Pilotwings Resort

Με αεροπλάνα και… jetpacks!

Είναι λίγο άγαρμπος ο ρόλος ενός launch game. Είναι αναγκασμένο να “υπηρετεί” τόσο τους σκοπούς και την προσωπικότητά του όσο και την πλατφόρμα που συνοδεύει. Όταν τα δυο παραπάνω συνδυάζονται, έχουμε να κάνουμε με μια ιδανική κατάσταση και για τους δύο εμπλεκόμενους. Το παράδειγμα του σπουδαίου Tetris, αλλά και των πιο πρόσφατων Super Mario 64 και Halo: Combat Evolved, έρχονται χωρίς προσπάθεια στο νου μας. Φρέσκες εμπειρίες, δείγματα της ικανότητας του νέου Hardware, ανοικτές υποσχέσεις για ένα μαγικό μέλλον και στην τελική μια ηχηρή αιτιολόγηση ύπαρξης της νέας πλατφόρμας. Άλλες φορές, τα παραδοσιακά κριτήρια δεν είναι ικανά να χαρακτηρίσουν και να αξιολογήσουν με επιτυχία ένα launch game. Το Wii Sports, ένα μέτριο στις περισσότερες πτυχές του παιχνίδι, αποτελεί πλέον παράδειγμα προς μίμηση για τον τρόπο που αναδείκνυε την νέα φιλοσοφία της Nintendo στα πρώτα βήματα του Wii.

Ο ειδικός Τύπος δικαίως του επιφύλαξε μια πολύ χλιαρή υποδοχή, κανείς όμως δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει ως αποτυχημένο. Το παιχνίδι φαινόταν σαν να έβαζε τα χαρακτηριστικά του Wii πάνω και από τον εαυτό του για να επιτύχει τελικά το καλύτερο συνοδευτικό "tech-demo" της Ιστορίας. Αυτός ο πολύπλοκος ρόλος που καλείται να παίξει με επιτυχία ένα “συνοδευτικό” παιχνίδι, έρχεται συνήθως να “δέσει” με περιορισμένους χρόνους ανάπτυξης, ελλιπή γνώση του νέου Hardware και μια διάθεση εντυπωσιασμού.

Τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα, ακόμα και όταν λέγεσαι Nintendo. Βέβαια, η εταιρία του Kyoto έχει δύο πλεονεκτήματα. Το πρώτο είναι η τεράστια βιβλιοθήκη των επιτυχημένων ΙPs που διαθέτει και το δεύτερο η προϊστορία της στον τομέα. Για το 3DS, ο κλήρος έπεσε στη σειρά Pilotwings για την επίδειξη. Το έχει ξανακάνει εξάλλου. Στο λανσάρισμα του Super Nintendo ήταν ένα υπέροχο δείγμα του πολυδιαφημισμένου Mode 7 της νέας τότε κονσόλας, αλλά ευτυχώς ήταν και κάτι παραπάνω από αυτό. Ήταν ένα πολύ καλό παιχνίδι. Η σειρά επέστρεψε επιτυχημένα στο Nintendo 64 με “κανονικό” 3D πλέον και με το ίδιο, ιδιαίτερο gameplay του, για να καταλήξει στο σήμερα και στο Nintendo 3DS.

Η “φυσιογνωμία” του ταιριάζει απόλυτα για ένα μηχάνημα που υποστηρίζει πως προσφέρει μια απαράμιλλη αίσθηση του βάθους και κάνει πιο ξεκάθαρες τις αποστάσεις στον εικονικό χώρο. Μπορεί, λοιπόν, το Pilotwings Resort να μοιράζεται τον τίτλο του “first party launch game” μαζί με το “γνωστό” Nintendogs , αλλά η φύση του και το gameplay φαντάζουν τα ιδανικότερα για την επίδειξη των ικανοτήτων του μηχανήματος. Στη θεωρία τουλάχιστον έτσι φαίνεται. Στην πράξη;

Το απλό είναι και το πιο δύσκολο

Τα Pilotwings είναι μία ιδιαίτερη σειρά παιχνιδιών, που κινούνται σε πιο παραδοσιακά μονοπάτια. Όχι απαραίτητα όσον αφορά στους μηχανισμούς, αλλά κυρίως στη διαύγεια της φιλοσοφία τους. Θα μας πείτε, λογικό, αφού έχουμε να κάνουμε με μια σειρά που άνθισε την δεκαετία του ’90. Ωστόσο, κράτησε απόλυτα το πνεύμα της και στις σύγχρονες ενσαρκώσεις της είτε ως ένα μέρος του Wii Sports Resort, είτε ως ένα καινούργιο, επώνυμο πλέον, παιχνίδι της σειράς. Το gameplay του επικεντρώνεται αποκλειστικά στην ευχαρίστηση της πτήσης με διάφορα οχήματα χωρίς “φανφάρες και τυμπανοκρουσίες”. Αποφεύγει επιδεικτικά τις over-the-top εξεζητημένες καταστάσεις –που αποτελούν κομμάτι κάθε σύγχρονου παιχνιδιού που “σέβεται” τον εαυτό του- για να απαιτήσει ταχύτητα και ακρίβεια σε μία απλή “βολτούλα” στους αιθέρες.

Τα συνηθέστερα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο παίκτης είναι ο έλεγχος της ταχύτητας του οχήματός του και η ακρίβεια στις κινήσεις που θα του επιτρέψουν, εκτός των άλλων, μία “γλυκιά” προσγείωση στο σωστό σημείο. Ούτε εκρήξεις και εχθροί, ούτε σενάρια και συνομωσίες να μπαίνουν στη μέση, ούτε εντυπωσιακά κόλπα και σκηνικά. Όλα είναι τόσο μετρημένα, που ξεχωρίζουν μέσα στην -ακριβώς αντίθετη- σύγχρονη φιλοσοφία των παιχνιδιών. Είναι μια υπενθύμιση της δύναμης της απλότητας, όταν αυτή συνδυάζεται με κάτι τόσο καθολικά απολαυστικό όπως το πέταγμα στους ουρανούς.

Στα Pilotwings εχθρός του παίκτη είναι μονάχα ο εαυτός του. Μην σας ξεγελούν οι πολύχρωμες εικόνες και η περιγραφή μας περί απλότητας, δεν πρόκειται για εύκολα παιχνίδια, τουλάχιστον, στα τελευταία τους στάδια. Για να επιτύχει ο παίκτης τις μέγιστες βαθμολογίες απαιτείται υπομονή, συγκέντρωση και ακρίβεια από την αρχή μέχρι το τέλος, κάνοντας πολλές φορές τον ειδυλλιακό περίγυρο να φαντάζει σαν ένα ειρωνικό “κλείσιμο του ματιού”. Όταν αυτά επιτυγχάνονται όμως, η αίσθηση είναι μοναδική. Όλα αποκτούν μια τόσο ομαλή ροή και έναν τόσο απολαυστικά ελεγχόμενο ρυθμό, που εκείνες τις στιγμές μόνο μια τέλεια προσγείωση θα μπορούσε να ολοκληρώσει ιδανικά το συναίσθημα. Όλα δένουν συνθέτοντας ένα gameplay που πάνω απ’ όλα επιβραβεύει και επιβραβεύεται από την απλότητα των ιδεών του.

Ένα gameplay που μπορεί με άνεση να κινηθεί από το casual στο hardcore και πάλι πίσω, με τέτοια ευκολία που εντυπωσιάζει. Μια αποθέωση της ίδιας της αίσθησης του πετάγματος και των εποχών που αυτή και μόνο, ήταν αρκετή. Μέχρι στιγμής όμως, δεν έχουμε πει τίποτα συγκεκριμένο για το Pilotwings Resort πέρα του ότι στηρίζεται σε ένα εξαιρετικό και δοκιμασμένο gameplay. Και παρόλο που η στασιμότητα στον τομέα ίσως θεωρηθεί μειονέκτημα από μερικούς, είναι τέτοια τα σημεία των καιρών που, κατά την άποψή μας, το κάνουν να φαίνεται πιο φρέσκο από ποτέ.

{PAGE_BREAK}

To the Island… Again…

Το παιχνίδι ξεκινάει λοιπόν με τους καλύτερους οιωνούς. Με ένα σπουδαίο και απολαυστικό gameplay που στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; Η πίεση του χρόνου που αναφέραμε στον πρόλογό μας και είναι δεδομένη για έναν launch τίτλο, είναι εμφανής σε κάθε υπόλοιπη πτυχή του παιχνιδιού. Αρχικά, το Pilotwings Resort λαμβάνει μέρος στο γνωστό μας από το Wii Sports Resort, Wuhu Island. Η οικειότητα που θα νιώσουν όσοι έχουν παίξει τον συγκεκριμένο τίτλο του Wii είναι δεδομένη, αφού δεν υπάρχει καμία απολύτως προσθήκη ή αλλαγή στο σκηνικό. Πέρα από αυτό, το παιχνίδι χωρίζεται σε δυο επιλογές παιξίματος. Στην επιλογή Free-Flight και αυτή των αποστολών όπου καθορίζονται συγκεκριμένοι στόχοι προς επίτευξη υπό ορισμένες συνθήκες.

Το Free-Flight παρέχει τη δυνατότητα στον παίκτη να πετάξει πάνω από το νησί για την ευχαρίστηση της εμπειρίας και μόνο. Το πρόβλημα είναι πως όσοι έχουν παίξει το Wii Sports Resort, θα νιώθουν σα να παίζουν μια μικρή και πιστή μεταφορά του. Οι τοποθεσίες και οι “πληροφορίες” που μπορεί να συλλέξει ο παίκτης σε αυτές είναι πανομοιότυπες, ενώ και η δομή είναι το ίδιο περιοριστική χωρίς κάποιον προφανή λόγο. Μόνο δύο λεπτά –αντί για πέντε στο Wii Sports Resort- μπορεί να διαρκέσει αρχικά η “βόλτα” μας και μονάχα την ημέρα.

Όλες τις υπόλοιπες επιλογές θα πρέπει να τις ξεκλειδώσουμε μαζεύοντας τις διάσπαρτες πληροφορίες, εκτελώντας τα tricks και σπάζοντας κάποια μπαλόνια. Όλο αυτό έρχεται σε αντίθεση με την έννοια του Free-Flight και ιδιαίτερα το απότομο “κόψιμο” στα δύο λεπτά είναι εκνευριστικό. Η πιστή μεταφορά δικαιολογείται ως ένα σημείο από την πίεση του χρόνου, αλλά αυτή η δομή δεν μπορούμε να φανταστούμε στο τι εξυπηρετεί, πέρα από ένα φθηνό τρόπο να δίνεται η ψευδαίσθηση της προόδου μέσω ανούσιων κινήτρων –με τη μορφή collectibles- σε ένα σημείο που δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνουν στην εμπειρία. Μια ήρεμη πτήση σε όλη την τρισδιάστατη μαγεία της μετά από ορισμένες εξοντωτικές προσπάθειες στις αποστολές, είναι μια απόλαυση που μόνο το 3DS μπορεί αυτή τη στιγμή να προσφέρει, ακόμα και αν το παιχνίδι κάνει τα πάντα για να μας διακόπτει κάθε τρεις και λίγο.

Εδώ ερχόμαστε στη δεύτερη επιλογή του παιχνιδιού, που είναι και η πιο ουσιαστική. Το Pilotwings διαθέτει 42 αποστολές κλιμακούμενης δυσκολίας, 14 για κάθε ένα από τα τρία είδη “οχήματος” –αεροπλάνο, jetpack και ανεμόπτερο-, όλες στο ίδιο ύφος της σειράς. Ο παίκτης καλείται να περάσει μέσα από δακτυλίδια, να προσγειώνεται σε στόχους, να φωτογραφίζει με ακρίβεια μνημεία, να "αγγίζει" συγκεκριμένες ταχύτητες σε συγκεκριμένα σημεία, να χτυπάει στόχους, όλα στον συντομότερο χρόνο και με μια όσο το δυνατόν πιο ομαλή και εύστοχη προσγείωση.

Η δυσκολία είναι σωστά κλιμακούμενη στις πλείστες των περιπτώσεων και στα τελικά του στάδια το παιχνίδι προσφέρει μια ικανοποιητική πρόκληση. Δυστυχώς, ενώ το νούμερο φαντάζει μεγάλο, οι αποστολές είναι σύντομες και μπορούν να ολοκληρωθούν αρκετά γρήγορα με τη μέγιστη κιόλας βαθμολογία. Εμείς χρειαστήκαμε περί τις έξι ώρες χωρίς να πιεστούμε καθόλου.

Πιο ευπρόσδεκτη από μια μεγαλύτερη διάρκεια, όμως, θα ήταν η ποικιλία. Και σε αυτόν τον τομέα οι “μυστήριες” επιλογές συνεχίζονται. Το παιχνίδι, όπως είπαμε, διαθέτει τρία κύρια οχήματα. Κάθε όχημα διαθέτει και μία ακόμα ενισχυμένη παραλλαγή του, η οποία χρησιμοποιείται σε μόλις έξι από τις 42 συνολικά αποστολές. Είναι απορίας άξιο γιατί οι σχεδιαστές δεν εκμεταλλεύτηκαν λίγο παραπάνω αυτά τα τρία νέα οχήματα και ενώ τα έχουν ήδη παρουσιάσει στον παίκτη, αφήνουν το παιχνίδι να κινείται γύρω από τα ίδια και τα ίδια και τους παίκτες σε μία μάταιη αναμονή για κάτι νέο. Ακόμα και έτσι, θα μπορούσαν να προσφέρουν επιπλέον κάποιες πιο απαιτητικές αποστολές στο τέλος πέρα από τις τρεις που ξεκλειδώνονται.

Το Be or Not to Be (3D)?

Το ερώτημα που σίγουρα θα απασχολεί τους περισσότερους και που αποτελεί και το βασικότερο κριτήριο για να κριθεί η επιτυχία του Pilotwings Resort ως τίτλος λανσαρίσματος, είναι το κατά πόσο το 3D του προσφέρει κάτι διαφορετικό στην εμπειρία -πέρα από τον αρχικό εντυπωσιασμό. Η απάντηση είναι λίγο πιο πολύπλοκη από μια απλή κατάφαση ή απόρριψη.

Η αίσθηση του βάθους που μεταδίδεται είναι εξαιρετική. Η θέα από ψηλά και η περιήγηση στο χώρο αποκτούν μια διαφορετική χροιά. Ο κόσμος φαίνεται να αποκτά μια οντότητα, μια ζωντάνια που πηγάζει από την ξεκάθαρη αίσθηση των αποστάσεων. Το "εκεί" πλέον δεν είναι μια αυθαίρετη εκτίμηση, είναι ένα σημείο που προσδιορίζεται εύκολα ως προς τον περίγυρο του, το μέγεθος και την απόσταση. Το gameplay επωφελείται από αυτό, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ένα gameplay που η εκτίμηση των αποστάσεων είναι ιδιαίτερης σημασίας, αλλά όχι τόσο όσο θα περιμέναμε. Η διαφορά είναι υπαρκτή χωρίς το εφε, αλλά όχι τόσο χρηστικής σημασίας που να βελτιώνει αισθητά τις επιδόσεις μας ή να το κάνει απολύτως αναγκαίο. Η αισθητική απόλαυση είναι σαφώς μεγαλύτερη και η εικόνα φαίνεται πιο “σωστή” στα μάτια μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για επαναστατική διαφορά.

{PAGE_BREAK}

Εκτίμηση μας είναι πως σημαντικό ρόλο παίζει το ότι ο κόσμος δεν έχει δημιουργηθεί με το 3D κατά νου. Όπως έχει αποδείξει και στον κινηματογράφο το Avatar, το 3D για να λειτουργήσει και να κάνει τη διαφορά χρειάζεται να υποστηρίζεται από διάφορα οπτικά τρικ, που να το τονίζουν με κάθε ευκαιρία. Χρειάζονται συνεχώς μέτρα σύγκρισης που να βοηθούν να τονιστεί το βάθος. Οι γραμμές του αέρα που ξεπετάγονται από τα φτερά του αεροσκάφους είναι ένα καλό παράδειγμα αλλά είναι και το μοναδικό. Το απέραντο –κενό- γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, γύρω από το οποίους περνάμε τον περισσότερο χρόνο, δεν βοηθά ιδιαίτερα τα πράγματα. Ακόμα μία χαρακτηριστική “παιδική ασθένεια” είναι το σημείο τοποθέτησης του οχήματος που χειριζόμαστε. Ιδιαίτερα στο jetpack που είναι και κατακόρυφο, η τοποθέτησή του στο κέντρο της οθόνης δημιουργεί ορισμένες φορές κάποια δυσάρεστα αποτελέσματα όταν το βλέμμα μας προσπαθεί να επικεντρωθεί στον ορίζοντα.

Το αποτέλεσμα είναι, λόγω της εστίασης, το αντικείμενο που βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο – ο χαρακτήρας μας- να φαίνεται διπλό. Σε γενικές γραμμές, το 3D προσθέτει στην εμπειρία αλλά προς το παρόν, το μεγαλύτερο κέρδος του είναι κυρίως αισθητικής φύσεως. To “σκίσιμο” των αιθέρων ποτέ δεν ήταν καλύτερο και η ήρεμη απόλαυση που τονίζεται και από όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού είναι κάτι που αξίζει να βιώσει ο καθένας.

Η Μελωδία της Ευτυχίας

Τα πράγματα είναι ανάμικτα και στον τεχνικό τομέα. Το νησί όπως είπαμε είναι μια πιστή μεταφορά του αντίστοιχου από το Wii Sports Resort με τις λεπτομέρειες βέβαια να έχουν περιοριστεί σε κάποιο βαθμό. Αυτό είναι από τη μια κολακευτικό, αφού τα αποτελέσματα είναι ικανοποιητικά, από την άλλη όμως μας υπενθυμίζει πως δεν υπήρχαν και πολλά χρονικά περιθώρια για κάτι παραπάνω. Το οπτικό αποτέλεσμα είναι κλασσικό Nintendo –της post-GameCube εποχής- που ποτέ δεν κουράζει ή ενοχλεί αλλά ούτε και εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Τα χρώματα και οι φωτισμοί είναι –ως συνήθως- σωστά επιλεγμένα για οπτική άνεση. Κάποιες στιγμές ξεχωρίζουν, όπως οι βραδινές περιηγήσεις μας με το φωτισμένο νησί από κάτω να αποτελεί ένα θέαμα που… ξεκουράζει.

Ιδιαίτερα ενοχλητικό παραμένει –όπως και στο Wii Sports Resort αλλά σε μικρότερο βαθμό- και το απότομο pop-up των διάφορων πληροφοριακών “σημείων” που πρέπει να συλλέξει ο παίκτης στο νησί, που δημιουργούν πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις στην ήσυχη πορεία μας. Ο ήχος είναι από τα δυνατότερα σημεία του παιχνιδιού. Μια πραγματική διαφήμιση για τις ψευδό-surround ικανότητες του φορητού. Ο ήχος της μηχανής, των πουλιών, του αέρα, της επαφής με τη θάλασσα, όλα –τα ηχητικά εφε-, είναι αξιοθαύμαστα για φορητό και δίνουν την εντύπωση πως “ξεπηδούν” από όλες τις κατευθύνσεις.

Σε κανένα σημείο δεν μπήκαμε στον πειρασμό -ούτε καν ελάχιστα- να χαμηλώσουμε την ένταση. Και αν σκεφτεί κανείς πως στο επίπεδο της μουσικής οι συνθέσεις είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, αυτό είναι μεγάλο επίτευγμα. Το επιτυχημένο chill-out ύφος τους διασώζει το παιχνίδι από πανωλεθρία στον τομέα, αφού δεν θυμόμαστε άλλο πρόσφατο παιχνίδι με τόσο λιγοστές συνθέσεις να επαναλαμβάνονται συνεχώς.

Απογείωση;

Το Pilotwings Resort είναι ένα καλό παιχνίδι. Δεν χωρά αμφιβολία σε αυτό. Όπως είναι και ένα μέτριο launch game. Είχε τα φόντα να αποτελέσει την καλύτερη διαφήμιση του νέου φορητού της Nintendo, αλλά φαίνεται να αδικείται από έναν περιορισμένο χρόνο ανάπτυξης που αντανακλάται σε κάθε του πτυχή. Μικρή διάρκεια, κάποια “παιδικά” δομικά λάθη, ανακυκλωμένο σκηνικό και, κυρίως, καμία απολύτως προσπάθεια να εκμεταλλευτεί με ιδιαίτερο τρόπο τον παράγοντα 3D. Είπαμε, είναι πολύπλοκος ο ρόλος ενός launch game. Ωστόσο, έναν κοινό χρήστη ίσως να μην τον ενδιαφέρει καθόλου αυτό. Διότι, στην τελική, ένα μεστό και ιδιαίτερο gameplay δεν χάνει την αξία του από μια τέτοια “παράπλευρη” αποτυχία. Και μπορεί να μην αποτελεί τον αδιάψευστο μάρτυρα για τις αρετές του 3D gaming, είναι όμως μια "γλυκιά" παραδοσιακή απόλαυση που μόλις έγινε ακόμα καλύτερη,

Γιώργος Πρίτσκας