Shadows of the Damned

Τρεις βιρτουόζοι τζαμάρουν μαζί κι εμείς πιάνουμε στα χέρια μας το αποτέλεσμα!

Πρόκειται για ένα παράπονο που εκφράζεται συχνά από όσους παρακολουθούν την βιομηχανία του gaming, τόσο από τους δημιουργούς όσο και από τον Τύπο (όχι και τόσο από τους gamers, ομολογουμένως): δεν υπάρχουν αρκετά παιχνίδια τα οποία να δείχνουν αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου οράματος, με την χαρακτηριστική υπογραφή ενός συγκεκριμένου δημιουργού. Δεν υπάρχουν αρκετοί developers που να απολαμβάνουν από το κοινό τους, δηλαδή τους παίκτες, τη φήμη και την αναγνώριση που απολαμβάνουν π.χ., από τους σινεφίλ οι μεγάλοι σκηνοθέτες και οι διάσημοι ηθοποιοί.

Λίγα παιχνίδια μπορεί να πιάσει κανείς και να αναγνωρίσει αμέσως ποιος δημιουργός έχει βάλει το χέρι του στην ανάπτυξή του. Γι’αυτό και όσες τέτοιες προσωπικότητες υπάρχουν στον χώρο του game development, μοιάζουν τόσο πιο ξεχωριστές όταν τυχαίνουν αυτής της αναγνώρισης.

Το Shadows of the Damned είναι κι αυτό μια φωτεινή εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα. Μόλις πέντε λεπτά αφότου έχουμε αρχίσει να ασχολούμαστε μαζί του, μπορούμε να δούμε παντού τα δακτυλικά αποτυπώματα των developers που βρίσκονται πίσω του. Το 3rd person action gameplay με το shooting πάνω από τον ώμο και το survival horror κλίμα παραπέμπει κατευθείαν στο Resident Evil και στον Shinji Mikami. Η λίγο από punk και λίγο από grindhouse αισθητική, ο σκοτεινός κόσμος με pulp και B-movie επιρροές και ο πρωταγωνιστής με το φανταιζί όνομα "Garcia Hotspur" είναι όλα σήματα κατατεθέντα του Suda51 και της developer Grasshopper Manufacture.

Και η μουσική μπορεί να μην έχει τεράστια σχέση με τη δουλειά του στο Silent Hill, αλλά ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζεται με το γενικότερο audio design και την ατμόσφαιρα του κόσμου, δεν μπορεί να δείχνει άλλον από τον Akira Yamaoka.

Αυτή η dream team από developers έχει ενώσει τα ταλέντα της για τη δημιουργία του Shadows of the Damned και, όπως είναι φυσικό, οι απαιτήσεις που έχουμε από τέτοια ονόματα είναι μεγάλες. Αυτά που ξέρουμε μέχρι στιγμής είναι ότι αναλαμβάνουμε το ρόλο του κυνηγού δαιμόνων Garcia Hotspur, ο οποίος μάλλον ψάχνει για την αγαπημένη του, αλλά αυτό δεν ήταν απόλυτα ξεκάθαρο στο συγκεκριμένο demo. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι, καθώς κινούμαστε μέσα στο περιβάλλον μιας ιδιόμορφης πόλης, μέσα από στενά σοκάκια και ανοιχτές αυλές, δεχόμαστε επίθεση από δαιμονικά πλάσματα, τα οποία είναι ντυμένα στο πηχτό σκοτάδι.

Αυτό, λοιπόν, που πρέπει να κάνουμε είναι πρώτα να τα λούσουμε με φως, είτε ανατινάζοντας βαρέλια στην περιοχή που σκορπίζουν φως με την έκρηξή τους, είτε κοπανώντας τους εχθρούς με τον πυρσό που κρατάμε – ο οποίος πυρσός είναι και αυτός ένας δαίμονας, που περνά αρκετή ώρα του παιχνιδιού σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα και συζητώντας μαζί μας. Το σκεπτικό θυμίζει αρκετά το αντίστοιχο του Alan Wake, αλλά η εκτέλεση δεν έχει καμία απολύτως σχέση.

Σε ορισμένα τμήματα παγιδευόμαστε στην περιοχή, η οποία κατακλύζεται από πηχτό σκοτάδι, που μοιάζει περισσότερο με ζωντανή πίσσα. Στα σημεία που είναι καλυμμένα με σκοτάδι, οι εχθροί είναι άτρωτοι, ενώ η υγεία μας απομυζάται με σταθερό ρυθμό. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να αναζητούμε την πηγή του φαινομένου (κάποια κεφάλια τράγου και μια τεράστια παλάμη με στόμα ήταν αυτά που είδαμε εμείς!) και να την καταστρέφουμε, ώστε να αποτελειώσουμε μετά και τα εχθρικά πλάσματα. Στη διάθεσή μας είχαμε τον προαναφερθέντα πυρσό, ο οποίος λειτουργεί και σαν melee όπλο, αλλά απείρως προτιμότερο είναι το περίστροφο του Garcia, που ξεπαστρεύει αποτελεσματικότατα τους εχθρούς.

Η μάχη κορυφώνεται σε ένα boss fight με ένα πλάσμα που εντυπωσιάζει με τον γκροτέσκο σχεδιασμό του. Για να νικήσουμε, πρέπει να χρησιμοποιούμε συνεχώς την dodge κίνηση του Garcia όταν το boss ορμά προς το μέρος μας, έτσι ώστε να βρισκόμαστε πίσω του και να σημαδεύουμε μία θήκη στην πλάτη του, γεμάτη αίμα. Με αυτό τον τρόπο, ακινητοποιείται προσωρινά και γίνεται τρωτό στις σφαίρες μας.

{PAGE_BREAK}

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε δει αρκετά για να έχουμε πλήρη εικόνα των μηχανισμών του παιχνιδιού και τα προαναφερθέντα σημεία σίγουρα διατρέχουν τον κίνδυνο να γίνουν επαναλαμβανόμενα. Αυτό που μπορούμε όμως σίγουρα να πούμε είναι ότι το παιχνίδι είναι γρήγορο και σίγουρο στο χειρισμό του, με τις melee και ranged επιθέσεις να διαδέχονται η μία την άλλη πολύ ομαλά και ταχύτατα. Χρέη παρουσίασης εκτελεί η Unreal Engine 3, με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που συνεπάγεται αυτό – πρόκειται, άλλωστε, για μια μηχανή από την οποία λίγο-πολύ ξέρουμε τι να περιμένουμε πλέον.

Το ύφος του κόσμου στις περιοχές που είδαμε κινείται σε gothic στυλ, αν κρίνουμε από τις πετρόχτιστες αυλές και τα ανατολικοευρωπαϊκού τύπου στενά, αλλά και από τις φιγούρες των τεράτων και των χαρακτήρων που συναντούμε, οι οποίες εναλλάσσονται ανάμεσα σε αποκρουστικές και σαγηνευτικές – και καμιά φορά συνδυάζουν αυτά τα δύο σε ένα! Το ύφος αυτό δε, έρχεται σε ενδιαφέρουσα σύγκρουση με την punk απεικόνιση του πρωταγωνιστή.

Δεν ξέρουμε αν η νέα αυτή περιπέτεια από τρεις δημιουργούς τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που έχουμε από αυτούς κι αν θα αποδειχθεί εξίσου δημοφιλές franchise με τις προηγούμενες δουλειές τους.

Το βέβαιο είναι ότι, από τα όσα έχουμε δει, φαίνονται να έχουν καταδιασκεδάσει κατά τη δημιουργία του παιχνιδιού και οπωσδήποτε ζητούν να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Το παιχνίδι δείχνει ξεκάθαρα να σπάει πλάκα με τo grindhouse horror στυλ του, διασκεδάζοντάς μας την ίδια στιγμή που μας φρικάρει. Όπως και να’χει, πάντως, θα γνωρίζουμε περισσότερα όσο θα πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας του. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι πρόκειται για παιχνίδι που θα είναι τόσο αναγνωρίσιμο ως δημιουργία των ονομάτων που βρίσκονται πίσω του, όσο μια ταινία του Quentin Tarantino φωτογραφίζει τον σκηνοθέτη της σε κάθε πλάνο και κάθε ατάκα.