Driver: Parallel Lines

H σειρά της Reflections επιστρέφει ανανεωμένη. Όμως, καταφέρνει τελικά να αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος;

Βίοι…παράλληλοι

Driver: Μια σειρά που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στο PlayStation με τις καλύτερες προοπτικές, αλλά που σταδιακά έχασε την αίγλη της, καθώς με κάθε νέο επεισόδιο έδειχνε πως οι δημιουργοί της δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστούν αυτό που αρχικά υλοποίησαν. Στη συνέχεια, η σειρά Grand Theft Auto της Rockstar πέρασε στις τρεις διαστάσεις και ο κόσμος του gaming άλλαξε για πάντα. Στην περίπτωση της σειράς Driver δεν είναι η πρώτη φορά που βρισκόμαστε μπροστά στην απαξίωση ενός franchise από λανθασμένες επιλογές και σχεδιαστικά λάθη, όμως το πιο πρόσφατο επεισόδιο της σειράς (βλέπε Driver 3) στιγμάτισε αρνητικά το όνομα «Driver», αφήνοντας έτσι πολλά ερωτήματα για το πόσο η Reflections ήταν ικανή να ανακάμψει και να επαναφέρει το χαμένο κύρος του. Με το Driver: Parallel Lines, διαφαίνεται πως η προσπάθεια του στούντιο απέδωσε καρπούς.

Προσπαθώντας να διορθώσουν τα σφάλματα και ξεκινώντας σχεδόν από το μηδέν, οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με τη δημιουργία αυτού του τίτλου φαίνεται πως διδάχθηκαν από τα λάθη του παρελθόντος και προχώρησαν στη δημιουργία ενός τίτλου που επιστρέφει στις ρίζες της σειράς. Ωστόσο, τα προβλήματα δεν απουσιάζουν ούτε από το Parallel Lines, τα οποία δεν είναι τόσο τεχνικής φύσεως, όπως αυτά του Driver 3, αλλά περισσότερο σχεδιαστικής, με το μεγαλύτερο από όλα να εντοπίζεται στην υλοποίηση του μεγαλύτερου φόβου μας. Με λίγα λόγια, η σειρά Driver δείχνει πλέον να έχει χάσει την ταυτότητα και το απολύτως προσωπικό της ύφος και να εξελίσσεται σε έναν κλώνο των παιχνιδιών Grand Theft Auto. Αν και, όπως πολλές φορές έχει ειπωθεί από το GameOver, η μίμηση δεν είναι απαραίτητα ένα μεμπτό στοιχείο, η κακή μίμηση και η απώλεια της ταυτότητας σου σίγουρα είναι.

Στο Driver: Parallel Lines θα έχουμε να κάνουμε με μια εντελώς νέα ιστορία και έναν εντελώς νέο τρόπο αφήγησής της. Ήρωας αυτής της περιπέτειας είναι ένας νεαρός ονόματι ΤΚ (The Kid). O TK μεταβαίνει στη Νέα Υόρκη του 1978, μια πόλη και μια εποχή, όπου οι ευκαιρίες για την κατάκτηση του «Αμερικανικού Ονείρου» μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν πραγματικότητα. Και όταν λέμε «Αμερικανικού Ονείρου», δεν εννοούμε τη δημιουργία ενός όμορφου σπιτικού με σύζυγο και παιδιά, αλλά την αναρρίχηση στα υψηλότερα κλιμάκια του εγκλήματος μέσα από ληστείες, ναρκωτικά και άλλα τέτοια «καλούδια» στα οποία εξειδικεύεται ο κόσμος του εγκλήματος. Ο ΤΚ λοιπόν ξεκινά από χαμηλά ως ένας «μεταφορέας» ληστών που αδειάζουν μικρομάγαζα. Ως ικανότατος οδηγός, η φήμη του σταδιακά ανεβαίνει και καταλήγει στο να αναλαμβάνει πολύ σημαντικότερες εργασίες.

Αυτά του τα βήματα προς την άνοδο θα τα καθορίσουμε εμείς, καθώς στο πρώτο μισό του παιχνιδιού θα ελέγχουμε έναν νεαρό και ατίθασο ΤΚ στη Νέα Υόρκη του 1978, ενώ στο δεύτερο μισό, έναν σαφώς πιο ώριμο, κυνικό, αλλά και αφιερωμένο στην εκδίκηση TK, καθώς μετά από μια προδοσία αναγκάστηκε να περάσει 28 χρόνια στη φυλακή. Εδώ είναι και το σημείο όπου εντοπίζεται η καινοτομία του νέου Driver. Δηλαδή, έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που, ουσιαστικά, «κόβεται» στη μέση και προσφέρει στον παίκτη, το ίδιο μεν gameplay, αλλά δύο εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους υπόβαθρα για να κινηθεί και να δράσει.

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, νομίζουμε πως οφείλουμε να αναφέρουμε ένα γεγονός που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Ατυχώς, ένα από τα στοιχεία του preview κώδικα που είχαμε δοκιμάσει και παρουσιάσει πριν από λίγες εβδομάδες, για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, απουσιάζει από την τελική έκδοση. Ο λόγος γίνεται για την επιλογή «Era Change», μέσω της οποίας ο παίκτης μπορούσε ανά πάσα στιγμή -και εισερχόμενος στο μενού της παύσης- να επιλέξει τη μετάβασή του από το 1978 στο 2006 και το αντίθετο. Αυτή η επιλογή αφαιρέθηκε από την βασική ροή του παιχνιδιού και υπάρχει πλέον μόνο ως cheat, το οποίο ξεκλειδώνεται αφού ολοκληρωθεί το παιχνίδι μια φορά.

Η διαφωνία μας με αυτήν την επιλογή της Reflections είναι κάθετη, μιας και αυτή η -κατά βούληση- μεταφορά από τη μια εποχή στην άλλη, έδινε μια διαφορετική διάσταση στο gameplay, ανοίγοντας δρόμους για μέγιστα επίπεδα παρέμβασης στην εξέλιξη της ιστορίας και στον τρόπο που διάφορες πράξεις μας στη μια περίοδο θα είχαν άμεσο αντίκτυπο στην άλλη. Αν ολοκληρώσετε το παιχνίδι και αποκτήσετε πλέον πρόσβαση σε αυτήν την επιλογή, θα διαπιστώσετε του λόγου το αληθές…

Παρόλα αυτά, το Driver Parallel Lines είναι ένα παιχνίδι με το δικό του μερίδιο θετικών, αλλά και αρνητικών χαρακτηριστικών. Τα θετικά έχουν να κάνουν με τις σημαντικές βελτιώσεις που έχουν γίνει στους τεχνικούς τομείς, πάντα έναντι του Driver 3, αφού αυτή τη φορά έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι, του οποίου το gameplay εστιάζει στις αποστολές με τα αυτοκίνητα, αφήνοντας στη σκιά τις αντίστοιχες με τα πόδια. Και αυτό το γεγονός κρίνεται ως θετικό για έναν ακόμη λόγο. Όσο λοιπόν και αν προσπάθησε, η Reflections δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα ισορροπημένο και φιλικό προς τον παίκτη σύστημα σκόπευσης και χειρισμού του χαρακτήρα, όταν αυτός εκτελεί αποστολές πεζός. Η κάμερα συνεχίζει να είναι δύστροπη και ο κέρσορας του όπλου να είναι λίγο περισσότερο ευαίσθητος από το ιδανικό. Ωστόσο, αυτά είναι πταίσματα, καθώς οι αποστολές αυτού του τύπου είναι λίγες και δεν καταφέρνουν να ζημιώσουν σημαντικά την εξαιρετική εμπειρία των driving missions που θα αποκομίσει ο παίκτης.
{PAGE_BREAK}
On the Road

Αυτή τη φορά το παιχνίδι της Reflections δικαιολογεί στο έπακρο τη λέξη «Driver» που έχει στον τίτλο του. Το Parallel Lines εστιάζει λοιπόν στις αποστολές οδήγησης και στον τρόπο που ο TK εξελίσσεται και γίνεται γνωστός μέσα από αυτές. Το πόσο σημαντική είναι η οδήγηση στο παιχνίδι καταδεικνύεται, κυρίως, από τη φύση αυτών των αποστολών, εκ των οποίων κάποιες είναι ακριβή αντίγραφα αντίστοιχων από τη σειρά Grand Theft Auto, ενώ κάποιες άλλες είναι πρωτότυπες. Η πορεία του TK στο παιχνίδι επαφίεται σε ορισμένες εργασίες που πρέπει να εκτελέσει, άλλοτε για λογαριασμό φίλων του και άλλοτε για κάποιους εργοδότες. Έτσι θα πρέπει είτε να κυνηγήσει κάποιον δανειζόμενο (ζητώντας πίσω τα χρήματα ενός τοκογλύφου), είτε να λάβει μέρος σε αγώνες ταχύτητας, προκειμένου να συλλέξει ένα χρηματικό ποσό, που θα λειτουργήσει ως μέσο διάσωσης ενός γνωστού του από τη Μαφία, ή ακόμη και να τοποθετήσει βόμβες σε οχήματα ανταγωνιστών αυτών για τους οποίους εργάζεται.

Το θετικό σε όλες αυτές τις αποστολές είναι, αρχικά, η ροή τους και στη συνέχεια η απόλυτη ελευθερία στο αν ο ΤΚ θα τις αναλαμβάνει ή όχι. Εδώ το Driver Parallel Lines κατορθώνει να πετύχει το στόχο του, που δεν είναι άλλος από την προσπάθεια να δώσει στον παίκτη την ψευδαίσθηση πως αναλαμβάνει έναν χαρακτήρα και πως πρέπει ο ίδιος να τον πλάσει και να τον εξελίξει. Οι επιλογές σε αυτό το παιχνίδι είναι πολλές και σε ελάχιστες περιπτώσεις (κυρίως στην έναρξη της ιστορίας ή σε σημεία κλειδιά για την εξέλιξη) θα βρεθείτε μπροστά σε απολύτως γραμμική πορεία, που θα σας υποχρεώνει να πράξετε κάτι συγκεκριμένο.

Η Reflections έδωσε ιδιαίτερο βάρος σε αυτόν τον τομέα και έτσι δημιούργησε ένα (κατά το δυνατό) πιστό αντίγραφο της Νέας Υόρκης, το οποίο είναι το μεγαλύτερο ίσως τοπίο (εξαιρουμένου του κόσμου από το San Andreas) που έχουμε δει σε free roaming παιχνίδι μέχρι σήμερα. Ο χάρτης όπου θα κινηθούμε είναι, κυριολεκτικά, τεράστιος και περιλαμβάνει το νησί του Manhattan, καθώς επίσης και τις συνοικίες Harlem, Queens, New Jersey, Brooklyn και Bronx. Όσοι έχουν επισκεφθεί τη Νέα Υόρκη θα διαπιστώσουν αμέσως την πιστή αναπαράσταση της κλίμακας, αλλά και ορισμένων δρόμων και σημείων αναφοράς της πόλης. Όλα αυτά ακούγονται ευχάριστα και σίγουρα είναι τα στοιχεία που αυξάνουν τη συνολική ποιότητα του παιχνιδιού. Όμως κάπου εδώ αρχίζουν τα δυσάρεστα. Ενώ λοιπόν το υπόβαθρο είναι θεαματικό και οι προοπτικές για μια συναρπαστική περιπέτεια υπάρχουν, η εξέλιξη του σεναρίου πολλές φορές περνά σε δεύτερη μοίρα, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την πλήρη αδιαφορία μας για την ιστορία του TK.

Πολλές από τις αποστολές είναι κακοσχεδιασμένες και τόσο προφανώς αντιγραμμένες από τη σειρά Grand Theft Auto, που δεν μπορείς παρά να νομίζεις πως παίζεις ένα νέο παιχνίδι της Rockstar. Επιπροσθέτως, ορισμένα σχεδιαστικά λάθη της Reflections, τα οποία έχουν να κάνουν με τον κακό χειρισμό και τον έλεγχο σκόπευσης του TΚ, αλλά και την υπερβολική κίνηση στους δρόμους, είναι ικανά να προκαλέσουν επαναλαμβανόμενους νευρικούς κλονισμούς.

Για παράδειγμα, μια από τις αποστολές θέλει τον TK να κυνηγά έναν άμοιρο τύπο που χρωστά χρήματα. Εμείς πρέπει να τον εντοπίσουμε μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα λίγων λεπτών, ενώ ταυτόχρονα το «θύμα» μας κινείται με απίστευτη ταχύτητα, η κυκλοφορία στους δρόμους βρίσκεται σε επίπεδο «λεωφόρου Κηφισού» και οι αστυνομικοί μάς καταδιώκουν απλά και μόνο γιατί ακουμπήσαμε με το αυτοκίνητό μας ένα προπορευόμενο όχημα. Ρεαλισμός; Ναι. Αλλά ας μην ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με παιχνίδι, και «παιχνίδι» πρωτίστως σημαίνει διασκεδάζω και στη συνέχεια «ζω μια ρεαλιστική περιπέτεια». Τέτοιας φύσεως σχεδιαστικά λάθη υπάρχουν και σε άλλους τομείς, όπως για παράδειγμα στο γκαράζ που λειτουργεί ως hub. Η Reflections μπορεί να θέλησε να δώσει μια πνοή «Need for Speed» στο παιχνίδι της, προσφέροντας επιλογές αναβάθμισης των αυτοκινήτων με αγορά ανταλλακτικών και βελτιωτικών, όμως τα αυτοκίνητα καταστρέφονται τόσο εύκολα -ενώ είναι εξίσου εύκολο να αποκτήσουμε οποιοδήποτε άλλο βρούμε στο δρόμο μας- που πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθείς με αυτό το -κατά τα άλλα- ενδιαφέρον τμήμα του παιχνιδιού.

Ένα αξιόλογο στοιχείο του νέου Driver είναι αυτό της μηχανής γραφικών. Αυτή η νέα μηχανή καταφέρνει μεν να δημιουργεί τοπία με σχετικό ρεαλισμό, όμως σε πολλές περιπτώσεις αποδεικνύεται πως το βάρος της είναι μεγαλύτερο του δεόντως. Μπορεί στο μεγαλύτερο μέρος της να καταφέρνει να κρατά την ταχύτητά της σε σταθερά επίπεδα, όμως -και ειδικά στην έκδοση PlayStation 2- η πτώση του frame rate δεν απουσιάζει, ενώ ταυτόχρονα το aliasing είναι έντονο. Η κατάσταση βελτιώνεται παίζοντας στο Xbox και σε ανάλυση 480p, ωστόσο αυτό βελτιώνει ανεπαίσθητα τη συνολική εικόνα. Σε κάθε περίπτωση, το παιχνίδι της Reflections σίγουρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως άσχημο, μιας και κυμαίνεται αρκετά πάνω από το μέσο όρο της κατηγορίας.

Πολύ θετικά χαρακτηρίζουμε και το μοντέλο καταστροφών των οχημάτων, το οποίο δείχνει ακόμη και την παραμικρή φθορά μετά από συγκρούσεις, αλλά και το μοντέλο φυσικής, που τα βοηθά να κινούνται με ρεαλισμό. Μια ακόμη ευχάριστη νότα, που οφείλεται στην εναλλαγή των χρονικών περιόδων, είναι αυτής της διαφορετικής αισθητικής. Σε κάθε περίοδο ο κόσμος είναι ντυμένος σύμφωνα με τις τάσεις της εποχής, ενώ στα ίδια πλαίσια κινείται και η απεικόνιση των οχημάτων που κυκλοφορούν στους δρόμους, στα οποία δεν αλλάζει μόνο η εμφάνιση, αλλά και το HUD (heads up display) με τα όργανά τους να κυμαίνονται από τα κλασσικά αναλογικά, μέχρι τα σύγχρονα ψηφιακά. Βασισμένα στην εκάστοτε χρονική περίοδο είναι και τα μουσικά θέματα που πηγάζουν από τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων. Η soul, η disco και η rock στιγματίζουν τα τέλη της δεκαετίας του 1970, ενώ το 2006 χαρακτηρίζεται από πιο hip-hop και pop ακούσματα. Πρέπει όμως να τονίσουμε, πως η μουσική επένδυση του Parallel Lines είναι εξαιρετική, κάνει χρήση διάσημων και αγαπημένων τραγουδιών και, εν τέλει, συμβάλει σημαντικά στη δημιουργία μιας πιο αυθεντικής ατμόσφαιρας.

Το Driver: Parallel Lines είναι ένα παιχνίδι που κατάφερε τελικά να αποφύγει τα λάθη του προκατόχου του. Αυτό δεν του δίνει αυτομάτως και άφεση αμαρτιών, καθώς η επιστροφή στις ρίζες και οι βελτιώσεις συνοδεύτηκαν από μίμηση της σειράς Grand Theft Auto και κάποια άλλα μείζονος σημασίας ελαττώματα. Τα προβλήματα υφίστανται και ορισμένες φορές γίνονται τόσο έντονα που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να εμποδίζουν τον παίκτη από το να απολαύσει την ιστορία. Όμως υπάρχουν και πολλά θετικά στοιχεία που εκτιμούμε πως θα σας χαρίσουν αρκετές ευχάριστες στιγμές.

Widescreen Ναι
Progressive Scan 480p (μόνο στην έκδοση Xbox)
PAL 60 Hz Ναι (μόνο στην έκδοση Xbox)
Ήχος Stereo/ Surround/ Dolby Digital 5.1 (μόνο στην έκδοση Xbox)