Aces of Thunder | Review

Μετά από μια μακρά περίοδο αναμονής, το Aces of Thunder προσγειώθηκε στο PlayStation 5. Πριν ξεκινήσουμε την ανάλυσή μας για τον τίτλο θα πρέπει να γνωρίζετε ότι δεν μιλάμε για ένα arcade sim, όπως για παράδειγμα είναι το Ace Combat – με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι developers επέλεξαν δώσουν έμφαση στον ρεαλισμό, γεγονός το οποίο θα ικανοποιήσει μέρος του κοινού, αλλά θεωρούμε ότι θα απογοητεύσει και πολλούς, ειδικά όσους προτιμούν τα arcade flight sims.

Το Aces of Thunders αποτελεί τον νέο τίτλο της Gaijin Entertainment, του studio που έχει αναπτύξει και το γνωστό War Thunder. Ο τίτλος διαθέτει δύο modes, το single player και το multiplayer. Tο single player δεν διαθέτει κάποιο campaign, περιλαμβάνει 9 War Stories και 14 αποστολές.

Τα War Stories πρόκειται για ιστορικά σενάρια που αναπαριστούν κομβικές στιγμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως οι επιχειρήσεις στη Νορμανδία ή οι περιπολίες στο Pearl Harbor, ενώ οι αυτόνομες αποστολές δεν δεσμεύονται από ιστορικά γεγονότα, και μπορούν να ολοκληρωθούν με οποιαδήποτε σειρά. Αναμενόμενα, ο τίτλος περιλαμβάνει αεροσκάφη Α’ και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι δεν υπάρχει κάποιο ουσιαστικό tutorial. Αυτό κατά την άποψη μας είναι σημαντική έλλειψη, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με ένα πιο ρεαλιστικό flight sim. Λόγω του συγκεκριμένου ζητήματος, όταν ξεκινάμε την ενασχόλησή μας αναγκαζόμαστε να μπαίνουμε στο test flight και να ψάχνουμε για ώρα πώς ακριβώς λειτουργεί το κάθε αεροπλάνο, καθώς και τα κουμπιά χειρισμού. Επίσης, στις αποστολές υπάρχει μια δυσκολία προσανατολισμού, ενώ λόγω του ότι δεν πετάμε μόνοι μας, πολλές φορές τα objectives ολοκληρώνονται χωρίς να έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα.

Η καμπύλη εκμάθησης, όπως καταλαβαίνετε, είναι υψηλή, αλλά όχι απαγορευτική, και δυστυχώς σε αυτό δεν βοηθούν ούτε τα κάκιστα μενού, τα οποία αναγκαζόμαστε να ανοίγουμε κάθε τρεις και λίγο μέχρι να ρυθμίσουμε ό,τι χρειαζόμαστε. Γενικά, μας θύμισε εποχες flight sims στο PC της δεκαετίας του 90 – με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αν και το κομμάτι του single player θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως ελλειμματικό, το παιχνίδι διαθέτει ένα “κρυφό χαρτί”, τον mission editor που η Gaijin Entertainment συμπεριέλαβε στον τίτλο. Μέσα από τον editor μπορούμε να φτιάξουμε δικές μας αποστολές, επιλέγοντας το θέατρο επιχειρήσεων, το σημείο του χάρτη, τη διάταξη του μετώπου, την ώρα, τον καιρό και το επίπεδο δυσκολίας. Με αυτό τον τρόπο το replayability του τίτλου αυξάνεται, ενώ παράλληλα αποτελεί και το ιδανικό εργαλείο για να προπονηθούμε πριν μπούμε στο online κομμάτι.

Αναφέροντας το online κομμάτι, θεωρούμε πως εκεί είναι που ο τίτλος πραγματικά “ανοίγει τα φτερά του”. Οι ομάδες είναι χωρισμένες ανά έθνος, κάτι που απαιτεί να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τη σιλουέτα του εχθρού πριν πατήσουμε τη σκανδάλη, περιορίζοντας το χάος στον αέρα. Η αίσθηση του να εντοπίζεις τον εχθρό με τα μάτια σου μέσα στα σύννεφα και να βλέπεις το ρεαλιστικό μοντέλο ζημιών να διαλύει την άτρακτό του είναι αξεπέραστη. Επιπλέον, υπάρχει η δυνατότητα για Custom Battles, όπου μπορούμε να ορίσουμε τις παραμέτρους της μάχης όπως στον Mission Editor του single player. Οι μάχες υποστηρίζουν έως και 32 παίκτες στα Custom Battles.

Σχετικά με το gameplay του Aces of Thunder, όπως αναφέραμε και στην αρχή του κειμένου μας, απέχει αρκετά από την arcade αίσθηση του Ace Combat. Tο αεροπλάνο έχει την ρεαλιστική αίσθηση μιας μηχανής που παλεύει να μείνει στον αέρα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους νόμους της φυσικής και κάθε ελιγμός θέλει σκέψη.

Ο χειρισμός γίνεται με τρεις τρόπους. Με τα Sense Controllers, το DualSense ή με HOTAS. Αν διαθέτετε κάποιο HOTAS θεωρούμε ότι αυτή η επιλογή είναι που θα σας δώσει την καλύτερη εμπειρία. Με Sense Controllers χειριζόμαστε το εικονικό joystick μέσα στο cockpit καθώς και τους διάφορους μοχλούς. Η ακρίβεια είναι ικανοποιητική, αλλά η έλλειψη φυσικής αντίστασης κάνει τους λεπτούς ελιγμούς κατά τη διάρκεια της πτήσης δύσκολους. Τα DualSense θα τα χαρακτηρίζαμε ως μια μέση λύση, αλλά όχι και την ιδανική, αφού η κακή διάταξη των κουμπιών – σε συνδυασμό με το προβληματικό μενού – δυσκολεύει την κατάσταση.

Τεχνικά o τίλος εκμεταλλεύεται στο έπακρο το Dynamic Foveated Rendering του PlayStation VR 2, με αποτέλεσμα η εικόνα να είναι καθαρή. Με απλά λόγια, εκεί που κοιτάζουμε με τα μάτια μας, η απεικόνιση αποδίδει τα μέγιστα, εξαφανίζοντας τη θολούρα που συναντάμε συχνά σε άλλους VR τίτλους.

Οι χάρτες διαθέτουν ποικιλία. Από τις καταπράσινες πεδιάδες της Ευρώπης μέχρι τις ατέλειωτες γαλάζιες εκτάσεις του Ειρηνικού με τα λεπτομερή νησιά, τα περιβάλλοντα είναι γεμάτα λεπτομέρεια, με τα σύννεφα να προσφέρουν όχι μόνο ομορφιά αλλά και τακτικό πλεονέκτημα για να κρυφτούμε. Ενώ ψηλά στους αιθέρες όλα δείχνουν πανέμορφα, όταν πλησιάζουμε χαμηλά πάνω από το έδαφος, το rendering υποφέρει από έντονο vegetation pop-in (δέντρα και θάμνοι εμφανίζονται από το πουθενά), ενώ τα LOD (Level of Detail) issues είναι εμφανή, αναγκάζοντάς μας να αποφεύγουμε τις χαμηλές πτήσεις για να μη χαλάσει το immersion.

Η VR διαδραστικότητα μέσα στο cockpit είναι και αυτή σε υψηλό επίπεδο. Κάθε αεροπλάνο έχει λειτουργικό εσωτερικό. Μπορούμε να απλώσουμε το χέρι μας και να τραβήξουμε τον μοχλό των τροχών, να ανοίξουμε την καλύπτρα ή να ρυθμίσουμε χειροκίνητα τους βασικούς διακόπτες.Το γεγονός αυτό βέβαια σημαίνει ότι πρέπει να περάσουμε μια περίοδο εξοικείωσης με το κάθε αεροσκάφος, αφού έχουν διαφορετική διάταξη στο εσωτερικό τους.

Το σύστημα ζημιών είναι ρεαλιστικό. Αν δεχτούμε πυρά, θα δούμε τις τρύπες από τις σφαίρες να γαζώνουν τα φτερά. Αν χτυπηθεί η δεξαμενή λαδιού, το canopy θα λερωθεί με μαύρες κηλίδες, περιορίζοντας την ορατότητά μας. Η ζημιά δεν είναι μόνο οπτική. Ένα χτυπημένο πτερύγιο ή ένας κινητήρας που βγάζει καπνούς επηρεάζει άμεσα την πτήση, και έχει ως αποτέλεσμα να παλεύουμε με το χειριστήριο για να κρατήσουμε το αεροσκάφος σε οριζόντια θέση.

Η Gaijin έκανε εξαιρετική δουλειά στον τομέα του ήχου. Οι κινητήρες βρυχώνται, ενώ το σφύριγμα του αέρα στις υψηλές ταχύτητες μάς προειδοποιεί ότι τα φτερά του αεροσκάφους μας φτάνουν στα όριά τους. Ο ήχος μάς επιτρέπει να καταλάβουμε με σχετική ακρίβεια από πού έρχεται ο εχθρός μόνο από τον θόρυβο της μηχανής του. Μπορούμε να ακούσουμε τις σφαίρες να τρυπούν την άτρακτο, όταν δε ο κινητήρας αρχίζει να ρετάρει μετά από χτύπημα, ο ήχος της μεταλλικής θραύσης είναι αρκετός για να μας σηκώσει την τρίχα.

Στο σημείο αυτό δεν θα γινόταν να μην κάνουμε αναφορά στο επίπεδο εξοικείωσης που απαιτείται με το VR. Οι developers έχουν κάνει όσο καλύτερη δουλειά γίνεται στον τεχνικό τομέα για να περιορίστει η ζαλάδα στον παίκτη. Ο τίτλος τρέχει σε native 90fps χωρίς reprojection, κάτι που προσφέρει μια εξαιρετικά ομαλή κίνηση, μειώνοντας δραστικά το θόλωμα που συχνά προκαλεί ναυτία.

Επιπλέον, το γεγονός ότι βρίσκεστε μέσα σε ένα cockpit λειτουργεί ως ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τον εγκέφαλο, κάτι που βοηθάει. Παρόλα αυτά, όταν αρχίζουμε τις απότομες περιστροφές και τις καταδύσεις, ο κίνδυνος του motion sickness είναι υπαρκτός για όσους δεν έχουν ακόμα “χτίσει” τις VR αντοχές τους. Οπότε, λόγω της φύσεως του τίτλου απαιτείται να έχετε ήδη μια σχετική εξοικείωση με το VR περιβάλλον.

Το Aces of Thunder είναι ένας εξομοιωτής που τιμωρεί το λάθος αλλά επιβραβεύει την επιδεξιότητα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να επενδύσει αρκετό χρόνο ώστε να εξοικειωθεί μαζί του. Στο τέλος, βέβαια, της ημέρας θεωρούμε ότι αξίζει τον κόπο, αλλά πόσοι παίκτες κονσολών θα είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν τόσο χρόνο ώστε να φτάσουν μέχρι αυτό το σημείο αναλογιζόμενοι και τα όποια θέματα χειρισμού υπάρχουν;

Παρόλα αυτά, δεν αναιρείται το υψηλό τεχνικό επίπεδο του τίτλου και πιστεύουμε είναι μονόδρομος η αγορά του για τους λάτρεις των combat flight sims, αρκεί να αναλογιστούν πρώτα το επίπεδο δυσκολίας και τα μειονεκτήματα που αναφέραμε.

Το Aces of Thunder κυκλοφορεί από τις 3/2/26 για PS5 (PSVR2) και PC. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τη Gaijin Entertainment.