Super Mario Galaxy 2

Ε, μα κι εσύ βρε Πριγκίπισσα, πάρε ένα σπρέι πιπεριού να τελειώνουμε!

Το πρώτο Galaxy, πίσω στα τέλη του 2007, κατάφερε να μας προσφέρει μία πρωτόγνωρη για τη βιομηχανία εμπειρία, άνευ προηγουμένου. Φυσικά, δεν έμεινε εκεί. Συνέχισε επαναπροσδιορίζοντας το είδος των Platformers, και κάπου στην πορεία άλλαξε κάθε αντίληψη που είχαμε για το 3D gaming. Δυόμισι χρόνια αργότερα, το Super Mario Galaxy 2 είναι στα χέρια μας. Για την ακρίβεια, το κουτί του παιχνιδιού είναι στα χέρια μας, αφού ο δίσκος είναι στο drive του λευκού θαύματος της Nintendo. Και θα μείνει εκεί για πολύ καιρό. Κυρίες και κύριοι, ετοιμαστείτε για τον καλύτερο τίτλο που έχει την τιμή να κοσμεί τη βιβλιοθήκη του Nintendo Wii.

The cake is a lie! Σενάριο

Κατά πολλούς, λόγω παράδοσης, κατά άλλους, λόγω μίας μυστικής, ποτέ εναλλασσόμενης συνταγής του Miyamoto, που εγγυάται την ύπαρξη του στοιχείου της μαγείας στον τομέα του gameplay, η πλειοψηφία των Super Mario τίτλων ποτέ δεν προσπαθεί σκληρά στα του σεναρίου. Παρόλα αυτά, στο πρώτο ταξίδι του Mario έξω από την ατμόσφαιρα, γίναμε θεατές μίας προσπάθειας για κάτι νέο, που, αν κι απλό στη δομή του, συνδύαζε τα κλισέ του παρελθόντος με την ανάγκη για ανανέωση, δημιουργώντας έτσι ένα απλοϊκά συναρπαστικό αποτέλεσμα. Ή, για να είμαστε ακριβείς, μία επανάσταση.

Η συνταγή αυτή ακολουθείται για ακόμα μία φορά κατά γράμμα, αφού το Galaxy 2, ακολουθώντας το δρόμο που χάραξαν οι πρόγονοί του, δεν πρωτοτυπεί. Κι έχοντας ασχοληθεί αρρωστημένα μαζί του, δεν θα μπορούσαμε να είμαστε περισσότερο ευγνώμονες για την απόφαση τούτη. Μάλιστα, στο sequel αυτό, τα πράγματα απλοποιούνται ακόμα περισσότερο. Μετά τα κοσμοϊστορικά γεγονότα στο τέλος του Super Mario Galaxy, η ηρεμία φαίνεται να έχει επιστρέψει για τα καλά στο Mushroom Kingdom. Σαν να μην πέρασε μια μέρα λοιπόν, η Princess Peach καλεί τον αγαπητό της Mario για ένα κομμάτι cake στο κάστρο της.

Αν και μέχρι τώρα θα έπρεπε να το έχει συνηθίσει, προς μεγάλη του έκπληξη, ο Mario βρίσκει τους πάντες σε κατάσταση πανικού, με έναν υπερμεγέθη Bowser να σπέρνει το χάος, και surprise surprise, να απαγάγει την Peach, παίρνοντάς τη μαζί του στα απέραντα βάθη του διαστήματος. Όντας γνώστης πλέον της διαδικασίας των διαγαλαξιακών ταξιδιών, ο Mario δεν χάνει χρόνο, και με τη βοήθεια του Baby Luma που τυχαία βρήκε εγκαταλελειμμένο στο βασίλειο, βάζει πλώρη για τ’ άστρα.

Ταξιδεύω πρώτη θέση επειδή είμαι μούρη: Δομή

Λόγω της ιδιαίτερης κατάληξης των Rosalina και Σία, όλα δείχνουν πως ο Mario αυτή τη φορά θα πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του, στο συνεχές αστρικό κυνήγι του Bowser. Το Observatory μπορεί να αποτελεί παρελθόν, αυτό όμως δεν σημαίνει πως ο Mario είναι αβοήθητος. Με τη βοήθεια του Baby Luma και της μηχανολογικής ιδιοφυΐας που ακούει στο όνομα Lubba, ο Mario διασχίζει τους διαστημικούς αιθέρες με στυλ πάνω στην ίδια του τη φάτσα, κοινώς, το Starship Mario. Παραπάνω αναφέρουμε ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο απλουστευμένα, σε σύγκριση με το πρώτο παιχνίδι.

Μιας και η λογική προστάζει πως ο παίκτης γνωρίζει τον ρόλο των Lumas στο σύμπαν -εξαιρούνται οι τρεις, άντε τέσσερις κάτοχοι Wii αυτού του πλανήτη που δεν έχουν παίξει το πρώτο Galaxy- και το πως επιτυγχάνεται το ταξίδι από γαλαξία σε γαλαξία, οι πληροφορίες που μας δίνονται είναι αχνές, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα κάτι το αρνητικό.

Η απουσία του κεντρικού hub ισοσταθμίζεται από το εμφανώς μικρότερης κλίμακας Starship, ενώ τα ποικίλα Comet Observatories είναι επίσης απόντα, αφού ένα πιο παραδοσιακό, ενιαίο σύστημα κρίθηκε καταλληλότερο. Με το άγγιγμα του τιμονιού του “σκάφους” μας, μεταφερόμαστε στον κύριο χάρτη, επηρεασμένο από τα κλασσικά παιχνίδια του παρελθόντος, μονάχα που αντί για Stages, προοδεύουμε από Γαλαξία σε Γαλαξία. Απλό, λειτουργικό, φιλικό προς το χρήστη, και μας γλυτώνει αρκετό ποδαρόδρομο και χρόνο. Δίχως την ανάγκη να τροφοδοτούμε το Observatory με ενέργεια πλέον, τα Power και Grand Stars αξιοποιούνται για την πρόσβασή μας σε νέους κόσμους -αποτελούν μία κινητήρια δύναμη με άλλα λόγια.

{PAGE_BREAK}

Magic 2.0: Gameplay

Ό,τι γράφτηκε πιο πριν, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ασήμαντες πληροφορίες, μιας και όλοι βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε πως αυτό που κάνει κάθε τίτλο του Shigeru Miyamoto να διαπρέπει και να χαράζεται στη μνήμη και, κυρίως, στις καρδιές μας, είναι η αγνή, ανόθευτη μαγεία που πηγάζει από το συνδυασμό του διαχρονικού με το επαναστατικό, του χιλιοειπωμένου με το πρωτόγνωρο, την εμπειρία που εδώ και δεκαετίες θέτει τον πήχη όλο και πιο ψηλά. Με χαρά, λοιπόν, σας ενημερώνουμε πως το Galaxy 2 κοιτά τον πήχη που έθεσε ο πρόγονος του κατάματα, παίρνει φόρα, και παρασύροντας κάθε έναν που θα καταπιαστεί μαζί του, τον υπερπηδά, θέτοντας νέα standards όχι μόνο για το είδος του, αλλά και για το gaming γενικότερα. Πως φέρνει εις πέρας, όμως, κάτι που μετά την πομπώδη κριτική υποδοχή του πρώτου τίτλου, φάνταζε το λιγότερο ακατόρθωτο;

Η απάντηση κρύβεται στην απλότητα και στα προσεκτικά βήματα. Αντί να φέρει μία ακόμα ποτέ ξανά ιδωμένη επανάσταση, η ομάδα ανάπτυξης πήρε ό,τι έκανε το Galaxy τόσο μοναδικό κι αγαπητό, και το εξέλιξε ακόμα περισσότερο, με μετρημένες στα δάχτυλα των χεριών μεν, ιδιαιτέρως καθοριστικές δε, σχεδιαστικές και δομικές πινελιές.

Ενώ φαινομενικά η διαδικασία παραμένει απαράλλαχτη, σε σημείο που κάποιος σκεπτόμενος καταναλωτής θα προβληματιζόταν, πιθανότατα αντιμετωπίζοντας το παιχνίδι περισσότερο ως ένα expansion παρά ένα direct sequel, μένει να πιάσεις για ακόμα μία φορά τα Wii Remote και Nunchuk, να βουτήξεις στο πολύχρωμο ωσάν ουράνιο τόξο και εθιστικό όσο οι πιο απαγορευμένες των ουσιών σύμπαν που δημιούργησαν οι Ιάπωνες, για να σου λυθεί κάθε αμφιβολία που βασάνιζε το μυαλό σου. Βλέπετε, από νωρίς ακόμα, η νέα περιπέτεια του Mario καταφέρνει να κάνει τον παίκτη να δεθεί, να νιώσει κομμάτι της εμπειρίας, παίζοντας με την αντίληψη του χώρου και της βαρύτητας του καθενός, με τις περιπτώσεις που το gameplay φαντάζει ενστικτώδες να αυξάνονται σε αριθμό μέχρι και τους τίτλους τέλους.

Παρότι ο ενθουσιασμός γύρω από το Gravity Platforming έχει εξασθενίσει σε σύγκριση με τον αρχικό τίτλο, οι νέες προσθήκες φροντίζουν το ενδιαφέρον του παίκτη να μένει ακλόνητο, και η θέληση του για συνεχή ενασχόληση με το παιχνίδι, να αγγίζει ανθυγιεινά επίπεδα. Περισσότερες άπατες χαράδρες, πανέξυπνοι γρίφοι, εισαγωγή puzzles, νέα mini-games που αξιοποιούν άριστα τις motion tracking ικανότητες του Wii Remote και μάλιστα δίχως την υποστήριξη Wii Motion Plus, όλα μάχονται συμμαχικά για τη δημιουργία της απόλυτης platform εμπειρίας.

Οι έξι στο σύνολο κόσμοι, στους οποίους σταδιακά αποκτούμε πρόσβαση, δίχως αμφιβολία θα αποτελέσουν για πολλούς τόπο διεξαγωγής ορισμένων από τις ομορφότερες videogame εμπειρίες της ζωής τους, ακόμα και για αυτούς που κυνήγησαν και το τελευταίο Power Star του πρώτου Galaxy. Κάτι τέτοιο επιτυγχάνεται μέσω της αστείρευτης φαντασίας και δημιουργικότητας που χαρακτηρίζει τα επίπεδα, με κάθε ένα να αποτελεί μία νέα πρόκληση, μία διαφορετική εμπειρία. Τα νέα Power-Ups βοηθούν αρκετά στη δημιουργία ποικίλων μορφών gameplay, από το νέο Cloud Flower που μας μετατρέπει σε -ω, τι πρωτότυπο!- Cloud Mario, δίνοντάς μας την ικανότητα να δημιουργούμε μαλακές σαν πούπουλο πλατφόρμες, στον γνωστό από το πάντα ένδοξο παρελθόν Fire Mario, μέχρι και τον, καταστροφικό στο διάβα του, Rock Mario.

Φυσικά, από το πάρτι αυτή τη φορά δεν λείπει ο αγαπημένος μας Yoshi, που καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς μας, αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από χρήσιμος. Εκτός από τις βασικές ικανότητες του που γνωρίζουμε ότι είναι σε θέση να εκτελέσει, όπως επιμηκυμένο άλμα ή τράβηγμα με τη γλώσσα, ειδικά φαγώσιμα αντικείμενα του δίνουν προσωρινές ικανότητες, που εκτός του ότι προσθέτουν ακόμα μεγαλύτερη ποικιλία, είναι και ιδιαίτερα διασκεδαστικές.

Τα τμήματα που στον Yoshi δύναται η ευκαιρία να καταναλώσει την επονομαζόμενη "Dash Pepper" λόγου χάρη, η οποία καίει ολίγον τι με αποτέλεσμα ο πιστός φίλος μας να τρέχει ανεξέλεγκτα, θα προκαλέσουν τις ικανότητες αρκετών παικτών, ειδικά αυτών που θα θελήσουν να τσιμπήσουν και το, κλασσικά, ύποπτα τοποθετημένο κοντά στο κενό 1UP. Μιας και αναφέραμε τη λέξη 1UP, καιρός να σχολιάσουμε και τη δυσκολία του νέου Galaxy. Διαπρέποντας και σε αυτό τον τομέα, η Nintendo μας έδωσε έναν τίτλο που, ούτε λίγο ούτε πολύ, μπορεί κάλλιστα απολαύσει ο καθείς. Από το μικρό παιδί που θα συλλέξει μόνο τα απαραίτητα -και βατά- για την ολοκλήρωση Power Stars, μέχρι τον hardcore Mario lover, που δεν θα αφήσει μυστικό για μυστικό κλειδωμένο.

Ενώ άλλα επίπεδα είναι οριακά βατά, δίχως μεγάλη προσπάθεια να απαιτείται, άλλα θα σας κάνουν να κοιτάτε με παρακαλετικό ύφος τα ουράνια, απορώντας για ποιο λόγο τιμωρήστε με τόσο αδίστακτο τρόπο. Ως απόρροια, οι ελιτιστές θα βρουν την πρόκληση που θα τους εξιτάρει και θα δοκιμάσει τα αντανακλαστικά τους, οι casual παίκτες θα έρθουν σε επαφή με άκρως φιλικούς προς το χρήστη μηχανισμούς gameplay, ενώ ακόμα και οι μη γνώστες δεν θα μείνουν παραπονεμένοι, με συχνά checkpoints στα πρότυπα του New Super Mario Bros. Wii -το Tip Network είναι πάντα παρόν, παρέχοντας hints και έμμεση βοήθεια, και ακόμα κι όταν αυτό δεν φέρει αποτελέσματα, τον Cosmic Guide να αναλαμβάνει τα ηνία, οδηγώντας τον άπειρο παίκτη προς την ολοκλήρωση του επιπέδου. Ένα πακέτο κατάλληλο για όλους, κατόρθωμα διόλου ευκαταφρόνητο, και ως συνέπεια επαινετό.

{PAGE_BREAK}

Σε ξέρω από κάπου; Τεχνολογία

Βάζοντας τα δύο Galaxy το ένα δίπλα στο άλλο, οι τεχνολογικές τους διαφορές είναι αμελητέες. Αυτό βέβαια δεν καταργεί το γεγονός πως η ίδια μηχανή γραφικών, εν έτει 2010, εξακολουθεί να ντροπιάζει δεκάδες εκατοντάδες δήθεν εντυπωσιακούς τίτλους του Wii. Αν και το μυστικό για τις “next-genish” υφές και τον αυξημένο αριθμό πολυγώνων κρύβεται στα μικρά σε έκταση περιβάλλοντα και τις πανούργες σχεδιαστικές επιλογές που εξοικονομούν υπολογιστική δύναμη, όλα αυτά παύουν να έχουν σημασία, όταν η τέχνη είναι αυτή που κάνει το οπτικοακουστικό αποτέλεσμα να ξεχωρίζει. Το design μπορεί να είναι στη βάση του απλό, τα ολοζώντανα χρώματα, όμως, οι σοφά τοποθετημένοι γρίφοι, η δραματικά αυξημένη έμφαση στο 2D side-scrolling, τα παιχνίδια της μηχανής φυσικής και βαρύτητας, η άψογη χρήση της κλίμακας στα boss battles και, φυσικά, οι πανέμορφοι κόσμοι, ισοσταθμίζουν τις όποιες αδυναμίες του hardware, κάνοντας τον παίκτη πολλές φορές να ξεχνά σε ποια κονσόλα παίζει το παιχνίδι.

Κι ενώ το ηχητικό τμήμα τρέχει στο για κάποιους ξεπερασμένο κι απαρχαιωμένο Dolby Pro Logic II, τα ορχηστρικά κομμάτια εξακολουθούν να προκαλούν οργασμό στα τύμπανά μας, είτε αποτελούν διασκευές κλασσικών, γνώριμων όσο το αλφάβητο, ήχων, είτε νέα, σχεδιασμένα από τους μικρούς θεούς της σύνθεσης, Mahito Yokota και Koji Kondo.

{VIDEO_1}

Αριστουργηματικά μαγικό: Ολοκληρώνοντας

Ίσως υπάρξουν κάποιοι που θα βρουν την παρουσίαση αυτή υπερβολική για τα γούστα τους. Και με το δίκιο τους, αφού οι όψεις και οι απόψεις, τα γούστα αν θέλετε, του καθενός ποικίλουν, και αυτό είναι που δίνει και νόημα στη καθημερινότητά μας, η διαφορετικότητα. Αυτή ακριβώς είναι και η λέξη που περιγράφει καλύτερα το Super Mario Galaxy 2. Διαφορετικότητα. Σε μία εποχή όπου η βιομηχανία του videogaming μαστίζεται από έλλειψη πρωτοτυπίας και αναίσχυντη επανάληψη και ανακύκλωση, ο Miyamoto και η παρέα του δίνουν μαθήματα, με ύλη διδασκαλίας τον ορισμό του απόλυτου sequel.  Super Mario Galaxy 2: Ένα διαμάντι, αγνό υπόδειγμα του τι πραγματικά πρεσβεύει το gaming.

Δημήτρης Μπάνος