Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole

Μια παραμυθένια, αλλά ελλιπής πρόταση

Αλήθεια, πόσες είναι οι φορές που ένας τίτλος κατάφερε να σας εξάψει την περιέργεια απλά και μόνο από το εξώφυλλό του; Η εικόνα μιας κουκουβάγιας, πέρα από τη σοφία που αποπνέει, δημιουργεί και ένα αίσθημα μυστηρίου. Ειδικά αν στο κεφάλι της φοράει και ένα όμορφα φιλοτεχνημένο κράνος, τότε αρχίζουν να μπαίνουν ιδέες για το τι τελικά έχουν να προσφέρουν τα Krome Studios. Το Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole καταφέρνει από τα πρώτα λεπτά να δημιουργήσει ένα ευχάριστο κλίμα, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που είναι πολύ πιθανό να ξεχάσουμε πως έχουμε να κάνουμε με ακόμα έναν τίτλο που βασίστηκε σε κινηματογραφική ταινία.

Η νέα αυτή δημιουργία αποτελεί ουσιαστικά τη μεταφορά της ομώνυμης ταινίας, η οποία με τη σειρά της βασίστηκε στα τρία πρώτα βιβλία της Kathryn Lasky. Η σχεδόν παραμυθένια ιστορία με τον τρόπο τον οποίο έχει αποδώσει η Warner Bros., είναι σίγουρο πως θα συνεπάρει μικρούς και μεγάλους, οπότε, το ερώτημα που γεννάται είναι αν το ίδιο συμβαίνει και με το αντίστοιχο videogame. Η απάντηση είναι η αναμενόμενη και, έτσι, ενώ έχουμε να κάνουμε με μια συνολικά συμπαθητική πρόταση, δημιουργείται η αίσθηση πως θα μπορούσε να φτάσει ακόμα ψηλότερα.

Οι φύλακες του Ga’Hoole: Το σενάριο

Η ιστορία του The Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole περιστρέφεται γύρω από μια θρυλική ομάδα από κουκουβάγιες, οι οποίες έχουν αναλάβει την προστασία του Ga’Hoole. Αρχικά, τους παίκτες θα απασχολήσει η φιγούρα του Noctus, ενός γενναίου χαρακτήρα, ο οποίος δυστυχώς θα κατηγορηθεί άδικα για προδοσία και τελικά θα επιλέξει να αυτοεξοριστεί. Στον μακρινό τόπο που θα ζήσει θα χτίσει τη δική του οικογένεια και θα αποκτήσει ένα παιδί με το όνομα Soren.

Μια ημέρα η οικογένεια του Noctus θα δεχθεί την αναπάντεχη επίθεση των Pure Ones, μιας εχθρικής φατρίας από κουκουβάγιες και νυχτερίδες και ευτυχώς την τελευταία στιγμή ο Soren θα καταφέρει να σωθεί –όχι όμως και οι γονείς του. Το μικρό αρπακτικό θα επιστρέψει στο Ga’Hoole και θα ζητήσει τη βοήθεια των υπολοίπων ώστε να πάρει εκδίκηση. Και κάπου εδώ η δράση ξεκινάει.

Διαβάζοντας τα παραπάνω είναι εμφανές πως το videogame δείχνει να απομακρύνεται αισθητά από το σενάριο της ταινίας, ενώ η ομάδα ανάπτυξης έχει αποφασίσει να μην συμπεριλάβει αρκετούς από τους κεντρικούς χαρακτήρες. Σε τελική ανάλυση, η συγκεκριμένη επιλογή δεν κρίνεται ως κατακριτέα, μιας και με αυτό τον τρόπο, και με τη γενικότερη απλοποίηση, οι παίκτες μικρότερων ηλικιών θα απολαύσουν ακόμα περισσότερο την περιπέτεια του θαρραλέου Soren, ο οποίος θα αποδείξει τελικά πως ένα μικρό και αδύναμο πτηνό, μπορεί να ανατρέψει τα πάντα.

Μαθήματα πτήσης: Το ξεκίνημα

Το The Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole είναι σε γενικές γραμμές ένας action τίτλος, με ορισμένα στοιχεία εξερεύνησης. Η δράση εκτυλίσσεται αποκλειστικά και μόνο στους αιθέρες και η αρχική αίσθηση που δημιουργεί το όλο οικοδόμημα των Krome Studios είναι η σχεδόν αφοπλιστική φιλικότητα των μηχανισμών του.

Πριν ξεκινήσει η ροή της ιστορίας, ο παίκτης καλείται να επιλέξει τον τύπο της κουκουβάγιας που επιθυμεί, με τα χαρακτηριστικά τους να διαφέρουν ως προς την αντοχή, την ταχύτητα και τη δύναμη. Το σενάριο είναι χωρισμένο σε ενότητες και ακολουθείται η λογική των κεφαλαίων, όπου ολοκληρώνοντας ένα επεισόδιο, γίνεται διαθέσιμο το επόμενο, πριν τελικά φτάσουμε σε κάποιο boss fight. Η αρχή γίνεται με το άκρως κατατοπιστικό tutorial, μέσω του οποίου οι παίκτες έχουν την ευκαιρία να μάθουν το μοντέλο χειρισμού. Και εδώ εμφανίζεται η μεγάλη έκπληξη του τίτλου, μιας και οι πτήσεις κρίνονται ως κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες.

Ο έλεγχος της κουκουβάγιας είναι ιδιαίτερα απλός αλλά και ακριβής, ενώ και οι επιθετικές κινήσεις εκτελούνται δίχως κανένα πρόβλημα. Πιέζοντας το ανάλογο πλήκτρο, υπάρχει η δυνατότητα κλειδώματος σε κάποιο στόχο, στον οποίο ο παίκτης, αν το επιθυμεί, μπορεί να δώσει εντολή να επιτεθεί κάποιος από τους συμμάχους που τον συνοδεύουν συνεχώς στη μάχη. Ο δεξιός αναλογικός μοχλός είναι επιφορτισμένος με τις κινήσεις αποφυγής και το ευχάριστο είναι πως τα πάντα δείχνουν και τελικά λειτουργούν άψογα.

{PAGE_BREAK}

Οι πρώτες ζαλάδες: Επανάληψη και περιορισμοί

Συνολικά ο Soren θα πρέπει να φέρει εις πέρας 27 αποστολές. Όμως, έπειτα από το πρώτο μισάωρο, αρχίζουν να έρχονται στην επιφάνεια τα σοβαρά προβλήματα του τίτλου. Σημαντικότερο όλων είναι η έντονη επανάληψη, με τη λογική της κάθε αποστολής να είναι πάντοτε η ίδια. Οι παίκτες θα πρέπει πρώτα να διανύσουν μία απόσταση για να φτάσουν στο απαιτούμενο σημείο και έπειτα να ελευθερώσουν κάποιο συμμαχικό χαρακτήρα, με την ενδιάμεση διαδρομή να είναι γεμάτη από εχθρικές νυχτερίδες και κουκουβάγιες.

Η αρχική ευχάριστη εικόνα καταστρέφεται και από τις αδιάφορες μάχες, ενώ το μειωμένο ρεπερτόριο κινήσεων του κεντρικού χαρακτήρα εξαφανίζει κάθε ίχνος ποικιλίας στις μάχες. Οι παίκτες θα μπορούν να εκτελέσουν counter στις αντίπαλες επιθέσεις και κατόπιν θα έχουν τη δυνατότητα επιλογής είτε να επιτεθούν απευθείας, είτε να εκτελέσουν μια απλή λαβή. Τα συνδυασμένα χτυπήματα είναι μεν αρκετά περιορισμένα, αλλά αναλογιζόμενοι την τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων, ίσως και να είναι αρκετά.

Οπότε, απομένουν οι τομείς της πτήσης και της εξερεύνησης να προσπαθούν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον των παικτών. Αλλά και εδώ φρένο στην ελευθερία κινήσεων βάζουν οι γνωστοί και άκρως εκνευριστικοί αόρατοι τοίχοι. Ο Soren δεν μπορεί να μεταβεί σε οποιοδήποτε σημείο της εκάστοτε πίστας και έτσι, όταν επιχειρήσει να βρεθεί εκτός κάποιας επιτρεπόμενης περιοχής, μια αυτοματοποιημένη κίνηση θα τον επαναφέρει στο σωστό δρόμο με τον πλέον άκομψο τρόπο. Όπως συνηθίζεται σε ανάλογες δημιουργίες, το The Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole προσφέρει, μέσω ενός αρκετά απλού και κατατοπιστικού μενού, τη δυνατότητα βελτίωσης ορισμένων χαρακτηριστικών του κεντρικού χαρακτήρα.

Συλλέγοντας τα χρυσά νομίσματα που βρίσκονται διάσπαρτα στα επίπεδα, ο παίκτης θα μπορεί να εξοπλίσει το πτηνό του με κράνη ή ακόμα και με μπότες, οι οποίες αυξάνουν τη δύναμη και την αντοχή απέναντι στα εχθρικά χτυπήματα. Ωστόσο, διαπιστώσαμε ότι οι συγκεκριμένες προσθήκες έχουν απλά και μόνο διακοσμητικό ρόλο, γιατί σε τελική ανάλυση οι ικανότητες – δυνατότητες του ήρωα δείχνουν να βελτιώνονται ελάχιστα.

Και τα προβλήματα συνεχίζονται

Λόγω της φύσης της νέας πρότασης των Krome Studios, είναι μέχρι ενός σημείου αποδεκτή η ολοκληρωτική απουσία online αναμετρήσεων. Αλλά μια επιλογή για co-op mode καλό θα ήταν να υπήρχε, έστω και μέσω split-screen. Αντί αυτού, έχουμε να κάνουμε με μια αποκλειστικά single player εμπειρία και έχοντας υπόψιν πως η συνολική διάρκεια μετά βίας αγγίζει τις πέντε ώρες, τότε γίνεταιο εύκολα αντιληπτό ότι κατόπιν ενός playthrough, η θέση του τίτλου είναι στο ράφι.

Η εικόνα του The Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole ολοκληρώνεται με έναν τεχνικό τομέα, ο οποίος έχει να παρουσιάσει δύο πρόσωπα. Τα όμορφα και ενδιαφέροντα επίπεδα είναι γεμάτα από άσχημα σχεδιασμένους χαρακτήρες, οι οποίοι επαναλαμβάνονται συνεχώς. Ακόμα και οι κεντρικές φιγούρες που εμφανίζονται στα cut-scenes δείχνουν ξεπερασμένες, ενώ και τα textures που τις ντύνουν δεν διακρίνονται για την υψηλή τους ανάλυση. Στον αντίποδα, ο τίτλος προσφέρει ένα ομαλότατο frame rate, ενώ και τα pop-ups είναι ελάχιστα, παρά το ευρύ οπτικό πεδίο.

{VIDEO_1}

Την ίδια…διπρόσωπη εικόνα παρουσιάζει και ο τομέας του ήχου. Ενώ τις φωνές των χαρακτήρων έχουν αναλάβει αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί, όπως είναι οι Jim Sturgess και Hugo Weaving, οι διάλογοι είναι αφόρητα βαρετοί και επαναλαμβανόμενοι. Τα εφέ διακρίνονται για την προχειρότητά τους, κάτι που φαίνεται να ισχύει και για τη μουσική που συνοδεύει τη δράση, με αδιάφορα και εκτός κλίματος ηχητικά ακούσματα.

Γνώση και σοφία απούσες: Συμπεράσματα

Εν κατακλείδι, το συμπέρασμα που προκύπτει κατόπιν της δοκιμής του The Legend of the Guardians: The Owls of Ga’Hoole, είναι πως τα Krome Studios, για τα δεδομένα των movie licensed τίτλων, έκαναν ορισμένα βήματα προς τα εμπρός και αρκετά προς τα πίσω. Η νέα αυτή πρόταση έχει πολλές ευχάριστες στιγμές, τις οποίες οι παίκτες νεαρής ηλικίας είναι σίγουρο πως θα απολαύσουν. Όμως, τα ορατά της προβλήματα δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για κάτι καλύτερο. Ίσως αν υπήρχε περισσότερος χρόνος ανάπτυξης..

Γιώργος Τσακίρογλου