Fear the Timeloop | Review

Όταν βλέπουμε μία νέα indie survival horror πρόταση, μπορούμε να είμαστε 99% σίγουροι ότι θα στοχεύει στη νοσταλγία και δη στην ιδιοσυγκρασία των πρώτων Resident Evil και Silent Hill. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα αρνητικό, ιδίως όταν η πηγή έμπνευσης αφορά στα καλύτερα δείγματα του είδους, όπως π.χ. είδαμε στα Crow Country και Tormented Souls, μεταξύ άλλων.

Το Fear the Timeloop έρχεται με τη διάθεση να παρεκκλίνει από αυτήν τη μανιέρα, αν και πιο σωστά θα λέγαμε ότι κάνει μία απόπειρα για να το καταφέρει αυτό, προσθέτοντας μία πινελιά Groundhog Day στη συνήθη συνταγή των survival horror. Με λίγα λόγια, επιχειρεί να τοποθετήσει τον πρωταγωνιστή μέσα σε μία χωροχρονική λούπα, όπου θεωρητικά ζει την ίδια στιγμή ξανά και ξανά.

Η ιστορία μπαίνει στο προκείμενο χωρίς πολλά πολλά, δίνοντάς μας τον έλεγχο του Cooper, ενός σερίφη που ξυπνάει ξαφνικά σε ένα νοσοκομείο, όπου κάτι εμφανώς δεν πάει καλά. Η ομάδα ανάπτυξης προσπαθεί να χτίσει ένα μυστήριο γύρω από τα παραφυσικά φαινόμενα και τα ανθρωπόμορφα τέρατα που περιφέρονται στους διαδρόμους του νοσοκομείου, παραμένοντας πιστό σε ξεκάθαρα b-movie μονοπάτια, ανάλογα μίας ταινίας που σε μία άλλη εποχή θα έβγαινε κατευθείαν στα βιντεοκλάμπ.

Υπάρχουν δύο σεναριακά σκέλη, όπου από τη μία ο Cooper έχει εμμονή με τη σύλληψη του Harrison, ενός serial killer, και από την άλλη επικρατεί ένα εμφανές δαιμονικό στοιχείο στο κτηριακό σύμπλεγμα, που ξετυλίγεται σταδιακά. Ιδίως όσον αφορά στο δεύτερο τμήμα της πλοκής, στην αρχή κάθε chapter ένας αφηγητής μάς δίνει αρκετές πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο ζωής των δαιμόνων και των αγγέλων, τον τρόπο που αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους καθώς και την κοινωνική δομή τους.

Αυτό το κομμάτι θα λέγαμε ότι δείχνει τη φαντασία του σεναριογράφου και την ανάγκη του να δημιουργήσει το δικό του σύμπαν – και η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μία καλή βάση για ένα παιχνίδι, ίσως άλλου είδους ή μεγαλύτερου budget. Στην προκειμένη, η εντρύφηση στις ζωές των δαιμόνων και των αγγέλων είναι κάπως ενδιαφέρουσα αλλά ταυτόχρονα είναι σε μεγάλο βαθμό αποκομμένη από τα τεκταινόμενα εντός του νοσοκομείου. Ναι, υπάρχουν απόκοσμα τέρατα, ζόμπι κ.λπ. αλλά δείχνουν να μην έχουν καμία σύνδεση με δαίμονες και αγγέλους, και πολύ περισσότερο με τις πληροφορίες που μας δίνονται για τις κοινωνίες τους.

Παράλληλα, ούτε η ιστορία του Harrison φαίνεται να έχει ιδιαίτερη σχέση με τις κακουχίες που τραβάει ο Cooper στο νοσοκομείο. Αυτό το σεναριακό σκέλος δείχνει να έχει εισαχθεί για να προσφέρει ένα βάθος στον χαρακτήρα του Cooper, καθιστώντας τον ως μία βαθιά τραυματισμένη προσωπικότητα, σε μία προσπάθεια μάλλον να προσεγγίσει ανάλογες θεματικές των Silent Hill. Δεν το πετυχαίνει.

Εκεί όμως που τα πάει καλά είναι ακριβώς στην b-movie αισθητική του, που -ηθελημένα ή μη- έχει τη γοητεία της μέσα από τις σεναριακές υπερβολές. Προς αυτήν την ευχάριστη -εν τέλει- b-movie αισθητική του σεναρίου λειτουργεί και ο ηθοποιός που χαρίζει τη φωνή του στον Cooper, αποδίδοντας τα κείμενά του με τόσο υπερβολικό συναίσθημα, σαν να προσπαθεί υπέρ του δέοντος να αποδείξει ότι πραγματοποιεί μία οσκαρική ερμηνεία.

Σε όλο το παραπάνω κομμάτι, έρχεται εμβόλιμα το στοιχείο της χρονικής λούπας. Και λέμε εμβόλιμα καθώς στο θέμα των διαλόγων το Fear the Timeloop ορισμένες φόρες μας δείχνει ότι ο πρωταγωνιστής αναγνωρίζει ότι βρίσκεται σε μία χρονική λούπα και άλλες όχι. Είναι εμφανές ότι αυτός ο μηχανισμός, μπήκε πρωτίστως σε επίπεδο gameplay και όχι σε συνδυασμό με ένα ικανό σεναριακό δέσιμο.

Με λίγα λόγια, ο Cooper έχει πρακτικά 15 λεπτά (πραγματικού χρόνου) ζωής, προτού πεθάνει ανεξήγητα και επανέλθει στο τελευταίο save point. Μέσα από διάφορα αναλώσιμα μπορούμε να αυξήσουμε για μερικά λεπτά αυτόν τον χρόνο ή να βάλουμε σε παύση τον μετρητή. Επιπλέον, συγκεκριμένα αντικείμενα μας επιτρέπουν να πραγματοποιήσουμε ένα save το οποίο κάνει reset στο χρονόμετρο. Αποτελεί μία ενδιαφέρουσα ιδέα, λαμβάνοντας υπόψη επίσης πως όταν δεχόμαστε εχθρικές επιθέσεις δεν μειώνεται κάποια μπάρα ζωής αλλά τα λεπτά  που έχει στη διάθεσή του ο Cooper, κάτι που καταφέρνει να εντείνει το άγχος.

Οι δημιουργοί πετυχαίνουν μία καλή ισορροπία, φέρνοντας μας μπροστά από μία ασταμάτητη αντίστροφη μέτρηση, που καταφέρνει να αποφεύγει τον εκνευρισμό. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προκύπτει από απροσεξίες όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με εχθρούς, ένα χτύπημα των οποίων μπορεί να μας μειώσει σημαντικά τον εναπομείναντα χρόνο. Για τα δεδομένα της συμμαζεμένης διάρκειας των περίπου 6-7 ωρών, η ποικιλία των εχθρών είναι ικανοποιητική, αποδίδοντας ανθρωπόμορφα τέρατα με διαφορετικές ρουτίνες, κρύβοντας μάλιστα και 2-3 εκπλήξεις υπό τη μορφή συμπαθητικών boss fights.

Ο οπλισμός δεν κρύβει εκπλήξεις, διατηρώντας την πεπατημένη του είδους, μεταξύ πιστολιών και καραμπινών. Ως δράση δεν έχει να προσφέρει κάτι το αξιομνημόνευτο, αλλά τουλάχιστον δόθηκε μία σχετική προσοχή στα animations των εχθρών και τους διαμελισμούς. Παραμένει μέτριο σε αυτόν τον τομέα, αλλά θα λέγαμε ότι είναι εμφανής η φιλότιμη προσπάθεια των δημιουργών για την απόδοση κάτι ελαφρώς καλύτερου από απλοϊκές, “ξύλινες” αντιδράσεις.

Ως survival horror που κοιτάει στα μάτια τα Resident Evil και Silent Hill, δεν θα μπορούσε παρά να περιέχει πολυάριθμες κλειδωμένες πόρτες, με διάφορους μηχανισμούς, ωθώντας μας προς τα συνεχή μπρος, πίσω μεταξύ των ορόφων του νοσοκομείου, ανακαλύπτοντας νέα κλειδιά και εργαλεία. Σε αυτό το κομμάτι πιστεύουμε ότι θα ικανοποιήσει τους fans του είδους, χάρη στην καλή δομή του κτηρίου και τον δουλεμένο τρόπο με τον οποίο ενώνει περιοχές και ανοίγει σταδιακά νέους διαδρόμους. Επίσης, χωρίς να το παρακάνει με το respawn των εχθρών, τους τοποθετεί και τους επανατοποθετεί έξυπνα, ώστε να μας κρατάει διαρκώς σε εγρήγορση.

Παρότι σε κανένα σημείο δεν δείχνει να θέλει να ξεφύγει από τους εμπνευστές του (πέραν του time loop μηχανισμού, που και αυτός όμως παραμένει σε απλοϊκό επίπεδο), το σίγουρο είναι ότι μεταφέρει μία ευχάριστη survival horror εμπειρία. Ή τουλάχιστον, θα μπορέσει να το καταφέρει αυτό, αν η ανάπτυξή του συνεχιστεί και τα ποικίλα bugs εξανεμιστούν… Η αλήθεια είναι ότι σε όσα σημεία μπαίναμε σε ρυθμό άλλες τόσες ήταν και οι περιπτώσεις όπου κάποιο bug δυσχέραινε την πρόοδό μας.

Μάλιστα, σε 3-4 διαφορετικές περιπτώσεις, ήρθαμε μπροστά από gaming breaking bug που μας οδηγούσαν στο reload, με το περιορισμένο saving να σημαίνει ότι έπρεπε να επαναλάβουμε μεγάλα τμήματα του παιχνιδιού. Τα προβλήματα συνεχίζουν στο οπτικό σκέλος, όπου το Fear the Timeloop παλεύει να προσφέρει μία “ok” εικόνα ενός πειστικού χώρου, με πολλαπλές δαιμονικές πινελιές. Ωστόσο, διάφορα glitches δηλώνουν το παρόν, που ναι μεν δεν επηρεάζουν την εμπειρία σε ιδιαίτερο βαθμό (μιλώντας ξεκάθαρα για τον οπτικό τομέα), όμως έρχονται για να τονίσουν ότι το παιχνίδι χρειαζόταν ακόμα δουλειά.

Ένα ακόμα σημαντικό θέμα προκύπτει από την ευαισθησία του φακού, η δέσμη φωτός του οποίου εξαφανίζεται πλήρως με το που έρθουμε -ακόμα και ελάχιστα- μπροστά από οποιαδήποτε επιφάνεια (τοίχο, πόρτα κ.λπ.). Το αποτέλεσμα είναι να πέφτει άραχνο σκοτάδι συχνά και ξαφνικά. Λαμβάνοντας υπόψη τους κλειστούς χώρους όπου διαδραματίζεται το παιχνίδι, αυτό το εφέ είναι συνεχές και καταντάει σύντομα κουραστικό.

Παρά τα -ομολογουμένως- σημαντικά θέματά του, το Fear the Timeloop δείχνει ότι θα μπορέσει ίσως να προσφέρει μία πραγματικά αξιοπρόσεκτη cult εμπειρία στο είδος των survival horror εάν οι δημιουργοί καταφέρουν να διορθώσουν τα κακώς κείμενά του. Το κομμάτι της εξερεύνησης είναι φροντισμένο ενώ και ο μηχανισμός του χρόνου, παρότι δεν ταράζει τα νερά, παρουσιάζει ένα σχετικό ενδιαφέρον. Aλλά αυτά τα στοιχεία από μόνα τους δεν αρκούν για να αντισταθμίσουν τη μεγάλη δόση υπομονής που απαιτείται για τα ποικίλα bugs που συνοδεύουν τα τέρατα.

Το Fear the Timeloop κυκλοφορεί από τις 30/1/26 για PC. Το review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από την PlayWay.