Styx: Blades of Greed | Review

Δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία με τον (ίσως) πιο κυνικό goblin του gaming στο Master of Shadows, ο Styx επιστρέφει για να ολοκληρώσει μια διαδρομή που ξεκίνησε ως ένα niche πείραμα και εξελίχθηκε σε μια τριλογία. Το Styx: Blades of Greed δεν είναι απλώς το τρίτο κεφάλαιο μιας σειράς, είναι η απόδειξη ότι η Cyanide Studio κατέχει πλέον τα «κλειδιά» του καθαρόαιμου infiltration, προσφέροντας μια εμπειρία που φοράει τις φιλοδοξίες της σαν παράσημο, ακόμα και όταν αυτές ξεπερνούν τις τεχνικές της αντοχές, έχοντας πλέον βρει έναν βαθιά αναζωογονητικό τρόπο στο πώς ο Styx περιφρονεί τους κανόνες του σύγχρονου game design.

Η πλοκή μάς μεταφέρει στην ήπειρο Iserian, με την ιστορία να ξετυλίγεται μέσα από τις αναμνήσεις του ίδιου του Styx, καθώς τις διηγείται σε μια νέα γενιά «μαθητευόμενων». Μετά τις περιπέτειές του στον Πύργο του Akenash και την αποστολή στο Körangar, ο Styx βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο μιας επικίνδυνης, σχεδόν θανάσιμης συνωμοσίας μεταξύ ανθρώπων, ξωτικών και ορκ.

Το διακύβευμα αυτή τη φορά είναι το Quartz – ένας πανίσχυρος μαγικός πόρος που έχει αντικαταστήσει το Amber των προηγούμενων τίτλων, προκαλώντας έναν ανελέητο πόλεμο ισχύος. Παρόλο που το σενάριο πατάει σε γνώριμα για τη σειρά μονοπάτια, το σαρκαστικό, μαύρο χιούμορ του Styx παραμένει ο συνδετικός κρίκος που κρατάει το ενδιαφέρον, δίνοντας νόημα σε κάθε σκοτεινή γωνιά που καλείστε να εξερευνήσετε.

Η μετάβαση από τους κλειστούς διαδρόμους των προηγούμενων τίτλων σε τεράστιες, ημι-ανοιχτές περιοχές, αποτελεί το μεγαλύτερο στοίχημα του παιχνιδιού. Αυτή τη φορά, το level design επικεντρώνεται – σχεδόν εμμονικά – στην καθετότητα, μετατρέποντας κάθε πύργο, κάθε υπόνομο και κάθε διαδρομή, σε ένα παζλ που περιμένει να λυθεί. Το σημαντικότερο; Το παιχνίδι αρνείται πεισματικά το σύγχρονο «hand-holding».

Δεν υπάρχουν φωτεινά βέλη στο πάτωμα, ούτε ένα HUD που σας λέει ακριβώς τι να κάνετε ή προς τα πού να κινηθείτε. Είστε εσείς, οι αισθήσεις σας και η αρχιτεκτονική του χώρου. Η προσθήκη στοιχείων Metroidvania μέσω της χρήσης του grappling hook και του paraglider ενισχύει αυτή την ελευθερία, κάνοντας την εξερεύνηση να μοιάζει με στρατηγική επιλογή παρά με απλή περιπλάνηση.

Εκεί όμως που το παιχνίδι λάμπει στον σχεδιασμό του, αρχίζει να δείχνει τα σημάδια της «κόπωσης» στην εκτέλεση. Η εμπειρία παραμένει άρτια, όμως συχνά θα έρθετε αντιμέτωποι με μια τεχνητή νοημοσύνη που μοιάζει να βρίσκεται σε συνεχή σύγχυση. Υπάρχουν στιγμές που οι φρουροί επιδεικνύουν μια σχεδόν υπερφυσική αντίληψη και άλλες που αγνοούν επιδεικτικά το τι βρίσκεται δίπλα τους. Αυτή η αστάθεια, σε συνδυασμό με κάποια όχι και τόσο λεπτομερή animations και έναν χειρισμό που μερικές φορές νιώθετε ότι παλεύει εναντίον σας, παρά υπέρ σας, συνθέτουν μια τελική αίσθηση τραχύτητας που θυμίζει το παρελθόν.

Οπτικά, το Blades of Greed προδίδεται ενίοτε από οπτικά bugs και περιστασιακές πτώσεις του frame rate, παρά την προσεγμένη καλλιτεχνική του διεύθυνση. Ωστόσο, οι ατέλειες αυτές δεν αρκούν για να επισκιάσουν την προσωπικότητα του παιχνιδιού. Ο Styx παραμένει ένας από τους πιο απολαυστικούς αντι-ήρωες, με το μαύρο χιούμορ του να προσφέρει την απαραίτητη αποσυμπίεση από την υψηλή δυσκολία.

Στο τέλος της ημέρας, το Blades of Greed είναι ένα παιχνίδι γεμάτο χαρακτήρα. Είναι μια εμπειρία που θα λατρέψουν οι «purists» του είδους, εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να παραβλέψουν ένα glitch ή μια άτσαλη πτώση, προκειμένου να απολαύσουν τον σχεδιασμό μιας τέλειας διείσδυσης.

Δεν είναι το παιχνίδι που θα επαναπροσδιορίσει τα standard της βιομηχανίας, αλλά είναι ένας τίτλος που τιμά τις ρίζες του με πείσμα. Πρόκειται για μια αξιόλογη, αν και ακατέργαστη, περιπέτεια που καταφέρνει να προσφέρει στιγμές γνήσιας απόλαυσης, αρκεί να είστε έτοιμοι να συγχωρήσετε τις στιγμές που η φιλοδοξία του σκοντάφτει στην πραγματικότητα των περιορισμένων πόρων του.

Το Styx: Blades of Greed κυκλοφορεί από τις 19/2/26 για PS5, PC και Xbox Series. To review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από την AVE.