The Misadventures of P.B. Winterbottom

The pie is not a lie!

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε γευθεί τους καρπούς της εύκολης και άμεσης διανομής υλικού μέσω διαδικτύου. Ένας από αυτούς είναι ότι οι δισδιάστατες δημιουργίες αναγεννήθηκαν, όχι μόνο ως retro νοσταλγικά διαλείμματα από τα “ανώτερα” τρισδιάστατα, αλλά κατέλαβαν δικαιωματικά τη θέση τους δίπλα στα θεωρητικά πιο “φιλόδοξα” παιχνίδια. Το μειωμένο κόστος και η, σαφώς, πιο εύκολη ανάπτυξή τους, που δεν απαιτεί μια τεράστια ομάδα από πίσω τους, τα έχουν μετατρέψει σε ένα πεδίο φρέσκων ιδεών, πειραματισμού και πρωτοτυπίας. Το αριστουργηματικό Braid, λόγου χάρη, μείωσε δραματικά την απόσταση που χωρίζει τα παιχνίδια “του εμπορίου” από τα λεγόμενα “art games”, μετατρέποντας τους μηχανισμούς του σε μέσο αφήγησης και φορείς νοημάτων.

Αναφερόμαστε όμως στο Braid και όχι σε κάποιον άλλον επιτυχημένο τίτλο της κατηγορίας, καθώς ο τίτλος της The Odd Gentlemen, δείχνει επηρεασμένος από το δημιούργημα του Jonathan Blow. Διότι, είναι και αυτό ένα ευφυέστατο puzzle game, με ιδιαίτερο ύφος και ιστορία που ξεχωρίζει με άνεση από τα υπόλοιπα παιχνίδια.

Ο Βουβός Tim Burton… – Σενάριο και αισθητική

Η σουρεαλιστική ιστορία του τίτλου, θέλει τον κύριο Winterbottom παθολογικά εθισμένο στις πίτες (pies). Υποκινούμενος από έναν συνδυασμό λαιμαργίας και απληστίας, ο μοναδικός σκοπός της ζωής του είναι η κατανάλωση όσο περισσότερων πιτών. Για την εξασφάλισή τους, όμως, έχει διαπράξει αρκετές “ζαβολιές”, τις οποίες θα κληθεί να ξαναζήσει για να οδηγηθεί στην αυτογνωσία. Παρά τον “κεφάτο” και πρωτότυπο τρόπο με τον οποίο μεταδίδεται η ιστορία, δεν πρόκειται στην τελική για κάτι το ιδιαίτερο και είναι εμφανές πως υπάρχει μόνο για να “ντύσει” το πανέξυπνο gameplay και να ταιριάξει ιδανικά με την υπέροχη αισθητική. Χρησιμοποιώντας μικρά στιχάκια σε “καρτέλες” -ανάλογες με αυτές των βουβών ταινιών των αρχών του 20ου αιώνα- ανάμεσα στις πίστες, το παιχνίδι της Odd Gentlemen ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος. Ωστόσο, με την ολοκλήρωσή του αντιλαμβάνεσαι πως δεν σου “αφήνει” κάτι αξιομνημόνευτο.

Αντιθέτως, η μοναδική αισθητική του σφύζει από προσωπικότητα και χαρίζει στον τίτλο ένα μαγευτικά σουρεαλιστικό ύφος, που τον διαφοροποιεί αισθητά από οτιδήποτε άλλο έχουμε δει. Όλα τα περιβάλλοντα είναι ζωγραφισμένα στο χέρι και η ασπρόμαυρη –ως επί το πλείστον- παλέτα του, αντλεί εμφανέστατα έμπνευση από τον βουβό κινηματογράφο. Πιο συγκεκριμένα, συνδυάζει αυτή την παλιομοδίτική κινηματογραφική αίσθηση με τη ρομαντικά μαγευτική ατμόσφαιρα των ταινιών του Tim Burton. Επιπλέον, η μουσική μοιάζει με τις “σκανδαλιάρικες” και παραμυθένιες συνθέσεις του Danny Elfman, γραμμένες για ταινία της εποχής και ενώ πολλές φορές ο παίκτης σπαταλά αρκετή ώρα σε ένα και μόνο γρίφο-επίπεδο, η μουσική δεν ενοχλεί, ούτε κουράζει.

Ο εαυτός μου και εγώ… – To Gameplay

Η κεντρική ιδέα του gameplay πάνω στην οποία βασίζεται όλο το παιχνίδι είναι η ικανότητα του P.B. Winterbottom να κλωνοποιείται. Με το πάτημα ενός πλήκτρου, οι ενέργειες του αυθεντικού πρωταγωνιστή καταγράφονται και όταν ο παίκτης αφήσει το συγκεκριμένο πλήκτρο, σταματάει η καταγραφή και ένα κλώνος εκτελεί τις καταγεγραμμένες ενέργειες. Ο αριθμός των κλώνων που δύναται να δημιουργηθούν είναι συγκεκριμένος και καθορίζεται σε κάθε πίστα. Πέραν αυτού, ο Winterbottom μπορεί επίσης να αιωρηθεί χρησιμοποιώντας την ομπρέλα του και να χτυπάει -επίσης με την ομπρέλα του- είτε τους κλώνους του, εκσφενδονίζοντάς τους, είτε διάφορους διακόπτες.

Ο σκοπός του παίκτη είναι, χρησιμοποιώντας αυτή την ικανότητα, να συλλέξει όλες τις πίτες που βρίσκονται διασκορπισμένες στα διάφορα επίπεδα του παιχνιδιού. Το ευχάριστο είναι πως σε κάθε διαφορετικό “κόσμο” -κάθε “κόσμος” αποτελείται από διάφορα επίπεδα- από τους πέντε που αποτελείται η κεντρική ιστορία του, το παιχνίδι προσθέτει κάποιες συνισταμένες που διαφοροποιούν το είδος των γρίφων καθώς και την προσέγγισή τους.

Για παράδειγμα, σε έναν “κόσμο” καλούμαστε να συλλέξουμε με συγκεκριμένη σειρά τις πίτες, ή μπορούμε να δημιουργήσουμε κλώνους μόνο από συγκεκριμένα σημεία και πάει λέγοντας. Αυτό εξασφαλίζει την αποφυγή της μονοτονίας αλλά και μια συνεχή ανακάλυψη νέων δυνατοτήτων αυτού του απλού μηχανισμού. Πολλές φορές θα νιώσετε εκείνη τη μαγική στιγμή της “επιφώτισης”, όπου μια νέα προοπτική που αγνοούσατε αποκαλύπτεται μπροστά σας για να σας δώσει τη λύση. Αυτές οι στιγμές, εξάλλου, είναι η μαγεία των puzzle games και το παιχνίδι μας προσέφερε αρκετές.

{PAGE_BREAK}

Η δυσκολία του Misadventures έχει κάποια απότομα σκαμπανεβάσματα τα οποία, όμως, περισσότερο εξαρτώνται από το πόσο γρήγορα θα καταλάβει ο κάθε παίκτης τις δυνατότητες και τους περιορισμούς του κάθε κόσμου. Το ευχάριστο είναι πως πρόκειται αποκλειστικά για ένα “εγκεφαλικό” παιχνίδι και η πρόκλησή του δεν πηγάζει σε κανένα σημείο από τη δύσκολη και ακριβή -μέχρι αηδίας- εκτέλεση των κινήσεων. Σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, μόλις αντιληφθείτε τι πρέπει να κάνετε, τα υπόλοιπα έρχονται σχετικά εύκολα. Από τον κάθε παίκτη εξαρτάται μάλλον και η συνολική διάρκεια της κεντρικής ιστορίας. Εμείς χρειαστήκαμε περίπου τέσσερις ώρες για να την ολοκληρώσουμε, μένοντας για αρκετή ώρα σε κάποια σημεία. Πέρα από την κεντρική ιστορία, όμως, το παιχνίδι διαθέτει και κάποιες πρόσθετες πίστες που προσανατολίζονται στους “κολλημένους” με τα leaderboards.

Σε αυτές, ο παίκτης πρέπει να συλλέξει τις πίτες χρησιμοποιώντας λιγότερους κλώνους από έναν καθορισμένο αριθμό και γρηγορότερα από ένα οριοθετημένο χρονικό περιθώριο. Βέβαια, αυτές οι αποστολές δεν έχουν να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, παρά μόνο απαιτούν να σκεφτεί ο παίκτης την πιο “οικονομική”, από άποψη χρόνου και κλώνων, λύση. Σε γενικές γραμμές, η διάρκεια του τίτλου είναι ικανοποιητική, ξεπερνώντας με άνεση τις πέντε ώρες.

{VIDEO_1}

Ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα… -Συμπέρασμα

Καταλήγοντας, με μια αρκετά προσιτή τιμή -800 MS points-, το Misdaventures of P.B. Winterbottom ενδείκνυται σε όσους αναζητούν ένα “εγκεφαλικό” διάλειμμα από την ακατάπαυστη δράση των σύγχρονων τίτλων. Ως puzzle game λειτουργεί άψογα και οι γρίφοι του, εγγυημένα, θα ακονίσουν το μυαλό σας.

Διαθέτοντας και μια πολύ ξεχωριστή αισθητική, ο τίτλος της 2K δεν αγγίζει τα αριστουργηματικά επίπεδα ποιότητας για έναν και μόνο λόγο. Δεν διαθέτει το σενάριο που θα “δέσει” όλα τα επιμέρους στοιχεία του σε ένα ιδανικό και σφιχτοδεμένο σύνολο. Αυτό όμως δεν αναιρεί όλα όσα επιτυγχάνει και διεκπεραιώνει με απόλυτη επιτυχία. Όλοι όσοι είναι λάτρεις των puzzle games, στο ύφος των Portal και Braid, θα λατρέψουν τη δημιουργία της The Odd Gentlemen. Οι υπόλοιποι, αξίζει να του ρίξουν μια ματιά μόνο και μόνο για τη σουρεαλιστικά μαγευτική ατμόσφαιρα.

Γιώργος Πρίτσκας