. Δυστυχώς, η φαντασία που υπήρξε στο εικαστικό κομμάτι δεν επεκτάθηκε στον ίδιο βαθμό στους υπόλοιπους τομείς. Το gameplay του Blasphemous είναι αναμφίβολα λειτουργικό όμως ακολουθεί πλήρως την πεπατημένη, με ελάχιστη διάθεση να προσφέρει την οποιαδήποτε καινοτομία ή βάθος, έστω ενσωματώνοντας ήδη δοκιμασμένους μηχανισμούς που απαντώνται στα metroidvania.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους τίτλους του είδους, το ρεπερτόριο των κινήσεων και ειδικών ικανοτήτων του πρωταγωνιστή έχει μηδαμινό εμπλουτισμό κατά τη διάρκεια της περιπέτειας. Εντύπωση προκαλεί ότι ποτέ δεν αποκτούμε τη δυνατότητα για διπλό άλμα, ένας μηχανισμός που απαντάται στην πλειοψηφία των platform παιχνιδιών και δη των metroidvania. Η έλλειψη αυτής της ικανότητας δεν θα μας φαινόταν αρνητική (άλλωστε είμαστε σίγουροι ότι αποτελεί σχεδιαστική επιλογή της Game Kitchen και όχι παράλειψη), εντούτοις, είναι αρκετά τα σημεία του παιχνιδιού όπου δείχνει έντονη η απουσία της.
Δεν είναι λίγες οι φορές όπου κάποια αδέξια κίνησή μας ή το εκτόπισμα του Penitent One από κάποιο εχθρικό χτύπημα θα ωθήσει τον χαρακτήρα στα θανάσιμα καρφιά ή το κενό, όπου η ύπαρξη ενός δεύτερου άλματος θα μπορούσε να μας δώσει μία σωτήρια κίνηση. Δεδομένου μάλιστα ότι τα διάφορα checkpoints είναι αρκετά απομακρυσμένα, η αλήθεια είναι ότι η ευκολία με την οποία μία καλή προσπάθεια μπορεί να έρθει στο άδοξο τέλος της από μία μικρή απροσεξία, δίνει έντονα την εντύπωση των περιορισμένων κινήσεων που έχουμε στα χέρια μας παρά μια δίκαιη αύξηση της πρόκλησης.
Γενικότερα, όμως, η έλλειψη εξτρά κινήσεων και ικανοτήτων σημαίνει ότι από gameplay πλευρά το Blasphemous δεν κρύβει παρά ελάχιστες εκπλήξεις στην πορεία του και κατ’ επέκταση αυτό μεταφράζεται σε έναν προβλέψιμο και κάπως ρηχό τομέα gameplay. Οι διάφορες μαγείες έρχονται να δώσουν ένα αμυδρό εμπλουτισμό, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν τις βρήκαμε ιδιαίτερα χρήσιμες, σε ένα σύστημα μάχης που ούτως ή άλλως δεν χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας. Οι συγκρούσεις με τους κάθε λογής εχθρούς μεταφέρουν αρκούντως ικανοποιητικά τη βίαιη φύση του κόσμου, όμως δεν παύουν να αποτελούν μία αρκετά εύκολη υπόθεση.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους τίτλους του είδους, το ρεπερτόριο των κινήσεων και ειδικών ικανοτήτων του πρωταγωνιστή έχει μηδαμινό εμπλουτισμό κατά τη διάρκεια της περιπέτειας.
Από την άλλη πλευρά, στην εξερεύνηση και την ύπαρξη πλήθους μυστικών, η Game Kitchen φαίνεται να αξιοποίησε την εμπειρία της από τα προηγούμενα παιχνίδια της, τα αξιολογότατα και “λοβκραφτικού” τρόμου Last Door (με hardcore pixel art, ωστόσο, που ενδέχεται να απωθήσει αρκετούς). Υπάρχει ένα αρκετά σεβαστό πλήθος μυστήριων quest items, πολλά εκ των οποίων συνδέονται με προαιρετικά quests που ανοίγουν τον δρόμο προς διάφορα δευτερεύοντα δωμάτια. Αν μη τι άλλο οι παρατηρητικοί και όσοι επιδοθούν στο διάβασμα του lore και των διαφόρων περιγραφών, θα απολαύσουν την πτυχή της εξερεύνησης του κόσμου, ένα στοιχείο που έχει δοθεί σε αρκετά καλό βαθμό από τους δημιουργούς.
Όπως αντιλαμβάνεστε, παρά το στραβοπάτημα στο gameplay, το Blasphemous αναμφίβολα αποτελεί ένα αξιόλογο metroidvania, η αξία του οποίου βρίσκεται πρωτίστως στην γκροτέσκα απεικόνιση ενός άγριου κόσμου όπου κυριαρχεί μία πλήρως σαδιστική εκκλησιαστική δύναμη. Eυελπιστούμε πως στην επόμενη προσπάθειά της η Game Kitchen θα επαναφέρει το μεράκι που επέδειξε στον σχεδιασμό του περιβάλλοντος και των εχθρικών οντοτήτων, αλλά και πως θα το επεκτείνει και στον νευραλγικό τομέα του gameplay.
To review του Blasphemous βασίστηκε στην έκδοση του παιχνιδιού για PC.
