SAW II: Flesh & Blood

Jigsaw, Jigsaw είσαι εδώ;

Έχει περάσει ένας χρόνος από την κυκλοφορία του SAW υπό την μορφή videogame και η αλήθεια είναι πως η Konami είχε καταφέρει να δυσαρεστήσει τους οπαδούς της. H συγκεκριμένη εταιρία είναι υπεύθυνη για ορισμένες ιδιαίτερα τρομακτικές και ποιοτικές προτάσεις του παρελθόντος, αλλά το ερώτημα που γεννάται είναι τί γίνεται με το παρόν. Δυστυχώς, η ιστορία δείχνει για ακόμα μια φορά να επαναλαμβάνεται και έτσι ο νέος τίτλος της αποδεικνύεται τόσο αδιάφορος, όσο και οι τελευταίες ταινίες SAW.

H νέα πρόταση μοιάζει σκανδαλιστικά με τον προκάτοχό της, ένα στοιχείο το οποίο είναι σίγουρα κακό. Τα Zombie Studios φαίνεται πως δεν είχαν τη διάθεση ή τους πόρους να προσφέρουν κάτι καινούργιο και έτσι, για ακόμα μια φορά, επιχειρείται να επιτευχθεί το αίσθημα του τρόμου μέσω ξεπερασμένων τεχνικών.

Κατά τη δοκιμή του πρώτου μέρους και μιας και είχαμε να κάνουμε με μια νέα σειρά, υπήρξε μια δόση επιείκειας, αλλά σε ό,τι αφορά το δεύτερο μέρος, ο πέλεκυς δεν μπορεί παρά να είναι βαρύς. Αυτό που μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας είναι πως οι τίτλοι της σειράς SAW δείχνουν να έχουν την ίδια πτωτική τάση, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις αντίστοιχες ταινίες. Βέβαια, στη δεύτερη περίπτωση, αρχικά ο πήχης είχε τοποθετηθεί σε υψηλά επίπεδα πριν επέλθει η επανάληψη, κάτι που δυστυχώς στην περίπτωση των videogames δεν ισχύει.

Η κυρίως δομή του τίτλου

Το σημαντικότερο πρόβλημα του SAW II Flesh & Blood είναι πως δεν αφήνει τον παίκτη καμία στιγμή να ανασάνει. Πολλοί θα ισχυριστούν πως αυτό μόνο καλό είναι, αλλά πριν δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, ας γίνουμε λιγάκι πιο συγκεκριμένοι. Η δομή του τίτλου είναι τέτοια, που η ελευθερία κινήσεων απλά απουσιάζει και γενικότερα δημιουργείται η αίσθηση πως ελάχιστα είναι αυτά που μπορεί κάποιος να πράξει.

Η ομάδα ανάπτυξης θεωρεί αρκετό, απλά και μόνο, να σοκάρει με ορισμένες σκληρές σκηνές και όχι να προσφέρει νέους και ενδιαφέροντες γρίφους. Αυτή η φοβία ή η ανασφάλεια των Zombie Studios είναι ορατή από τον τρόπο με τον οποίο έχει στηθεί ο τίτλος. Η ιστορία εκτυλίσσεται ολοκληρωτικά σε ένα κτίριο, το οποίο ο διαβολικός Jigsaw έχει γεμίσει με θανατηφόρες παγίδες. Μέσα σε αυτό καλείται ο παίκτης να βρει την έξοδο, και παρόλο που τα πρώτα λεπτά δείχνουν να είναι άκρως ενδιαφέροντα, έρχεται η εκνευριστική επανάληψη για να δώσει τη χαριστική βολή.

Το σενάριο αποτυγχάνει ολοκληρωτικά να κεντρίσει το ενδιαφέρον, γιατί πολύ απλά απουσιάζει εντελώς. Ουσιαστικά, το κάθε δωμάτιο αποτελεί και ένα γρίφο, του οποίου η λύση θα ξεκλειδώσει την πόρτα για το επόμενο.

Το πλέον ασυγχώρητο στοιχείο σε ό,τι έχει να κάνει με τους γρίφους, είναι πως αρκετοί από αυτούς μεταφέρθηκαν αυτούσιοι από το πρώτο μέρος. Αλλά ακόμα και όσοι δεν ασχολήθηκαν με τον προηγούμενο τίτλο, η αλήθεια είναι πως δεν θα συναντήσουν το παραμικρό πρόβλημα μιας κα,ι παρόλο που έχουμε να κάνουμε με μια αυστηρώς ενήλικη πρόταση, δεν απαιτεί σε καμία περίπτωση ιδιαίτερη σκέψη. Το αιματοβαμμένο σκηνικό αποτυγχάνει να κρύψει τις ορατές ατέλειες, οι οποίες δυστυχώς όσο περνάει η ώρα, πολλαπλασιάζονται.

Βαδίζοντας στο απόλυτο σκοτάδι…

Αναμενόμενα, το horror στοιχείο είναι πανταχού παρόν, ενώ στη δημιουργία ατμόσφαιρας συντελεί και το άπλετο σκοτάδι. Η χρήση του φακού θα αποτελέσει μονόδρομο σε αρκετές περιπτώσεις, ωστόσο, δεν λειτουργεί πάντοτε σωστά.

Η ομάδα ανάπτυξης χρησιμοποιεί ένα τρικ, βάσει του οποίου ο φακός σε συγκεκριμένα σημεία δείχνει να χάνει την ένταση φωτός του και έτσι ο παίκτης θα πρέπει να επεξεργάζεται ένα αντικείμενο ξανά και ξανά, απλά και μόνο επειδή δεν μπορεί να αντιληφθεί τί υπάρχει ακριβώς μπροστά του. Όταν τελικά βρεθεί στο σωστό σημείο, η εμφάνιση του ανάλογου πλήκτρου επί της οθόνης θα τον ενημερώσει πως όντως έχει ανακαλύψει κάτι, αν και με αυτόν τον τρόπο το στοιχείο της εξερεύνησης έχει ήδη κάνει φτερά.

{PAGE_BREAK}

Tο χαρακτηριστικό που δείχνει να έχει αλλάξει σε σχέση με το πρώτο μέρος είναι η απουσία μάχης σώμα με σώμα ή τουλάχιστον η εμφάνιση των αντιπάλων στη συχνότητα που συνέβαινε στο παρελθόν. Το action στοιχείο δεν ταιριάζει με το γενικότερο ύφος των ταινιών, και παρόλο που οι συγκεκριμένες αντιπαραθέσεις έχουν μειωθεί αισθητά, δείχνουν και πάλι να λειτουργούν λάθος. Αυτή τη φορά, όταν ο παίκτης συναντήσει κάποιον αντίπαλο –η εικόνα των οποίων επαναλαμβάνεται συνεχώς-, δεν θα μπορέσει να επιτεθεί αμέσως, αλλά θα λάβει μέρος σε ένα quick time event. Η γενικότερη αίσθηση φαίνεται να είναι η σωστή, με την κάμερα να επιλέγει όμορφες γωνίες λήψης, αλλά ξαφνικά ο αποδυναμωμένος και γεμάτος τραύματα κεντρικός χαρακτήρας μετατρέπεται σε μια πολεμική μηχανή, οπότε ακόμα ένα λάθος προστίθεται στην ήδη μεγάλη λίστα που πλήττουν τη συνολική εικόνα.

Ίσως θα ήταν προτιμότερο να υπήρχε η δυνατότητα άμεσης επίθεσης από τη στιγμή που διάφορα αντικείμενα βρίσκονται διάσπαρτα σε κάθε δωμάτιο, όμως, όλα αυτά έχουν διακοσμητικό ρόλο, αφού η αλληλεπίδραση με τα περιβάλλοντα είναι για ακόμα μια φορά μηδαμινή.

Αναζητώντας μία σανίδα σωτηρίας

Συνοψίζοντας τα όσα συναντήσαμε μέχρι στιγμής, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το SAW II Flesh & Blood δεν καταφέρνει να διακριθεί σε κάποιον τομέα. Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα με τον τρόπο που έχει δοθεί, από ένα σημείο και έπειτα, αρχίζει να κουράζει, το ίδιο πράττει και το απόλυτο σκοτάδι, ενώ οι γρίφοι κρίνονται ως υπερβολικά εύκολοι και αδιάφοροι. Το προχειροφτιαγμένο action στοιχείο, αν και δεν ενοχλεί, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την όλη αισθητική ενός τίτλου που φέρει το όνομα SAW, οπότε είναι εύλογο να αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κάποια σανίδα σωτηρίας για τον τίτλο.

Η απάντηση είναι αρνητική. Ακόμα και η ιδιόμορφη μορφή του Jigsaw δεν καταφέρνει να ανατρέψει το σκηνικό, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Tobin Bell, ο οποίος και πάλι χαρίζει την φωνή του στο συγκεκριμένο χαρακτήρα.

{VIDEO_1}

Ίσως ο τεχνικός τομέας να ξεφεύγει λιγάκι από τη γενικότερη μετριότητα, αν και δεν διακρίνεται για την αρτιότητά του, ειδικότερα αν αναλογιστεί κανείς πως από πίσω του κρύβεται η Unreal Engine 3. Το απόλυτο σκοτάδι καταφέρνει να κρύψει πάρα πολλές ατέλειες, τα εφέ φωτισμού είναι ιδιαίτερα φτωχά, ενώ όταν επιχειρείται ένα κοντινό πλάνο σε κάποιο χαρακτήρα, η εικόνα δείχνει τετριμμένη. Ωστόσο, συγκρινόμενος με βάση όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του τίτλου, ο οπτικός τομέας θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι απλά αποδεκτός.

Συμπεράσματα: Μια πραγματικά αδιάφορη πρόταση

Η ενασχόληση με το SAW II Flesh & Blood κρίνεται ως μια ιδιαίτερα επίπονη διαδικασία. Υπό άλλες συνθήκες το προηγούμενο σχόλιο θα μπορούσε να το εκλάβει κάποιος ως ένα ατού, αλλά τελικά η αλήθεια βρίσκεται στην αντίπερα όχθη. Το γεγονός πως η κατηγορία των horror τίτλων δεν εξελίσσεται δεν ενοχλεί τόσο, όσο η στάση των Zombie Studios να αρκούνται στη μετριότητα. Η Konami προσφέρει μια από τις χειρότερες στιγμές του είδους και καλό θα ήταν κάποια στιγμή να γυρίσει και να ρίξει μια ματιά στο παρελθόν της.

Γιώργος Τσακίρογλου