Alien Breed Trilogy

Πλήξη και απογοήτευση

Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται ένα shooter που κυκλοφόρησε στη δεκαετία του ’90 για την Amiga και τους υπολογιστές, σαφώς επηρεασμένο από τη μεγάλη επιτυχία των ταινιών Alien. Η Team 17 πήρε την απόφαση να «αναστήσει» το παιχνίδι Alien Breed, προσφέροντας κατά διαστήματα τρία επεισόδια της σειράς από τον Δεκέμβριο του 2009 μέχρι σήμερα. Αυτά τα τρία μέρη, ενώθηκαν σε μία τριλογία για το Xbox 360, η οποία προσφέρεται και σε retail μορφή για όλους τους οπαδούς του… διαστήματος. Τα πράγματα στη σειρά Alien Breed είναι πολύ απλά, «βαρετά» απλά για την ακρίβεια. Ο Conrad, ο βασικός χαρακτήρας του παιχνιδιού, εργάζεται στο διαστημόπλοιο Leopard, όταν αυτό δέχεται επίθεση από εχθρικό αεροσκάφος. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα το Leopard να γεμίσει με εξωγήινα τέρατα, που μοναδικό σκοπό έχουν να καταστρέψουν το πλοίο και όσους επιβαίνουν σε αυτό.

Δυστυχώς για αυτά όμως, λογαριάζανε χωρίς τον Conrad, ο οποίος δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια και παίρνει την απόφαση να εξοντώσει τους πάντες και να φτάσει μέχρι το εξωγήινο σκάφος για να το καταστρέψει. Κάπως έτσι ξεκινούν τα πράγματα στο πρώτο επεισόδιο (Evolution) της σειράς. Ο τίτλος είναι ένα κλασσικό shooter σε στυλ dungeon crawling, όπου χρησιμοποιείται "over the top", ισομετρική κάμερα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να μεταβούμε από το σημείο Α, στο σημείο Β, να πατήσουμε το διακόπτη Γ και μετά να επιστρέψουμε στο Α ή στο Β για να περάσουμε από την είσοδο -πυροβολώντας φυσικά τα πάντα στο μεσοδιάστημα.

Όλα τα επεισόδια χρησιμοποιούν αυτό το σχεδιασμό, κάτι που τα καθιστά βαρετά από την πρώτη κιόλας πίστα. Η πλήξη και η μονοτονία σπάνε σε συγκεκριμένα σημεία (για λίγα λεπτά δυστυχώς), τα οποία απαιτούν από εμάς πλήρη εγρήγορση -όπως σε μερικά boss fights. Σε αυτά τα σημεία, η κάμερα αλλάζει γωνία θέασης για να μας διευκολύνει στο έργο μας, κάτι που σίγουρα είναι θετικό. Ο χειρισμός του Conrad είναι αρκετά εύκολος στην εκμάθηση αλλά διαθέτει μια αχρείαστη δυσκολία στη στόχευση. Αυτό έχεις ως αποτέλεσμα, ο παίκτης να είναι αναγκασμένος να σημαδεύει τους εχθρούς με ακρίβεια εκατοστού, καθώς η παραμικρή απόκλιση σημαίνει και αστοχία. Κάτι τέτοιο δε συμβαίνει με όπλα μεγάλης εμβέλειας -όπως την καραμπίνα- αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν θα πρέπει να εξολοθρεύσουμε μερικούς εξωγήινους-κατσαρίδες με ένα αυτόματο ή πιστόλι. Κατά τα άλλα, ο χειρισμός είναι άμεσος και αποτελεσματικός με το χειριστήριο του Xbox 360. Ο Conrad περιφέρεται στο περιβάλλον συλλέγοντας διάφορα αντικείμενα ή πυρομαχικά από πτώματα και ντουλάπια. Στη διάρκεια της περιπέτειάς μας, θα εφοδιαστούμε με αρκετά όπλα, τα οποία θα κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, ενώ θα αποκτήσουμε και ορισμένα «έξυπνα» αντικείμενα όπως stun grenades ή μεταφερόμενα turrets.

{PAGE_BREAK}

Στον τεχνικό τομέα, η τριλογία Alien Breed δείχνει πανέμορφη, χρησιμοποιώντας την Unreal Engine 3. Τα εφέ και τα χρώματα του παιχνιδιού είναι υπέροχα και συγκαταλέγονται σίγουρα στα καλύτερα που έχουμε δει από arcade παιχνίδι. Στα του ήχου τώρα, η Team 17 δεν προσφέρει κάτι παραπάνω από τα κλασσικά, ενώ οι φωνές των χαρακτήρων δεν συνάδουν με την ατμόσφαιρα. Ειδικά ο ήρωάς μας, έχει ένα «βαρύ» τόνο, ενώ οι γραμμές του κειμένου του είναι το λιγότερο τραγικές, προσπαθώντας άδικα να περάσει ένα σκληρό στυλ "John Rambo του διαστήματος"… Ένα από τα σημαντικότερα μειονεκτήματα και των τριών τίτλων είναι το πάμφτωχο level design. Ναι, οι περιπέτειες λαμβάνουν χώρα στο διάστημα, ναι είμαστε σε ένα σκάφος, αλλά τόσο πενιχρό level design δε δικαιολογείται.

Σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, θα αντικρίζουμε διαλυμένους διαδρόμους, υπολογιστές, αυτόματες πόρτες και τρύπες από τις οποίες ξεπετάγονται οι εχθροί. Και τα τρία επεισόδια της σειράς έχουν πανομοιότυπο σχεδιασμό επιπέδων, κάτι που σημαίνει ότι ο παίκτης δε θα μπει καν στη διαδικασία να τα τερματίσει. Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς (Assault), οι προσθήκες καθιστούν την περιπέτεια λίγο πιο ενδιαφέρουσα, καθώς έχουν προστεθεί ορισμένα στοιχεία που μας διευκολύνουν. Καταρχάς, το παιχνίδι πραγματοποιεί autosaving σε σημαντικά σημεία, ενώ στο τερματικό όπου σώζουμε την πρόοδό μας, έχουμε τη δυνατότητα να αναβαθμίσουμε τα όπλα μας -στοιχείο που προσδίδει μια ελαφριά «νότα» RPG- καθώς και να εφοδιαστούμε με πυρομαχικά. Τέλος, στο τρίτο μέρος (Descent) δεν υπάρχει κάποια αξιόλογη διαφορά σε σχέση με το δεύτερο.

Εν κατακλείδι, η τριλογία των Alien Breed τίτλων απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε όσους αρέσκονται να παίζουν «άμυαλα» shooters χωρίς κάποιο βάθος σε gameplay ή σενάριο. Αλλά ακόμα και αυτοί που θα το προτιμήσουν, δύσκολα θα δουν τα credits οποιουδήποτε επεισοδίου. Η γραμμικότητα των επιπέδων, που απαιτούν να πηγαίνουμε συνεχώς από το σημείο Α  στο σημείο Β, και ο τραγικά φτωχός σχεδιασμός τους, είναι η… ταφόπλακα του πακέτου. Αν και υπάρχει η δυνατότητα για συνεργατικό παιχνίδι (με διαφορετικές αποστολές σε σχέση με την κύρια ιστορία), η απογοήτευση μεγαλώνει καθώς η πιθανότητες να βρείτε κάποιο «σύμμαχο» στο διαδίκτυο είναι ελάχιστες. Προτιμήστε το μόνο σε περίπτωση που έχετε βαρεθεί οτιδήποτε άλλο…

Γιάννης Σκουλουδάκης