Teenage Mutant Ninja Turtles: Tactical Takedown | Review

Όσοι έχουμε γεννηθεί τη λατρεμένη δεκαετία του ’80, σίγουρα θυμόμαστε με νοσταλγία και ζέση τα “Χελωνονιντζάκια”, όπως τα αποκαλέσαμε στην Ελλάδα. Tα Ninja Turtles αποτέλεσαν μια από τις ποιοτικότερες και πιο επιτυχημένες σειρές comics και cartoons όλων των εποχών και μετατράπηκαν εν ριπή οφθαλμού σε παγκόσμιο pop culture φαινόμενο, που συνεχίζει ακάθεκτο ως σήμερα, με νέες κυκλοφορίες σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή να εμφανίζονται συνεχώς. Τα videogames δεν θα μπορούσαν να λείψουν φυσικά, με την πλειοψηφία τους να αφορά παιχνίδια fighting, beat ‘em ups και δράσης γενικότερα ελέω και του ninja θέματος. Εδώ έρχεται η Strange Scaffold και μας προσφέρει κάτι διαφορετικό με το Teenage Mutant Ninja Turtles: Tactical Takedown.

Όπως ίσως μαρτυρά ο τίτλος του, το παιχνίδι είναι ένα turn-based tactical strategy game με ισομετρική προοπτική στα χνάρια των XCOM και των Mario & Rabbids. Ενδιαφέρων συνδυασμός του genre με τις χελώνες και ευτυχώς το τελικό αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα διασκεδαστικό, με κάποιους αστερίσκους που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Όσον αφορά την ιστορία του campaign, είμαστε σε μια χρονική στιγμή στο μέλλον όπου δεν υπάρχει ούτε Shredder ούτε Splinter. Ο Splinter έχει θυσιαστεί για να νικήσει μια και καλή τον αιώνιο αντίπαλο των Χελωνών. Φυσικά, ο θάνατος του Splinter έχει συνταράξει συθέμελα την ομάδα και κάθε μέλος της προσπαθεί με το δικό του τρόπο να αντιμετωπίσει το σοκ της απώλειας του δασκάλου και πατρικής φιγούρας του.

Όταν όμως μια νέα απειλή, στο πρόσωπο της συμμαχίας του Backster Stockman με την κόρη του Shredder, Karai, κάνει την εμφάνισή της, οι χελώνες θα ενωθούν και πάλι (όχι ακριβώς, αλλά θα το αναλύσουμε λίγο αργότερα) με στόχο να υπερασπιστούν τους αθώους κατοίκους της Νέας Υόρκης.

Η ιστορία δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, όντας μια τυπική comic ιστορία. Διατηρεί ευτυχώς το ύφος των κόμικ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, χωρίς να κάνει υπερβάσεις. Μπορούμε δηλαδή με λίγες τύψεις να αδιαφορήσουμε γι’αυτήν τελείως και να επικεντρωθούμε στο gameplay. Ευτυχώς οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι, με το απαραίτητο χιούμορ και την αρκετά ανάλαφρη προσέγγιση που περιμένουμε από τις Χελώνες, χωρίς όμως να φτάνει σε επίπεδα cringe ή γελοιότητας.

Απευθύνεται απλά ίσως σε μικρότερες ηλικίες, πράγμα αναμενόμενο. Να αναφέρουμε όμως ότι οι δημιουργοί πέτυχαν στο απόλυτο την απεικόνιση των χαρακτήρων της κάθε χελώνας, όπως τις έχουμε μάθει τόσα χρόνια. Δυστυχώς όμως το Teenage Mutant Ninja Turtles: Tactical Takedown δεν περιλαμβάνει speech οποιουδήποτε είδους.

Περνώντας στο ίδιο το παιχνίδι, οι κανόνες του είδους των tactical strategies είναι γνωστοί και πάνω κάτω τηρούνται πιστά. Κινούμαστε σε ένα grid και έχουμε στη διάθεσή μας 6 action points, με τα οποία θα κάνουμε move και θα χρησιμοποιήσουμε τα skills της κάθε χελώνας. Εδώ δυστυχώς έγκειται το μεγαλύτερο ελάττωμα του παιχνιδιού, ήτοι το γεγονός ότι σε κάθε επίπεδο ελέγχουμε μόνο μία χελώνα από την ομάδα.

Πιστεύουμε ότι μεγάλο τμήμα της επιτυχίας του franchise είναι το γεγονός ότι πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές ομάδες ηρώων και αν χειριζόμασταν 3 ή έστω δύο χαρακτήρες ταυτόχρονα, οι τακτικές επιλογές μας με συνεργασία των χαρακτήρων, πιθανά synergies κ.λπ. θα έκαναν το gameplay πολύ πιο πλούσιο και βαθύ. Εδώ η συνεργασία περιορίζεται στα cutscenes και σε ένα μόνο bonus action που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όταν γεμίσει μια μπάρα, χωρίς μάλιστα να εμφανίζεται στην οθόνη δεύτερη χελώνα.

Αν προσπεράσουμε αυτό το γεγονός, τα skills μας και γενικά οι τακτικές επιλογές μας είναι ικανοποιητικές και πολλές φορές θα στύψουμε το μυαλό μας για να βρούμε την ιδανική κίνηση. Επίσης, τα skills σαφώς και ταιριάζουν με τον χαρακτήρα της κάθε χελώνας, πράγμα που βοηθάει στη δημιουργία του επιθυμητού κλίματος. Η δυσκολία θα λέγαμε ότι είναι βατή για ένα playthrough αλλά σε καμία περίπτωση περίπατος, καθώς η health bar μας είναι μικρή και οι αντίπαλοι πολλοί σε αριθμό, ενώ και οι actions μας δεν είναι πολλές.

Αν μάλιστα βάλουμε στην εξίσωση το γεγονός ότι υπάρχει remix mode σε κάθε επίπεδο που αλλάζει τους εχθρούς και ανεβάζει τη δυσκολία, ενώ υπάρχει και high score – οπότε μπορούμε να στοχεύσουμε στο σκορ που μας προτείνει το παιχνίδι για να είμαστε radical – βλέπουμε ότι υπάρχουν επιλογές τόσο για τους casual όσο και για τους πιο hardcore παίκτες.

Μας έκανε εντύπωση η έμφαση του παιχνιδιού στο high score, το οποίο μάλιστα μάς δίνει και χρήματα για αγορά νέων skills και μουσικών κομματιών. Όπως έχει πει και ο λατρευτός AVGN, το high score είχε σημασία μόνο την εποχή του Atari και από τότε ουδείς έχει ασχοληθεί. Είναι όμως μια καλή σκέψη από τους δημιουργούς ώστε να δοθεί επιπλέον replayability σε μια γενικά σύντομη gaming εμπειρία.

Ένα άλλο θέμα που θέλουμε να σχολιάσουμε είναι η κάπως ανάποδη σειρά με την οποία επιλέγουμε τα διάφορα skills μας. Μας φαινόταν πιο φυσικό να επιλέγουμε το skill και μετά τον στόχο μας, ενώ εδώ πρέπει να δράσουμε αντίστροφα. Πρέπει πρώτα να επιλέξουμε τον στόχο και όταν λέμε “επιλέξουμε”, εννοούμε να πάμε πάνω στον εχθρό ή στον χώρο τον κέρσορα και μετά να επιλέξουμε το skill.

Μάλιστα, ακόμα και τα skills που μας δίνουν buffs δεν δουλεύουν αν δεν πάμε τον κέρσορα πάνω στον χαρακτήρα μας. Πολλές φορές κάναμε από ένστικτο κλικ σε ένα skill και απορούσαμε γιατί δεν γίνεται τίποτα… Επίσης, θεωρούμε ακατανόητο να χρειάζεται να δηλώνουμε τέλος του round μας με ένα κουμπί, ακόμα κι αν δεν έχουμε άλλα action points. Όταν τελειώνουν τα action points μας, θα έπρεπε ο γύρος να τελειώνει αυτόματα. Ειδικά αυτό το τελευταίο νομίζουμε ότι διορθώνεται εύκολα με ένα patch.

Οπτικά, το παιχνίδι μάς ικανοποίησε, κυρίως στον σχεδιασμό των χαρακτήρων στα cutscenes και στην πολύ ζωηρή χρωματική παλέτα. Στοχεύουν σαφώς στη δημιουργία μιας comic αισθητικής και θυμίζουν έντονα χάρτινα διοράματα.

Τα sprites αυτά καθαυτά είναι μικρά σε μέγεθος, με λίγα χρώματα και σχεδόν μηδαμινό animation. Μοιάζουν δηλαδή με δισδιάστατα σκίτσα σαν πιόνια επιτραπέζιου που κινούνται ελάχιστα. Νομίζουμε ότι λίγο παραπάνω animation θα έκανε το παιχνίδι πολύ πιο θελκτικό οπτικά. Επίσης, τα περιβάλλοντα δεν έχουν μεγάλη ποικιλία και κυμαίνονται εν πολλοίς σε αστικά τοπία ή σε υπονόμους.

Όσον αφορά τον ήχο, δυστυχώς τον βρήκαμε αδιάφορο. Τυπικά ηχητικά εφέ, καθόλου speech όπως είπαμε και ηλεκτρονική μουσική ποιοτικά πολύ μακριά από τα γούστα μας, ενώ το γνωστό TMNT theme λείπει. ΟΚ, δεν έχει σχέση το παιχνίδι με το cartoon των 80’s, αλλά και πάλι θα θέλαμε να το ακούσουμε ίσως σε remix.

Ανακεφαλαιώνοντας, το Tactical Takedown αποτελεί μια σύντομη αλλά διασκεδαστική εμπειρία και συνάμα έναν πρωτότυπο συνδυασμό των χελώνων με τα tactical strategies. Προσφέρει διασκέδαση και καλή πρόκληση αλλά πάσχει λίγο στον οπτικοακουστικό τομέα και σε κάποια QOL στοιχεία του gameplay, ενώ η απουσία δύο ταυτόχρονα playable characters αποτελεί χαμένη ευκαιρία. Σίγουρα δεν αποτελεί το καλύτερο παιχνίδι του είδους, αλλά από την άλλη δεν θα απογοητεύσει τους φανς, οι οποίοι θα περάσουν μαζί τους κάποιες ευχάριστες ώρες ενασχόλησης.

Το Teenage Mutant Ninja Turtles: Tactical Takedown κυκλοφορεί από τις 14/8/25 για PC, Switch και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το Switch με review code που λάβαμε από τη Strange Scaffold.