GRIME II | Review

Έχουμε αναφέρει δεκάδες φορές τον κορεσμό που υπάρχει στα metroidvania και δη από την indie σκηνή. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν και υπάρχουν περιπτώσεις που ακολουθούν μεν πιστά τη συνταγή του είδους, καταφέρνοντας ωστόσο να ξεχωρίζουν. Μία τέτοια περίπτωση αποτελεί το Grime II, πατώντας γερά στις επιταγές των metroidvania ώστε να μεταφέρει μία αξιοπρόσεκτη εμπειρία, σε μεγαλύτερο βαθμό από τον προκάτοχό του.

Για να είμαστε ειλικρινείς, το πρώτο Grime δεν μας είχε πει και πολλά, αδυνατώντας να κρατήσει το ενδιαφέρον μας για περισσότερο από λιγοστές ώρες. Από την άλλη πλευρά, το sequel έρχεται σαφώς βελτιωμένο και σε θέση να ελκύσει την προσοχή των fans του είδους.

Ενδιαφέρον δημιουργεί το σκέλος του σεναρίου, το οποίο συγγενεύει αρκετά με αυτό του Clair Obscur: Expedition 33, καθώς και τα δύο καταπιάνονται με το σκέλος της τέχνης σε αλληγορικό αλλά και πρακτικό επίπεδο (φυσικά δεν τίθεται θέμα αντιγραφής, δεδομένου ότι το Grime 2 υπήρχε στην ανάπτυξη εδώ και αρκετά χρόνια). Στον κόσμο του Grime 2, ενημερωνόμαστε από NPCs πως διάφορα πλάσματα αποτελούν δημιουργήματα μίας ανώτερης παρουσίας, ενός καλλιτέχνη, που τους έδωσε πνοή μέσω της ζωγραφικής.

Πολλά από τα πλάσματα έρχονται με σχεδόν ακαθόριστες μορφές, μαθαίνοντας πως αποτελούν ημιτελή και παρατημένα δημιουργήματα του καλλιτέχνη που δεν έφτασαν το επίπεδο του οράματός του. Σταδιακά θα έρθουμε σε επαφή και με άλλους χαρακτήρες και τεχνουργήματα που εμπνέονται από τη γλυπτική. Εμείς παίρνουμε τον έλεγχο ενός νέου ανθρωπόμορφου δημιουργήματος, το οποίο έρχεται στη ζωή με σκοπό απλά να επιβιώσει και να ισχυροποιηθεί, όπως μας ενημερώνει μία μυστηριώδης φωνή.

Σταδιακά, θα έρθουμε σε επαφή με άλλους ιδιόμορφους χαρακτήρες, μαθαίνοντας για την αναζήτηση μίας δαιμονικής θεϊκής ύπαρξης, α λα Sauron, η οποία εικάζεται ότι, αν και εξουθενωμένη, προετοιμάζεται για την επιστροφή της. Σύντομα, ο βασικός μας στόχος θα είναι η εύρεση στοιχείων και θηραμάτων προς την επίτευξη της ισχυροποίησής μας και της εύρεσης της προαναφερθείσας οντότητας.

Η ανάπτυξη του lore γίνεται άνευ φλυαρίας, καταφέρνοντας -χωρίς υπερπροσπάθεια- να δημιουργήσει έναν ενδιαφέροντα καμβά για τη δράση. Το σουρεαλιστικό και ευφάνταστο σύμπαν ντύνει ιδανικά ο οπτικός τομέας, απεικονίζοντας με μεγάλη φαντασία τα ξεχωριστά biomes, γεμάτα με περίεργους σχηματισμούς, απροσδιόριστα γλυπτά και μία εμμονή -σε επίπεδα ψύχωσης θα μπορούσε να πει κανείς- στην απεικόνιση… χεριών σε κάθε δυνατό σχηματισμό.

Από εχθρούς που έρχονται σε σχήμα μονοδάχτυλου χεριού, μέχρι τοιχογραφίες, αγάλματα και γιγάντιες κατασκευές που μεταφέρουν χαρακτηριστικά χεριών, τα εν λόγω άκρα κυριαρχούν. Το δίχως άλλο, αποτελεί μία εκκεντρική επιλογή που συνάδει και με το σεναριακό καλλιτεχνικό υπόβαθρο αλλά και με το έντονο αλλόκοτο στοιχείο που επικρατεί στο Grime 2.

Πέρα από το ξεχωριστό του εικαστικό, το παιχνίδι κερδίζει τις εντυπώσεις και σε επίπεδο gameplay. Ιδίως ο τομέας της δράσης φαίνεται εξαρχής δουλεμένος σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν πολλές δυνάμεις που εμπλουτίζουν το αμυντικό και επιθετικό ρεπερτόριο, δίχως να περιπλέκουν ποτέ τον χειρισμό. Σημαντική είναι η χρήση μίας μορφής μαστίγιου, το οποίο μας επιτρέπει να πραγματοποιούμε parries, πέρα από τη χρήση του σε περιβαλλοντικούς ελιγμούς.

Γενικά, το σκέλος της απόκρουσης έρχεται με διάφορες λειτουργίες, ανάλογα με τις αντίπαλες επιθέσεις, κωδικοποιημένες πάντα με ανάλογο χρώμα (κίτρινο όποτε απαιτεί το μαστίγιο για την εξουδετέρωσή της, πράσινο όταν απαιτεί dash για την καταπολέμησή της κ.λπ.). Αυτές οι διαφορετικές αμυντικές κινήσεις συνοδεύονται από πετυχημένα ηχητικά και οπτικά εφέ. Επιπλέον, οι εχθρικές κινήσεις απαιτούν μεν ακονισμένα αντανακλαστικά για την αντιμετώπισή τους, αλλά είναι ευανάγνωστες ώστε να μας επιτρέπουν να αντιδράμε κατάλληλα έπειτα από την ανάλογη εξοικείωση.

Ο συνδυασμός των κλασικών combos με το πλήθος από parries οδηγεί σε έντονες μάχες, που γίνονται συχνά εντυπωσιακές, ιδίως όταν μπαίνουμε σε πλήρη ρυθμό και καταφέρνουμε αλλεπάλληλες αποκρούσεις και αντεπιθέσεις. Σημειωτέον ότι μιλάμε για ένα παιχνίδι που έχει υψηλή πρόκληση, παρότι δίκαιη. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι υπάρχει ένας χορταστικός αριθμός από boss fights, όλα εκ των οποίων είναι καλοσχεδιασμένα, φέρνοντάς μας στα άκρα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αποτελώντας τα highlight του τομέα της μάχης.

Αυτοί εχθροί είναι σχεδιασμένοι με φαντασία και με αρκετές επιθετικές κινήσεις, χωρίς ποτέ όμως να ξεφεύγουν σε ταχύτητα ή απρόβλεπτες αντιδράσεις. Η ομάδα ανάπτυξης καταφέρνει εδώ να είναι στη σωστή πλευρά αυτού του ορίου, που μπορεί είτε να εξιτάρει είτε να εκνευρίσει έπειτα από πολλοστές ήττες. Στην περίπτωση του γράφοντος, δεν υπήρχε ούτε μία από τις πολλοστές ήττες σε boss fights που να φαινόταν ότι έγινε με άδικο τρόπο, καθώς πάντα ήταν εμφανές το λάθος που είχε γίνει σε κάποιο dodge, λανθασμένη επίθεση κ.λπ.

Και στον τομέα του platforming, όμως, το Grime 2 τα πάει περίφημα, αν και εδώ χρειάζονται αρκετές ώρες προτού δείτε πραγματικά το τι έχει να προσφέρει, δεδομένου ότι ξεκινάει ιδιαίτερα νωχελικά, με απλοϊκά platforming τμήματα. Όταν όμως αρχίσει να εμπλουτίζεται το ρεπερτόριο των κινήσεων, με τη δυνατότητα για υψηλότερα άλματα, το “γάντζωμα” σε κάθετους τοίχους ή τη δημιουργία πλατφορμών σε συγκεκριμένα σημεία, μέσω της χρήσης του dash, τότε οι δημιουργοί αρχίζουν να χαρίζουν εμπνευσμένα τμήματα για platforming.

Σε σημεία, το Grime 2 δείχνει να αντλεί έμπνευση από το Aeterna Noctis, ένα από τα πιο δύσκολα -αν όχι το πιο δύσκολο- metroidvania όσον αφορά στο platforming, αν και στην προκειμένη περίπτωση ευτυχώς ο βαθμός δυσκολίας παραμένει διαχειρίσιμος. Υπάρχουν πολλά τμήματα που θα σας φέρουν στα άκρα, αλλά, εντούτοις, προσφέροντας παράλληλα μία ωραία αίσθηση ικανοποίησης όταν τα ξεπεράσετε, όντας σχεδιασμένα με ωραίο ρυθμό στην αλληλουχία των εμποδίων.

Αν υπάρχει ένα χτυπητό μελανό σημείο στο Grime 2, θα λέγαμε ότι εντοπίζεται στην προβληματική τοποθέτηση των checkpoints, τα οποία αρκετές φορές μας εξαναγκάζουν να επαναλάβουμε αρκετά εκτενή κομμάτια. Σε ένα παιχνίδι όπου ο υψηλός βαθμός δυσκολίας αποτελεί ένα βασικό χαρακτηριστικό της εμπειρίας, θεωρούμε ότι το ελαττωματικό σύστημα των checkpoints δημιουργεί ανούσια εκνευρισμό. Τόσο στο platforming όσο και στις μάχες, μπορεί να περνάμε εκτενείς περιοχές με διαρκείς δύσκολες αναμετρήσεις ή απαίτηση για περίτεχνες ακροβατικές κινήσεις, μόνο για να μας ζητήσει να επαναλάβουμε μεγάλο αριθμό αυτών έτσι και μας βρει η οθόνη του game over.

Παρόλα αυτά, και πάλι το Grime 2 παραμένει μία αξιόλογη metroidvania εμπειρία. Αναμφίβολα δεν φέρνει νέα δεδομένα στο είδος, πράγμα εξαιρετικά δύσκολο πλέον, αλλά αυτό δεν αναιρεί την πολύ καλή δουλειά που έχει γίνει στις νευραλγικές συνιστώσες του. Τόσο το σύστημα μάχης όσο και το platforming προσφέρουν μία εμπειρία υψηλής πρόκλησης, υποστηριζόμενη από την πολύ καλή υλοποίηση του χειρισμού, της δομής και της ποικιλομορφίας.

Ο κορεσμός του είδους είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα για τα metroidvania εδώ και χρόνια, ωστόσο, περιπτώσεις σαν το Grime 2 μάς θυμίζουν γιατί επιμένουμε να επιστρέφουμε σε αυτό.

Το GRIME II κυκλοφορεί από τις 31/3/26 για PS5, PC και Xbox Series. To review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από την Kwalee Games.