The Shoot

Όταν ξεχνάς να φέρεις αρκετές σφαίρες…

Ομολογούμε πως κατά τη πρώτη επαφή μας με το The Shoot στη φετινή gamescom, ο τίτλος της σκωτσέζικης Cohort Studios, είχε καταφέρει να μας κάνει να ανυπομονούμε για την έλευση του τελικού προϊόντος στα καταστήματα. Κι αυτό επειδή για τα 15 λεπτά της ώρας που είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε το The Shoot στη Γερμανία, τα επίπεδα της διασκέδασης κυμαινόντουσαν σε υψηλά επίπεδα. Ποιος να το φανταζόταν μήνες αργότερα, ότι θα ανακαλύπταμε πως περίπου τόσο απαιτείται για την ολοκλήρωση κάθε ενός από τα stages του παιχνιδιού; Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το concept του The Shoot θέλει τον παίκτη που κραδαίνει το PlayStation Move να αναλαμβάνει το ρόλο όχι ενός cowboy, εξολοθρευτή ρομποτικών συστημάτων, υποθαλάσσιου μαχητή ή κυνηγού απέθαντων, αλλά του ηθοποιού που υποδύεται αυτούς τους ρόλους. Μία τέτοια σχεδιαστική επιλογή από τη μία κρύβει ενδιαφέρον, αφού μας δίνεται η ψευδαίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα από τα hangars του Hollywood, όπου γυρίζονται ταινίες δράσης, ενώ η επιτυχία μας κρίνει την πορεία των γυρισμάτων.

Αποτυχία του να ολοκληρώσουμε τα objectives -αν μπορεί κανείς να τα αποκαλέσει έτσι- σημαίνει και αποτυχημένο γύρισμα. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να βγάλουμε από το μυαλό μας τη σκέψη ότι η επιλογή αυτή του set γυρίσματος κρύβει σκοτεινά κίνητρα. Γνωρίζοντας ότι έχουμε να κάνουμε με μακέτες, ψεύτικους εχθρούς και όλα τα συναφή, οι developers είχαν ένα πολύ ευκολότερο έργο να φέρουν εις πέρας, καθώς αν κάτι έμοιαζε ψεύτικο ή απλά όχι αρκετά αληθοφανές, μπορούσαν να κάνουν χρήση της λογικής του Hollywood, που θέλει κάθε ταινία να είναι κατάλληλη προς θέαση, μόνο μετά το μοντάζ. Χρειαζόταν λοιπόν και το The Shoot μοντάζ;

Όπως προαναφέραμε, το παιχνίδι μας δίνει πρόσβαση σε πέντε διαφορετικά σκηνικά. Ένα βασισμένο στην Άγρια Δύση, ένα φουτουριστικό που θέλει εξωγήινους και σατανικά robots να έχουν εισβάλει στη Γη, ένα με υποθαλάσσια δράση και μυθολογική θεματολογία, ένα που όλη η μαφία θέλει να μας εξοντώσει, και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει το trend των καιρών μας, η μάχη για την επιβίωση ενάντια σε αιμοδιψείς απέθαντους. Άλλα είναι περισσότερο διασκεδαστικά από άλλα, όμως πάντα παρουσιάζοντας ένα κοινό στοιχείο: Σύντομη διάρκεια. Ακόμα και αν δεν έχετε ιδιαίτερα καλό σημάδι, δύσκολα θα σας πάρει περισσότερο από μισή ώρα να ολοκληρώσετε κάθε πίστα/ γύρισμα. Στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν έναν καλό ρυθμό σε κάθε ένα από τα γυρίσματα, κάτι που επιτεύχθηκε, οι δημιουργοί θυσίασαν ένα μεγάλο κομμάτι της διάρκειας. Τρεις και κάτι ώρες δεν αποτελούν ισχυρό θετικό στοιχείο για έναν τίτλο, ακόμα κι αν αυτός είναι arcade φύσης.

{PAGE_BREAK}

Μιας και όμως έχουμε όντως να κάνουμε με έναν κατά βάση arcade τίτλο, και συνήθως αυτοί τείνουν να έχουν μικρή διάρκεια, μπορούμε να δικαιολογήσουμε μέρος του προβλήματος αυτού -σε συνάρτηση πάντα με τη χαμηλή τιμή του. Αυτό που όμως παραμένει αδικαιολόγητο, είναι το γεγονός ότι το The Shoot ανήκει στη κατηγορία τίτλων που δεν αξιοποιούν το Move απολύτως όπως θα έπρεπε. Σε ένα on-rails shooter, αυτό που είναι υψίστης σημασίας, είναι η ακρίβεια του όπλου, και γενικά κάθε διαθέσιμης κίνησης. Ενώ λοιπόν στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν εντοπίζεται κάποιο πρόβλημα, υπάρχουν στιγμές που μπορούν να αποδειχθούν καταστροφικές για την όλη εμπειρία. Σκύβοντας, τοποθετώντας δηλαδή το Move κάτω από το οπτικό πεδίο του PS Eye, ο ήρωας μας σκύβει.

{VIDEO_1}

Κινούμενοι αριστερά ή δεξιά, αποφεύγουμε πιθανά αντικείμενα που εκτοξεύονται κατ’ εμάς. Κάπου εκεί δείχνει να μπερδεύεται το παιχνίδι, πολλές φορές διαβάζοντας καθυστερημένα τις κινήσεις μας, ή στη χειρότερη μην διαβάζοντάς τις καθόλου. Είναι πραγματικά κρίμα, μιας και όλα τα υπόλοιπα features, όπως το ότι πρέπει να κάνουμε σβούρα γύρω από τον εαυτό μας για να ενεργοποιήσουμε το slow motion ή ότι πρέπει να πυροβολήσουμε εκτός της οθόνης για να μπούμε σε machine-gun mode (εκτοξεύουμε καταστροφικές ριπές σφαιρών για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα), δουλεύουν μια χαρά.

Ενώ λοιπόν στη βάση του το The Shoot λειτουργεί ικανοποιητικά, υπάρχουν κάποια προβλήματα. Σε αυτά προσθέστε και την απουσία mode δύο παικτών στο Career, υποχρεώνοντας τον παίκτη να ολοκληρώσει μόνος του τις πίστες, πριν τις ξεκλειδώσει στο Score Attack ή τα Challenges, όπου επιτρέπεται συνεργατικό παιχνίδι. Τέλος, θετικό είναι το γεγονός ότι τη φυσική του The Shoot τροφοδοτεί η Havok Engine, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να καταστρέψουμε σχεδόν τα πάντα με τις σφαίρες, μέσω του δυναμικού μοντέλου καταστροφής. Ανακεφαλαιώνοντας, το The Shoot δεν είναι απαραίτητα κακό. Αν θα έπρεπε να το χαρακτηρίσουμε με μία λέξη, αυτή θα ήταν "ελλιπές". Αν έχετε όρεξη για on-rails δράση, ας του ρίξετε μια ματιά όταν η τιμή του έρθει σε αναλογία με τη διάρκεια του.

Δημήτρης Μπάνος