John Carpenter’s Toxic Commando | Review

Μέσα στον διαρκή αγώνα για το επόμενο επιτυχημένο GaaS, καλό είναι ορισμένες φορές να θυμόμαστε ότι δεν είναι “έγκλημα” ένα online co-op να έρχεται ως μία εμπειρία με αρχή, μέση και τέλος. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, δεν γνωρίζουμε αν αυτή ακριβώς είναι η πρόθεση της Saber Interactive με το John Carpenter’s Toxic Command, εντούτοις, από τη δική μας ενασχόληση δεν είδαμε να είναι δομημένο με στόχο να επαναφέρει τους παίκτες ξανά και ξανά στους χάρτες του. Ναι μεν υπάρχει η δυνατότητα διαρκούς εξέλιξης του κάθε χαρακτήρα / κλάσης, δίνοντας έτσι το έναυσμα σε επαναλαμβανόμενες επιστροφές στα διάφορα επίπεδα, αλλά αυτό περισσότερο έχει να κάνει με την έννοια του replayability και σίγουρα όχι με το κομμάτι του ongoing.

Ίσως λίγο… “άτσαλη” η εισαγωγή, αλλά μέσα σε αυτό το φαινόμενο που λέγεται GaaS, αυτό το άφταστο λαχείο που προσπαθούν να πιάσουν μικροί και μεγάλοι της βιομηχανίας, καλό είναι να διαχωρίζουμε και κάποιες άλλες προσπάθειες που έρχονται στα online μονοπάτια.

Το Toxic Commando έρχεται ως μία καθαρόαιμη, καταιγιστική co-op πρόταση, που ανερυθρίαστα δεν επιχειρεί να προσφέρει οποιαδήποτε επανάσταση στο είδος. Του αρκεί που προσφέρει απλή, κατανοητή και ασταμάτητη δράση.

Για το σενάριο δεν θα πούμε πολλά. Άλλωστε και το ίδιο το παιχνίδι δεν φαίνεται να το ενδιαφέρει ιδιαίτερα αυτό το σκέλος. Μία ομάδα τεσσάρων μισθοφόρων λαμβάνει μία αποστολή σε μία μεγάλη περιοχή που είναι περιφραγμένη από ψηλά τείχη. Και ω, τι έκπληξη, όταν εισέλθουν σε αυτό το μέρος, θα τους επιτεθούν διαφόρων ειδών ζόμπι, φέρνοντας τα πάνω κάτω στην αποστολή τους. Η συνέχεια θα τους βρει να συνεργάζονται με έναν επιστήμονα, προκειμένου να φέρουν εις πέρας διάφορα ζητούμενα, τα οποία θα τους φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στην ολοκληρωτική καταστροφή των ζόμπι και του ιού που τα δημιούργησε.

Το σενάριο δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο από μία απλή βάση για να μας μεταφέρει σε διαρκείς συγκρούσεις, αλλά και να προσφέρει τις απολύτως απαραίτητες πληροφορίες ώστε κάθε επιμέρους objective να βγάζει ένα τυπικό νόημα. Η απροσάρμοστη κεντρική ομάδα των μισθοφόρων ευτυχώς δεν παίρνει ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό της, με ατάκες που προσεγγίζουν άπταιστα τις b-movie επιταγές του σεναρίου. Παρόλο που δεν θα ενδιαφερθείτε πουθενά για τη μοίρα τους ή για τα τεκταινόμενα, τουλάχιστον οι macho και εξυπνακίστικες ατάκες ίσως καταφέρουν να σας δημιουργήσουν ένα σποραδικό μειδίαμα (που είναι και ο στόχος του παιχνιδιού – σε αντίθεση με άλλες σοβαροφανείς περιπτώσεις).

Φυσικά, η ουσία του παιχνιδιού βρίσκεται εξολοκλήρου στη δράση, ένα σκέλος όπου το Toxic Commando τα πάει περίφημα. Κάπου εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι όπως τα Left 4 Dead, Back 4 Blood, Payday και λοιπά ανάλογα co-op παιχνίδια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχοληθεί κανείς ως single player (παρέα με άλλα τρία bots). Ακόμα και δύο παίκτες μπορεί να οδηγήσουν πολύ σύντομα στην κουραστική ενασχόληση.

Το παιχνίδι της Saber είναι κομμένο και ραμμένο για τετραπλή παρέα. Ο γράφων είχε τη χαρά να προχωρήσει από την αρχή έως το τελικό boss παρέα με τους Γιώργο, Νίκο και Οδυσσέα, μέσα από μία περιπέτεια γεμάτη έντονες μάχες και -κυρίως- έντονα γέλια. Η λιγοστή ενασχόληση που έγινε σε solo mode, αλλά και σε διπλό, απλά ωχριούσε σε σχέση με το τετραπλό mode.

Η γενικότερη φιλοσοφία του τίτλου ακολουθεί πεπατημένες και λειτουργικές πρακτικές. Η περιπέτεια χωρίζεται σε διακριτές αποστολές (μόλις 9, σίγουρα θα θέλαμε περισσότερες), μεταξύ των οποίων επιστρέφουμε στη βάση για τα απαραίτητα upgrades των χαρακτήρων αλλά και του εξοπλισμού. Συνολικά υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές κλάσεις, με διαφορετικά passive abilities αλλά και ένα ξεχωριστό ultimate ability, όπως μία σφαιρική ασπίδα που μπορεί να καλύπτει όλη την ομάδα ή η ίαση όλων των παικτών για μερικά δευτερόλεπτα κ.λπ.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι ειδικές δυνάμεις και τα εναλλακτικά passive δεν διαφοροποιούν δραστικά τις κλάσεις, αλλά τουλάχιστον δίνουν, κατά κάποιον τρόπο, διαφορετικούς ρόλους στα μέλη της ομάδας, ιδίως στις μεγαλύτερες δυσκολίες. Όσον αφορά στον εξοπλισμό της ομάδας, αυτός είναι διαθέσιμος στην ολότητά του εξαρχής. Το πιθανότερο είναι ότι τα όπλα που θα επιλέξετε εξαρχής μάλλον θα τα… “παντρευτείτε” για το υπόλοιπο της περιπέτειας, καθώς μόνο αυτά θα συλλέγουν experience και μόνιμα upgrades που τα ισχυροποιούν σημαντικά.

Σε μία ιδιαιτερότητα του Toxic Commando, κάθε αποστολή λαμβάνει χώρα σε έναν ξεχωριστό μίνι ανοιχτό χάρτη. Η έκταση αυτών των επιπέδων είναι συγκρατημένη (ακόμα και με εξονυχιστικό ψάξιμο δύσκολα μία αποστολή θα διαρκέσει πάνω από 50-60 λεπτά), αλλά τόσο εκτεταμένη ώστε η χρήση οχήματος να είναι σχεδόν επιβεβλημένη. Εδώ έρχεται και ένα βασικό κομμάτι της ταυτότητας του Toxic Commando, τοποθετώντας τα οχήματα ως τον πέμπτο χαρακτήρα του παιχνιδιού.

Αν και δεν υπάρχει κάποια σημαντική ποικιλία από αυτά, αποτελούν το βασικό μέσο μεταφοράς αλλά και -σε σημεία- ένα φρούριο για την ομάδα, επιτρέποντας σε όλα τα μέρη να καλυφθούν μέσα και να περάσουν ανάμεσα από ορδές των ζόμπι. Επιπλέον, η ομάδα ανάπτυξης, έχοντας εμπειρία από ένα άλλο τους franchise, το Mudrunners, έχει εισάγει διάφορες εκτάσεις γεμάτες λάσπη ή με μεγάλη ανηφορική κλίση, όπου η οδήγηση δυσχεραίνεται, απαιτώντας να εκτοξεύσουμε το βίντσι προκειμένου να ρυμουλκήσουμε το όχημά μας.

Φυσικά, η όλη υπόθεση της λάσπης και του αυτοκινήτου παραμένει σε αυστηρά arcade πλαίσια, απαιτώντας πολύ απλές ενέργειες για να ξεπεραστεί το κάθε οδικό εμπόδιο, μία επιλογή που συνάδει απόλυτα με την όλη φιλοσοφία του παιχνιδιού. Αν και τις περισσότερες φορές το όχημα δεν είναι κάτι περισσότερο από ένα μεταφορικό μέσο (που είναι άκρως ευχάριστο και ιδανικό για τη συσπείρωση του γκρουπ), υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις όπου το όχημα διαδραματίζει κεντρικό ρόλο για την αποστολή.

Σε αυτές τις καταστάσεις η δράση απογειώνεται, έχοντας ουσιαστικά στο επίκεντρο μία κινούμενη βάση που πρέπει να προστατεύουμε, αλλά και που μπορούμε να χρησιμοποιούμε ως σανίδα σωτηρίας. Όλα αυτά έχοντας φυσικά απέναντί μας δεκάδες ζόμπι, της σχολής που τα θέλει να τρέχουν μανιασμένα πάνω μας. Το “δεκάδες” βέβαια ίσως είναι και μετριοπαθής χαρακτηρισμός, αφού υπάρχουν περιπτώσεις όπου η οθόνη πραγματικά πλημμυρίζει από ζόμπι, φτάνοντας τις πολλές εκατοντάδες σε ορισμένα set pieces.

Δεν γνωρίζουμε τι τρικ χρησιμοποιεί η Saber Interactive για να το καταφέρει αυτό (σίγουρα η εμπειρία της από το World War Z βοηθάει στα μέγιστα) αλλά όλος αυτός ο κακός χαμός που επικρατεί δεν δείχνει να ζορίζει στο ελάχιστο το hardware (η δοκιμή έγινε στο PS5). Πραγματικά η εμφάνιση αυτών των ορδών είναι εντυπωσιακή, λαμβάνοντας επίσης υπόψη ότι γενικά σε οπτικό επίπεδο το Toxic Commando τα πηγαίνει πολύ καλά. Φυσικά μιλάμε για κλασικά post-apocalyptic σκηνικά, αλλά η απόδοση είναι λεπτομερής, μεταφέροντας ένα ελκυστικά κατεστραμμένο τοπίο και καλοσχεδιασμένες εχθρικές οντότητες, παρότι έρχονται σε τεράστιους αριθμούς.

Επανερχόμενοι στο θέμα των επιπέδων, αν και υπάρχουν τυπικά objectives “πάρε αυτό το αντικείμενο και πήγαινέ το εκεί”, “πάτα αυτό το κουμπί και μετά κάνε άμυνα για μερικά λεπτά”, και πάλι η Saber Interactive δημιουργεί ενδιαφέρουσες καταστάσεις, ιδίως προς το φινάλε κάθε αποστολής. Σχεδόν κάθε μία από τις τελικές μεγάλες συγκρούσεις με εχθρικές ορδές, όπου πάντα κάτι πρέπει να προστατεύσουμε ή απλά να επιβιώσουμε οι ίδιοι για μερικά λεπτά, έχει να προσφέρει κάποια πινελιά που θα την κάνει να ξεχωρίσει.

Ωστόσο, δεν είναι όλα ρόδινα. Τα επίπεδα μπορεί να δίνουν μεγάλη ελευθερία κινήσεων, αλλά παράλληλα είναι σχεδόν κενά περιεχομένου. Η εξερεύνηση δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο, πέρα από ορισμένα αντικείμενα που μας επιτρέπουν να ξεκλειδώσουμε κουτιά σε άλλα σημεία του χάρτη προκειμένου να βρούμε με random τρόπο βαρύ εξοπλισμό. Αυτό είναι όλο κι όλο το εύρος του δευτερεύοντος υλικού κάθε χάρτη.

Αναμφίβολα θα βοηθούσε πολύ περισσότερο αν υπήρχαν δευτερεύοντα objectives ή υποαποστολές, έστω και υποτυπώδεις, που θα έδιναν μία σχετική ποικιλομορφία. Ως έχει, απλά λείπει κάποιος ουσιαστικός λόγος για εξερεύνηση. Αυτή η μονοδιάστατη ύπαρξη ενός και μόνο objective σε κάθε αποστολή δεν γίνεται παρά να έχει αντίκτυπο και στο replayability. Δύσκολα κάποιος θα ξαναμπεί σε έναν χάρτη όταν ξέρει ακριβώς ποια θα είναι η εξέλιξη και οι ενέργειες που πρέπει να κάνει.

Κλείνοντας όμως το σκέλος του gameplay με θετική νότα, καθώς το γενικότερο πρόσημο κλίνει θετικά, θα πρέπει να αναφέρουμε την απολαυστική χρήση των όπλων, είτε “οργώνουμε” δέκα-δέκα τα ζόμπι είτε πετυχαίνοντας μακρινά headshots για να μειώσουμε τις μάζες τους. Η Saber Interactive φαίνεται έντονα πως έδωσε προσοχή σε αυτό το σκέλος, σχεδιάζοντας ένα αρκετά καλό οπλοστάσιο από συμβατικά όπλα, που έχουν αισθητές διαφορές στη χρήση τους, αλλά όλα είναι ιδανικά για την καταπολέμηση των ζόμπι.

Ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στο soundtrack του παιχνιδιού, επιμελημένο σε μεγάλο βαθμό από τον John Carpenter, ο οποίος μένει πιστός στις synth συνθέσεις του. Τα κομμάτια συνοδεύουν άπταιστα το post-apocalyptic περιβάλλον και δίνουν τον ρυθμό στις πιο έντονες συγκρούσεις καθώς και στην περιήγηση, διαδραματίζοντας καίριο ρόλο στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας.

Δεν χρειάζεται να μακρηγορούμε περισσότερο για ένα παιχνίδι που είναι απολύτως σαφές στην εμπειρία που θέλει να προσφέρει. Θα πρέπει να τονίσουμε για μία ακόμα φορά ότι το Toxic Commando απευθύνεται σε παρέα τεσσάρων παικτών (άντε τριών), ειδάλλως η απογοήτευση είναι μάλλον μονόδρομος.

Επιπλέον, υπάρχει ο περιορισμός ότι θα πρέπει να το προσεγγίσετε ως “μια κι έξω εμπειρία”, αφού αδυνατούμε να δούμε πώς θα μπορούσε να πείσει κάποιον να επανέλθει ξανά και ξανά στα ίδια επίπεδα. Παρά αυτόν τον περιορισμό στο θέμα του replayability, το Toxic Commando θα καταφέρει να σας προσφέρει καταιγιστική και απολαυστική δράση, καλοστημένα set pieces, άφθονο γέλιο, ταυτόχρονα με μία δόση road trip, κερδίζοντας με το τελευταίο μερικούς σημαντικούς βαθμούς ταυτότητας μέσα από την πλήρως αναγνωρίσιμη δομή του.

Το John Carpenter’s Toxic Commando κυκλοφορεί από τις 12/3/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review codes που λάβαμε από τη Saber Interactive.