Harry Potter and the Deathly Hallows part 1

«Βάσανους»

Έχουμε στρίψει πλέον στην τελική ευθεία. Λιγότερο από ένας χρόνος απομένει για να κλείσει και επίσημα η επταλογία των ταινιών Χάρι Πότερ. Η Warner αποφάσισε να διαχωρίσει την 7η ταινία σε δύο μέρη με σκοπό να μείνουν όσο περισσότερο πιστοί γίνεται στο βιβλίο. Φυσικά, η ΕΑ δε γινόταν να μην προσφέρει και το ανάλογο παιχνίδι μαζί με την προβολή του πρώτου μέρους. Για ευνόητους λόγους (κέρδους και εκμετάλλευσης) το παιχνίδι έχει χωριστεί και αυτό σε δύο μέρη. Οι προσδοκίες δεν ήταν ιδιαίτερα υψηλές, αναλογιζόμενοι την ποιότητα των προηγούμενων τίτλων Harry Potter της τωρινής γενιάς, αλλά όλοι ευελπιστούσαμε σε κάτι καλό. Το τελικό αποτέλεσμα που αντικρίσαμε, όμως, ξεπερνά κάθε προσδοκία…

Η ΕΑ κατάφερε να μας απογοητεύσει μέσα από τη χειρότερη gaming εμπειρία που βίωσε ο υπογράφων προσπαθώντας να ολοκληρώσει το παιχνίδι. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο Χάρι μαζί με τους φίλους του, τον Ρον και την Ερμιόνη, αρχίζουν ένα ανελέητο κυνηγητό για την εύρεση των Πεμπτουσιωτών που θα καταστρέψουν τον Βόλντεμορντ, ο οποίος έχει βάλει «λυτούς και δεμένους» να εντοπίσουν το αγόρι που επέζησε.

Harry Shooter

Ο τίτλος μας τοποθετεί κατευθείαν στη δράση, έχοντας δημιουργήσει αισθήματα μεγάλης προσμονής από το εισαγωγικό βίντεο. Η επαφή με το gameplay όμως, απογοητεύει οικτρά, ενώ η απουσία μίας ταυτότητας στον τίτλο είναι έντονη. Το Deathly Hallows part 1 διαθέτει στοιχεία shooter με σύστημα cover up, στοιχεία stealth, ενώ υπάρχουν μέχρι και στοιχεία First Person και RPG. Στη μεγαλύτερη διάρκεια της περιπέτειας θα ελέγχουμε τον Χάρι μέσω κάμερας τρίτου προσώπου, χρησιμοποιώντας ξόρκια για την αντιμετώπιση των εχθρών. Κινούμενοι στο χώρο θα αντιμετωπίσουμε εκατοντάδες εχθρούς, οι οποίο κάνουν spawn σε κάθε μας βήμα.

Ο Χάρι έχει στη διάθεσή του μεγάλη γκάμα ξορκιών για να τους αντιμετωπίσει, από τα οποία κλέβουν την παράσταση το “Expulso”, που εξαπολύει ριπές κατά των αντιπάλων, και το “Confundo” κατά το οποίο έχουμε τη δυνατότητα να εξολοθρεύσουμε τους αντιπάλους μας σαν ελεύθεροι σκοπευτές. Το αποκορύφωμα όλων θα έρθει όταν κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα εκτελέσουμε το ξόρκι του «Προστάτη», περιμένοντας με προσμονή να ξεπηδήσει από την άκρη του ραβδιού ένα αρσενικό ελάφι. Αντίθετα, το μόνο που αντικρίζουμε είναι μια μεγάλη μπλε σφαίρα. Αναρωτιέστε τι σχέση έχουν τα παραπάνω με τα βιβλία (ή ακόμα και τις ταινίες); Και εμείς έχουμε την ίδια απορία…

Να μη ξεχάσουμε να αναφέρουμε τη δυνατότητα κάλυψης που έχουμε πίσω από αντικείμενα και τοίχους. Η κάλυψη, δυστυχώς, είναι τραγική, καθώς ακόμα και αν καλύπτεται πλήρως ο Χάρι, συνεχίζει να δέχεται πυρά κάτι που μας οδηγεί στην οθόνη “Mission Failed”. Επίσης, όταν θελήσουμε να βγούμε από την κάλυψη για να πυροβολήσουμε τους εχθρούς, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Η κάμερα εμποδίζει να στοχεύσουμε σωστά, ενώ δεκάδες ξόρκια θα καταλήξουν στο εμπόδιο που μέχρι πριν μας…προστάτευε.

Οι εχθροί μας έχουν ελάχιστη ποικιλία, αποτελούμενοι από ανθρώπους, Παράφρονες, αράχνες και κάτι ιπτάμενα τερατάκια που σπάμε το κεφάλι μας να τα θυμηθούμε σε κάποιο βιβλίο ή ταινία, αλλά μάταια. Οι άνθρωποι αποτελούνται από πέντε μοντέλα, κάτι που στην πράξη αποδεικνύεται αστείο, αφού στην ίδια μάχη μπορεί να συναντήσουμε τον ίδιο εχθρό δύο ή τρεις φορές.

Στη διάρκεια του παιχνιδιού έχουμε τη δυνατότητα να κινηθούμε σε stealth ρυθμούς, φορώντας τον αόρατο μανδύα και φέρνοντας την κάμερα σε πρώτο πρόσωπο. Η ιδέα ακούγεται ωραία αλλά στην πράξη τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά. Όταν έρθουμε σε επαφή με κάποιον χαρακτήρα, αυτομάτως βγαίνουμε από τον μανδύα, αλλά με την κάμερα 1ου προσώπου δεν έχουμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε σωστά τον περιβάλλοντα χώρο, κάτι που σημαίνει ότι μπορούμε εύκολα να «σκοντάψουμε» σε κάποιον Θανατοφάγο. Ο μανδύας χρειάζεται επίσης και «φόρτιση», αναγκάζοντάς μας να σταματάμε συχνά αν δε θέλουμε να αποκαλυφθούμε.

Αυτό που μας γέμισε απορία, είναι όταν χρησιμοποιήσαμε το ξόρκι-navigator που μας δείχνει το δρόμο και οι χαρακτήρες συνέχιζαν να αγνοούν την παρουσία μας. Είναι πολύ λογικό και συνηθισμένο να ξεπροβάλει μια μπλε γραμμή από το πουθενά άραγε;

{PAGE_BREAK}

Ο ορισμός της ποικιλίας

Ας περάσουμε τώρα στην μεγαλύτερη πληγή του Deathly Hallows part 1, τις αποστολές. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού το μόνο που θα κάνουμε είναι να πηγαίνουμε από το σημείο Α στο Β, από το Β στο Γ, από το Γ στο Α και πάει λέγοντας. Στην πορεία μας θα πρέπει να σκοτώσουμε εχθρούς ή να αποφύγουμε κάποια «Ιτιά που δέρνει». Τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα να διασχίζουμε τα ίδια μέρη συνεχώς. Ένα παλιό εργοστάσιο συγκεκριμένα, το συναντήσαμε 6 φορές, κάτι που ωθεί τον χρήστη στα όρια του. Επιπρόσθετα, η εξέλιξη της ιστορίας γίνεται αποκλειστικά με τα cut scenes καθώς κατά τη διάρκεια των κύριων αποστολών το μόνο που κάνουμε είναι να σκοτώνουμε. Όταν με το καλό φτάσουμε στο σημείο που θέλει το παιχνίδι, θα δούμε ένα βίντεο που προχωρά την ιστορία και μετά ξανά από την αρχή.

Οι δευτερεύουσες αποστολές, οι οποίες είναι υποχρεωτικές, μπήκαν καθαρά για να αυξήσουν τη διάρκεια του τίτλου και είναι τριών ειδών. Μία απαιτεί από εμάς να σώσουμε διάφορους Μαγκλ ή λασποαίματους από την κράτηση και τη φυλάκιση.

Ο Χάρι Πότερ αποτελεί το Νο. 1 καταζητούμενο σε όλον τον κόσμο, αλλά οι προγραμματιστές θεώρησαν πολύ λογικό το να πηγαίνει ο Χάρι στο Υπουργείο Μαγείας μόνος του, για να σώσει αθώους ανθρώπους. Ίσως νόμιζαν ότι δημιουργούσαν κάποιον τίτλο Ράμπο ή Εξολοθρευτή, γιατί στα βιβλία και στις ταινίες ο Χάρι Πότερ μόνο φονιάς ή ήρωας δεν είναι… Οι άλλες δύο αποστολές έχουν σαν σκοπό την επιβίωσή μας ενάντια σε κάποια κύματα εχθρών ή να πάμε από το σημείο Α στο σημείο Β (μία σπηλιά δράκου π.χ.). Αυτές οι αποστολές έχουν τοποθετηθεί τόσο άναρχα στο παιχνίδι,  που δεν παίρνουμε καμία πληροφορία για το λόγο για τον οποίο τις εκτελούμε.

Τι Harry Potter 1, τι 7

Περνώντας στα τεχνικά θέματα και εδώ τα πράγματα είναι αποκαρδιωτικά. Ακόμα και στις υψηλότερες αναλύσεις, ο τίτλος δείχνει να έχει ξεπεταχτεί από κάποια άλλη εποχή. Προβληματικά και φτωχά textures ντύνουν τις επιφάνειες, ενώ η πτώση των καρέ σε ανύποπτο χρόνο, κάνουν την εμπειρία δραματική. Αξίζει να σημειωθεί και η παρουσία δεκάδων bugs και glitches που θα κάνουν τη ζωή μας δύσκολη (πόσα να αντέξουμε;). Τα animation της κίνησης και των προσώπων προκαλούν ναυτία και απόγνωση. Ο Χάρι και οι χαρακτήρες κινούνται «σπαστικά» χωρίς κανένα δείγμα φυσικότητας, ενώ τα πρόσωπα των χαρακτήρων αν και ίδια με των ηθοποιών είναι «ξύλινα».

{VIDEO_1}

Δεν πρόκειται να παρατηρήσετε να δημιουργείται καμία έκφραση συναισθήματος επάνω τους, ενώ και το lyp sync είναι τραγικό. Τα στόματα απλώς ανοιγοκλείνουν όπως οι κούκλες σε ένα κουκλοθέατρο, χωρίς ίχνος συγχρονισμού με τα λεγόμενα. Ελαφρώς καλύτερη είναι η κατάσταση στην έκδοση Xbox 360, όπου μάλιστα υποστηρίζεται και το Kinect, μέσα από ένα ειδικό "on-rails shooter" mode, που απλά αυξάνει λίγο τη διάρκεια. Στον ηχητικό τομέα, τα πράγματα ίσως ήταν εύκολα για τους δημιουργούς, αλλά και εδώ το αποτέλεσμα είναι μέτριο ως κακό. Τα μουσικά κομμάτια που θα μας συντροφεύσουν στην περιπέτεια είναι αδιάφορα και αποτυγχάνουν να μας βυθίσουν στον κόσμο της σειράς, ενώ μεγάλο πλήγμα αποτελεί η απουσία σημαντικών φωνών από τους ηθοποιούς των ταινιών. Από τους κεντρικούς χαρακτήρες, μόνο ο Rupert Grint (Ρον) δάνεισε τη φωνή του στον εικονικό χαρακτήρα του.

Avada Kedavra!

Ολοκληρώνοντας το παιχνίδι, τα συναισθήματα ήταν άκρως θετικά καθώς το βασανιστήριο της ολοκλήρωσης δεν διαρκεί περισσότερο από 4 ώρες. Η EA Bright Light Studio, αν και είχε περισσότερο από έναν χρόνο για την ανάπτυξη του τίτλου, έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο δημιουργώντας ένα καταστροφικό σύνολο. Το παιχνίδι αποτελεί ασέβεια προς το όνομα “Harry Potter”, τη δημιουργό του, J. K. Rowling και πάνω από όλα, τους φανατικούς οπαδούς του αγαπητού μάγου που θα προμηθευτούν τον τίτλο ελπίζοντας να νιώσουν λίγη από τη μαγεία του 7ου βιβλίου.

Όποιος θέλει να βιώσει μια σωστή εμπειρία, ας (ξανά)διαβάσει τα βιβλία.

Γιάννης Σκουλουδάκης