Dance Paradise

Ξανά στις πίστες!

Θα πρέπει να έχετε όλοι παρατηρήσει πως τον τελευταίο καιρό έχουν κυκλοφορήσει πάρα μα πάρα πολλά dancing games, πιθανά περισσότερα απ’ ότι hardcore RPGs. Το αν αυτό είναι σημάδι των καιρών για στροφή των εταιριών προς το casual gaming είναι μια συζήτηση για άλλη μέρα. Γεγονός, πάντως, παραμένει πως μετά την επιδρομή του Dance Dance Revolution τα dance games αποδείξανε πως αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της νέας gaming κουλτούρας. Το Kinect, λοιπόν, αποτελούσε την πιο προσοδοφόρα ελπίδα για αυτό το είδος έτσι ώστε να εξελιχθεί πέρα από τα στενά όρια που έθετε ένα πατάκι στο πάτωμα (DDR) ή ένα Wii Remote στο χέρι (Just Dance). Το Dance Central της Harmonix απέδειξε πως αυτή η ελπίδα μόνο φρούδα δεν ήταν, καθώς μας προσέφερε έναν εκπληκτικά καλό τίτλο δίχως προηγούμενο για το είδος του. Σωστά λοιπόν σκέφτηκε και η Mindscape που αποφάσισε να διεισδύσει στο χώρο με το Dance Paradise. Aλλά τη δικαιώνει το τελικό αποτέλεσμα;

Η πρώτη επαφή μας με τον τίτλο ήταν μάλλον ενθαρρυντική, κυρίως γιατί είχαμε στα χέρια μας άλλο ένα εξαιρετικό menu system για τίτλου του Kinect, το οποίο δουλεύει απροβλημάτιστα, γρήγορα και γίνεται αμέσως κατανοητό από τον καθένα. Ανάμεσα στα κυρίως modes (free play, battle κλπ) του παιχνιδιού λοιπόν, αυτά που κυριαρχούν είναι τα single player campaign και offline multiplayer δύο ατόμων. Το campaign του αποτελεί μια ευχάριστη πρόταση με προεπιλεγμένα τα κομμάτια στα οποία θα διαγωνιστείτε. Το ενδιαφέρον είναι πως κάθε κομμάτι συνοδεύεται και από μια σειρά ειδικών challenges, τα οποία θα θελήσετε διακαώς να νικήσετε καθώς ξεκλειδώνουν bonuses και προσφέρουν περισσότερους πόντους.

Το multiplayer, από την άλλη, αποτελεί τη μεγαλύτερη δύναμη του τίτλου. Πέρα από τις κλασσικές χορευτικές μάχες για πόντους, εδώ μπορείτε πλέον να πολεμήσετε στα αλήθεια με το…συνχορευτή σας. Εκτελώντας συγκεκριμένες κινήσεις και επιδεικνύοντας τις ικανότητές σας, αποκτάτε διάφορα bonuses απέναντι στον αντίπαλο αλλά και μπορείτε να τον παρεμποδίσετε με special powers, παγώνοντάς τον ή θολώνοντας το avatar του. Όλα αυτά -και άλλα πολλά- θα σας βοηθήσουν να μείνετε μπροστά στο σκορ αλλά και να δυσχεραίνετε μέχρι δακρύων τον αντίπαλό σας και, αν μη τι άλλο, προσφέρουν μια "Mario Kart" αισθητική και χιούμορ σε ένα dancing τίτλο και αυξάνουν τη διασκέδαση κατακόρυφα.

Οι έξυπνες ιδέες του Dance Paradise όμως δεν σταματούν εδώ. Σε αντίθεση με τους περισσότερους τίτλους του ανταγωνισμού, μπορείς να ετοιμάσεις από την αρχή την playlist που επιθυμείς και να παίξεις όλα τα τραγούδια το ένα μετά το άλλο, αποφεύγοντας την ενοχλητική διαδικασία των άλλων τίτλων που σε βγάζει εκτός ατμόσφαιρας. Επίσης, για τις στιγμές χαλάρωσής, μπορείτε να βάλετε το παιχνίδι να παίζει όλα τα videoclips που έχει και εσείς απλά να χαλαρώσετε στον καναπέ, ακούγοντας τη μουσική και χαζεύοντας τις αιθέριες και μη υπάρξεις του εκάστοτε βίντεο.

{PAGE_BREAK}

Αν δεν σας έφτασαν όλα τα προαναφερθέντα, διαβάστε και αυτά. Ο χειρισμός και η αναγνώριση του χαρακτήρα σας βρίσκονται σε παρόμοιο επίπεδο με αυτά του Dance Central, κάτι που σημαίνει πάρα πολύ καλή ακρίβεια και απόκριση ενώ το lag είναι πραγματικά ανεπαίσθητο. Ο δε χειρισμός στο χορό θυμίζει κάτι από Guitar Hero. Στο πάτωμα εμφανίζονται ορισμένα χρωματιστά κουτιά, στα οποία βλέπετε να έρχεται ως άλλη "νότα" η επερχόμενη χορευτική φιγούρα από ένα μικρό κινούμενο ανθρωπάκι. Εσείς, απλά, θα πρέπει να πατήσετε στο κατάλληλο κουτί και να εκτελέσετε την ανάλογη φιγούρα. Η "μαγκιά" αυτού του συστήματος είναι πως επιτρέπει στον παίκτη να δει πολύ νωρίτερα και πολύ πιο ξεκάθαρα τις επερχόμενες κινήσεις απ’ ότι στα υπόλοιπα dancing games της αγοράς. Κάπου εδώ, όμως, είναι που όλα τα θετικά του τίτλου τελειώνουν και οι ελλείψεις και τα προβλήματα κάνουν την εμφάνισή τους. Όσο έξυπνο και αν είναι αυτό το σύστημα, δυστυχώς οι κινούμενες φιγούρες είναι κάτι κακοσχεδιασμένα stickmen, από τα οποία είναι πάρα πολύ δύσκολο να καταλάβετε την κίνηση. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό tutorial, training ή slow mode, θα σας οδηγήσει σε έντονους εκνευρισμούς μιας και θα υπάρχουν φιγούρες που ποτέ δεν θα μάθετε τι ακριβώς θέλουν να εκτελέσετε.

Βέβαια, αυτά τα figures δεν είναι πολλά, αλλά αυτό έχει να κάνει με το άλλο σημαντικό πρόβλημα του τίτλου: το ότι οι χορευτικές φιγούρες είναι πραγματικά πολύ λίγες και δεν είναι υπερβολή να σας πούμε πως μετά από μόλις 3 ώρες ενασχόληση, τις είχαμε δει όλες. Το πιο εκνευριστικό σημείο, όμως, έχει να κάνει με τη συνεχή επανάληψή τους σε όλα τα κομμάτια. Όταν οι φιγούρες που κάνετε σε ένα hip hop κομμάτι, εμφανίζονται και σε ένα rock ή ένα electronica, τότε καταλαβαίνετε πως κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δυστυχώς, το παραπάνω θέμα είναι πολύ πιο σημαντικό απ’ ότι ίσως φαίνεται στο κείμενο, καθώς κινδυνεύετε να βαρεθείτε πολύ γρήγορα, γεγονός καταστροφικό για έναν τίτλο αυτού του είδους.

Στον οπτικό τομέα εντοπίζεται το σημείο που το παιχνίδι δείχνει τη μέτρια παραγωγή του. Τα γραφικά μπορεί να έχουν τη καθαρότητα που περιμένεις από μια HD κονσόλα, αλλά όσον αφορά στη γενικότερη ποιότητα, ποικιλία και τεχνική, θυμίζουν παιχνίδι του Wii -και όχι από τα καλά… Τουλάχιστον ηχητικά το Dance Paradise δεν ξεχνάει το είδος του και προσφέρει καθαρό ήχο με μια εξαιρετική ποικιλία κομματιών. Γνωρίζουμε ότι το είδος της μουσικής που αρέσει στον καθένα είναι εντελώς υποκειμενικό, αλλά βλέποντας όλους τους τίτλους στην αγορά, το Dance Paradise έχει μάλλον το πιο γεμάτο και ευχάριστο αρχικό roster για έναν Ευρωπαίο gamer. Με τραγούδια από 50 Cent, Lily Allen, La Roux, David Guetta, Fall Out Boy, Lady Gaga μέχρι και No Doubt ή Starsailor, η επιλογή είναι εξαιρετική και προσφέρεται για οποιονδήποτε παίκτη αγαπά τη σύγχρονη new wave pop / rock σκηνή.

Απαντώντας, λοιπόν, στην αρχική μας ερώτηση για το αν έπραξε σωστά η Mindscape, η απάντησή μας θα πρέπει να είναι ένα μάλλον ψύχραιμο "Ναι". Αν και εμφανώς είναι ένας τίτλος μέτριου budget, το Dance Paradise καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του με ισχυρές προοπτικές χάρη στις νέες και φρέσκες ιδέες που προσφέρει στο είδος. Από την άλλη, η μέτρια ποιότητα της παραγωγής του, του δημιουργεί ορισμένα σημαντικά προβλήματα, τα οποία "σκοτώνουν" ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να είχε πάει πολύ μπροστά. Δυστυχώς, όσο καλός και να είναι ο χειρισμός, όσο έξυπνες και να είναι οι ιδέες του, όταν υποφέρει από τόσο ενοχλητικά θέματα επανάληψης και τα πιο ενοχλητικά stickmen από την εποχή των "Animator vs Animation" του YouTube, δεν μπορούμε να το προτείνουμε με ευκολία όταν κυκλοφορούν καλύτερα στο σύνολό τους παιχνίδια. Παρόλα αυτά, αποτελεί ένα ενδιαφέρον "συμπλήρωμα", το οποίο αν βρείτε σε χαμηλή τιμή, αξίζει να του ρίξετε μια ματιά.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος