Metal Gear Solid: Peace Walker

“From now on, call me Big Boss!”

Αναμφίβολα, η σειρά Metal Gear συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πλέον γνωστές και ιδιαίτερες της βιομηχανίας των videogames. Εδώ και πολλά χρόνια, ο Hideo Kojima ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, κόντρα στην όποια κριτική του έχει γίνει κατά καιρούς, και ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης θα πρέπει να αισθάνεται ικανοποιημένος από το γεγονός πως οι δημιουργίες του έχουν καταφέρει να αποκτήσουν φανατικούς οπαδούς ανά τον κόσμο. Πολλοί ήταν αυτοί που υπέθεσαν πως με το τέταρτο μέρος η ιστορία έλαβε τέλος, αλλά, ευτυχώς, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.  Ο Kojima-San αυτή τη φορά δεν επέλεξε κάποια "μεγάλη" κονσόλα για να δημιουργήσει, αλλά προτίμησε ο ψηφιακός καμβάς του να είναι η φορητή πρόταση της Sony.

Ο δρόμος μέχρι την ολοκλήρωση της ανάπτυξης του πέμπτου μέρους της σειράς δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά το τελικό αποτέλεσμα τον δικαιώνει για ακόμα μια φορά. Το Peace Walker καταφέρνει να κινηθεί στα γνωστά ποιοτικά επίπεδα που μας έχει συνηθίσει η σειρά, αποτελώντας ένα ασταμάτητο παιχνίδι με τις αισθήσεις, όπου το συναίσθημα έχει τον κύριο ρόλο.

Πλέον, η ιστορία ολοκληρώνεται, τα όποια ερωτηματικά βρίσκουν τις απαντήσεις τους και γνώμη μας είναι πως καλό θα ήταν από εδώ και στο εξής ο Ιάπωνας δημιουργός να της δείξει τον απαραίτητο σεβασμό και να στραφεί προς νέες κατευθύνσεις. Φυσικά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, τα προβλήματα δεν απουσιάζουν, αλλά αυτά φαίνεται πως δεν είναι σε θέση να απασχολήσουν ιδιαίτερα τους φίλους της σειράς. Η νέα αυτή περιπέτεια θα καλύψει τη δίψα των οπαδών του "Snake" για δράση, αλλά από την άλλη είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να κερδίσει νέους οπαδούς.

Δίχως καμία δόση υπερβολής, θα μπορούσαμε να πούμε πως συνολικά πρόκειται για μια από τις πλέον ολοκληρωμένες και εντυπωσιακές προστάσεις που έχει να προσφέρει το PlayStation Portable, αν και -όπως συμβαίνει συνήθως- τα πάντα έχουν το τίμημά τους.

Λίγο μετά τα γεγονότα του Snake Eater

Η ιστορία του Peace Walker αποτελεί τη φυσική συνέχεια του Snake Eater και καταπιάνεται με μια από τις πλέον χαρακτηριστικές και σημαντικές φυσιογνωμίες της σειράς, αυτή του Naked Snake. Έχουν περάσει δέκα χρόνια από το τρίτο μέρος και, ουσιαστικά, οι παίκτες θα ζήσουν τις περιπέτειες του συγκεκριμένου ήρωα, πριν τελικά αυτός γίνει ο γνωστός σε όλους μας Big Boss. Χρονικά, τα γεγονότα συμπίπτουν με τον Ψυχρό Πόλεμο, μια μαύρη σελίδα της ανθρωπότητας, από την οποία ο Kojima έχει έντονες επιρροές. Για ακόμα μια φορά οι διάλογοι είναι ιδιάιτερα προσεγμένοι, παρέχοντας πλούσιο υλικό ώστε να μπορέσει ο καθένας να κρίνει τι είναι σωστό και τι όχι, μέσα σε ένα πλήθος καταστάσεων, όπου ο Snake δείχνει ανήμπορος να αντιδράσει. Ή μήπως όχι;

Αρχικά, η ιστορία ξεκινά στην Costa Rica, όπου μαζί με ακόμα μια χαρακτηριστική φιγούρα της σειράς, αυτή του Miller, ο πρωταγωνιστής έχει δημιουργήσει την ομάδα "Militaires Sans Frontieres". Στην πορεία οι ανατροπές θα διαδέχονται η μία την άλλη και, έτσι, ενώ αρχικά ο Snake θα ταξιδέψει στη Λατινική Αμερική ώστε να λύσει μια "διαφορά" της CIA με την KGB, μετέπειτα η αποστολή του θα μπλεχτεί ακόμα περισσότερο, με παρουσίες από το παρελθόν να ξυπνούν ορισμένες αναμνήσεις, άλλοτε ευχάριστες και άλλοτε ιδιαίτερα επίπονες.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως, σεναριακά, το Peace Walker είναι η πλέον βατή περιπέτεια της οικογένειας Metal Gear και ακόμα και κάποιος που ασχολείται για πρώτη φορά μαζί της, δεν θα αντιμετωπίσει το παραμικρό πρόβλημα. Φυσικά, στο παρόν κείμενο δεν πρόκειται να γίνουν περαιτέρω αποκαλύψεις, γιατί με αυτό τον τρόπο θα χαθεί μεγάλο κομμάτι της αγωνίας. Στο μόνο που θα αρκεστούμε να πούμε, είναι πως τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται, ενώ όσοι παρακολουθούν εδώ και χρόνια την πορεία της σειράς, θα είναι σε θέση να κατανοήσουν τα πολλά υπονοούμενα που αφήνονται να αιωρούνται.

Όταν η αφήγηση κάνει τη διαφορά

Όπως αναφέρθηκε και πιο πριν, ο Kojima είναι ένας άνθρωπος που διακατέχεται από εμμονές και τελικά μερικά πράγματα δεν φαίνεται να αλλάζουν. Οι διάλογοι είναι μεν υπερβολικά προσεγμένοι μέχρι και την τελευταία ατάκα, αλλά για ακόμα μια φορά η στρατιωτική ορολογία θα μπερδέψει, ενώ η ισπανική διάλεκτος αναμυγνείεται με την αντίστοιχη αγγλική, με έναν τρόπο όχι και τόσο ιδανικό.

Βέβαια, η σειρά έχει γίνει γνωστή για τα cut-scenes που πάντοτε προσφέρει και το Peace Walker δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Ορισμένες σκηνές χρησιμοποιούν τη μηχανή γραφικών του τίτλου, αλλά η αφήγηση γίνεται μέσω των γνωστών σκίτσων -αν μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε ως τέτοια – του Ashley Wood. Οι περισσότεροι θα τον θυμούνται από το Graphic Novel που προσέφερε στο παρελθόν, βασισμένο στο πρώτο Metal Gear Solid και το ευχάριστο είναι πως στη συγκεκριμένη περίπτωση η εικόνα είναι ακόμα καλύτερη. Ο τρόπος που τα σχέδια αυτά κινούνται παρουσιάζουν μια μοναδική αισθητική, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές όπου οι παίκτες θα πρέπει να αναλάβουν δράση εν μέσω μιας τέτοιας σκηνής.

{PAGE_BREAK}

"Snake, we have a problem here"

Ατυχώς, από τα πρώτα κιόλας λεπτά, έρχεται στην επιφάνεια ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του Peace Walker, για το οποίο δεν ευθύνεται ο ίδιος ο τίτλος, αλλά η φύση της κονσόλας. Η απουσία ενός δεύτερου αναλογικού μοχλού έχει άμεση επίπτωση στο μοντέλο χειρισμού, το οποίο -τηρουμένων των αναλογιών- είναι μεν σωστά δομημένο, αλλά δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις υψηλές απαιτήσεις. Ο έλεγχος της κάμερας είναι το σημαντικότερο εμπόδιο, αλλά εδώ η Kojima Productions προσπάθησε να προσφέρει κάποιες βοήθειες. Η διακριτική επιλογή aim-assist θα φανεί ιδιαίτερα βολική, μιας και αν ο παίκτης βρεθεί πολύ κοντά σε έναν αντίπαλο, ο στόχος θα κλειδώσει αυτόματα στο κεφάλι του.

Αν παρόλα αυτά ο χειρισμός συνεχίζει να προβληματίζει, η δυνατότητα auto-aim θα φανεί σωτήρια -αν και έτσι χάνεται μεγάλο μέρος της ελευθερίας κινήσεων. Πάντως, η ομάδα ανάπτυξης πειραματίστηκε ακόμα περισσότερο σε σημαντικούς τομείς και έτσι το Close Quarter Combat -το γνωστό μας CQC- είναι ακόμα πιο εμπλουτισμένο.

Αυτή τη φορά στις μάχες σώμα με σώμα, ο Snake είναι σε θέση να εξουδετερώσει περισσότερους από έναν αντιπάλους, ακολουθώντας κατά γράμμα τα εικονίδια που εμφανίζονται στην οθόνη. Η συγκεκριμένη λειτουργία έχει αποδοθεί άκρως ικανοποιητικά, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως παρόλο που οι παίκτες δεν μπορούν να ορίσουν το επίπεδο δυσκολίας, η AI των αντιπάλων είναι άκρως ικανοποιητική. Ευχάριστο είναι το γεγονός, πως το Metal Gear Solid: Peace Walker καταφέρνει και ακροβατεί σχεδόν ιδανικά ανάμεσα στο στοιχείο του stealth και στο αντίστοιχο της δράσης, αφήνοντας στους παίκτες το περιθώριο επιλογής για τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσουν τους εχθρούς τους.

Αυτή τη φορά ο Snake δεν είναι ένα κινητό οπλοστάσιο, οπότε οι υπερβολές του παρελθόντος απουσιάζουν, ενώ η χρονική περίοδος όπου διαδραματίζεται ο τίτλος, απαγορεύει την παρουσία εξεζητημένων gadgets. Όσο περνάει η ώρα, ολοένα και περισσότερα όπλα θα γίνονται διαθέσιμα, αλλά η απόκτησή τους ή, πιο σωστά, η αξιοιποίησή τους δεν είνα και τόσο απλή. Ακόμα μια σημαντική έλλειψη έιναι η απουσία crawl, μιας και πλέον ο πρωταγωνιστής μπορεί να ξαπλώσει στο έδαφος, αλλά όταν βρίσκεται στη συγκεκριμένη στάση, δεν έχει τη δυνατότητα να κινηθεί.

Welcome to Outer Heaven

Για λόγους πρακτικούς και μόνο, το Peace Walker είναι χωρισμένο σε κεφάλαια, με τους παίκτες να μπορούν να επαναλάβουν κατά βούληση κάποιο από αυτά που έχουν ήδη ολοκληρώσει. Πρόκειται για μια επιλογή που μόνο ως τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, μιας και την εμφάνισή της κάνει η Mother Base. Εδώ οι χρήστες καλούνται να χτίσουν μια βάση, στην οποία θα στεγάζονται οι στρατιώτες τους οποίους ο Snake αιχμαλωτίζει σε κάθε αποστολή. Ο κάθε ένας από αυτούς θα μπορεί να τοποθετηθεί και σε μια διαφορετική ομάδα, με άλλους να αναλαμβάνουν την έρευνα γύρω από νέα όπλα, άλλους να είναι υπεύθυνοι για τα μηχανοκίνητα τμήματα, τη σύττιση, την περίθαλψη και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα στοιχεία.

Τα πάντα γίνονται ορατά μέσω στατικών οθόνων, οι οποίες μπορει αρχικά να προκαλούν μια μικρή σύγχηση για το πλήθος των πληροφοριών που προσφέρουν, αλλά τελικά κρίνονται ως άκρως κατατοπιστικές. Όσο περνάει η ώρα ο εξοπλισμός θα γίνεται ολοένα και πιο ισχυρός, ενώ επιβάλλεται η διαχείριση του διαθέσιμου δυναμικού να γίνει με προσοχή. Βέβαια, από την άλλη, αυτή η βελτίωση των όπλων είναι πρακτικά ένας μονόδρομος γιατί είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας τίτλος της σειράς παρουσιάζει μια τόσο μεγάλη ανομοιγένεια στο επίπεδο δυσκολίας του.

Co-op και Boss Battles

Το Metal Gear Solid: Peace Walker επιχειρεί να εισάγει το στοιχείο του co-op και έτσι σε κάθε αποστολή δύο φίλοι μπορούν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αξιοποιώντας την επιλογή ad-Hoc. Το κακό είναι πως η πρόκληση ή, πιο σωστά, το επίπεδο δυσκολίας δεν δείχνει να μεταβάλλεται και, έτσι, το σημαντικό πλεονέκτημα των δύο παικτών δεν αντισταθμίζεται από τη δύναμη κρούσης των αντιπάλων, οι οποίοι θα είναι υπερβολικά ανίσχυροι. Στην αντίπερα όχθη βρίσκουμε τα boss battles. Δεν είναι ελάχιστες οι φορές όπου κάποιος μοναχικός παίκτης θα συγκρατηθεί μετά βίας ώστε να μην εκτοξεύσει την κονσόλα του στον κοντινότερο τοίχο, επειδή ηττήθηκε σε μια τέτοια μάχη κυριολεκτικά στο παρά πέντε.

Το πρόβλημα φαίνεται πως το εντόπισε και η ίδια η Kojima Productions και έτσι κάθε boss fight είναι ένα αυτόνομο επίπεδο -που συνήθως απαιτεί ασταμάτητο τρέξιμο. Η άσχημη εικόνα των συγκεκριμένων αναμετρήσεων επιδεινώνεται ακόμα περισσότερο από τη φύση των ιδιαίτερων αυτών εχθρών που εμφανίζονται στο τέλος κάθε επιπέδου. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια της σειράς, τα boss fights θα αφορούν -στην πλειοψηφία τους- μάχες με άρματα μάχης, τεθωρακισμένα οχήματα ή mechs και όχι άλλους χαρακτήρες που θα απογείωναν την εμπειρία μέσα από μάχες "mano-a-mano".

{PAGE_BREAK}

Τεχνολογία

Tο Metal Gear Solid: Peace Walker επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί ως μια δημιουργία της σειράς γενικότερα και όχι σαν "ένας τίτλος που κυκλοφορεί για το PSP". Η κονσόλα θέτει μεν κάποιους περιορισμούς, αλλά από την άλλη διαπιστώσαμε ότι η Kojima Productions "άντλησε" από το φορητό της Sony όση δύναμη μπορεί αυτό να προσφέρει. Τα γραφικά του περιβάλλοντος σφύζουν από λεπτομέρεια, το animation είναι κορυφαίο και η χρωματική παλέττα εξαιρετική. Η φυσιογνωμία του Big Boss πραγματικά κάνει τη διαφορά, ενώ και ο David Hayter δείχνει για ακόμα μια φορά να έχει πάρει τον ρόλο του στα σοβαρά και να έχει αποδόσει μοναδικά τον συγκεκριμένο χαρακτήρα.

Εξαιρετική εργασία έχει γίνει και σε ό,τι αφορά διάφορες παρουσίες, είτε νέες είτε παλιές, οι οποίες πραγματικά δίνουν ζωή στο πάντοτε προσεγμένο σενάριο και οι ερμηνείες τους για ακόμα μια φορά θα είναι σε θέση ακόμα και να συγκινήσουν. Και όλα αυτά υπό τη συνοδεία μιας μοναδικής μουσικής υπόκρουσης, που μπορεί να μην έχει την ποικιλία ή τη δυναμική του παρελθόντος, αλλά συνοδεύει αξιοπρεπέστατα τη δράση.

"This is my final mission": Συμπεράσματα

Θα μπορούσε κάποιος να γράψει πολλές σελίδες σχετικά με το Peace Walker, αλλά ακόμα και έτσι το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ξύσει ελάχιστα και μόνο την επιφάνειά του. Τα επιπλέον modes που εμφανίζονται στην πορεία -το "Monster Hunter" είναι ένα από αυτά- και η ύπαρξη της Mother Base είναι στοιχεία που μπορεί αρχικά να δείχνουν κάπως άσχετα με το όλο οικοδόμημα, αλλά μετά από μερικές ώρες πραγματικά κλέβουν την παράσταση.

{VIDEO_1}

Για ακόμα μια φορά ο Kojima-San δίνει μαθήματα αφήγησης, γύρω από μια ιστορία τόσο γνωστή, αλλά από τη δική του ιδιαίτερη οπτική γωνία. Το Peace Walker δεν αποτελεί την καλύτερη στιγμή της σειράς γενικότερα, αλλά καταφέρνει να κινηθεί αξιοπρεπέστατα σε επίπεδα παρόμοια με εκείνα του Snake Eater. Οι κάτοχοι PlayStation Portable θα πρέπει να αισθάνονται ιδιαίτερα χαρούμενοι με την πιο πρόσφατη πρόταση της Kojima Productions.

Γιώργος Τσακίρογλου