Ace Combat: Assault Horizon
Στους αιθέρες και... ακόμα παραπέρα.
Στους αιθέρες και… ακόμα παραπέρα.
Περνώντας αρκετές ώρες συντροφιά με το Ace Combat: Assault Horizon και κατόπιν πολλών καταρρίψεων αλλά και έντονων αερομαχιών, ο καθένας μπορεί να κατανοήσει τους λόγους για τους οποίους τα σκληροπυρηνικά και απαιτητικά flight simulators ανήκουν στο παρελθόν. Η Namco συνεχίζει να βελτιώνει τη γνωστή σειρά, που για πολλούς χαρακτηρίζεται ως μια από τις πλέον αγαπημένες, και με προσεκτικά βήματα προσπαθεί να την κρατήσει πάντοτε φρέσκια. Αλλά με το σκεπτικό να είναι πάντοτε το ίδιο. Σκοπός είναι η διασκέδαση και μάλιστα από το πρώτο δευτερόλεπτο, χωρίς να απαιτούνται εξειδικευμένες γνώσεις του αντικειμένου. Και μάλλον αυτό είναι κάτι που οι κάτοχοι κάποιας κονσόλας επιθυμούν.
Η νέα πρόταση χαρακτηρίζεται από πολλές προσθήκες, οι οποίες φλερτάρουν επικίνδυνα με ενότητες δημιουργιών που ανήκουν σε εντελώς διαφορετικές κατηγορίες, αλλά το θετικό είναι πως το όλο σύνολο παρουσιάζεται ιδιαίτερα συμπαγές και προσεγμένο. Ωστόσο, το Assault Horizon, όπως ακριβώς και το Fires of Liberation πριν από αυτό, ακολουθεί ένα μονότονο μοτίβο από την αρχή μέχρι το τέλος και τελικά δύσκολα θα κερδίσει νέους φίλους. Αλλά όταν η κοινότητα μετρά εκατομμύρια μέλη σε παγκόσμια κλίμακα, η Namco μάλλον δεν θα πρέπει να ανησυχεί.
Η πρώτη εμφανής διαφορά του Assault Horizon εντοπίζεται στο σενάριο και γενικότερα στην προσπάθεια της Project Aces να ασχοληθεί με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Με τα χρονικά γεγονότα να μεταφέρονται στην αφρικανική ήπειρο και συγκεκριμένα στο έτος 2015, οι παίκτες αναλαμβάνουν τον έλεγχο του Υποσμηναγού William Bishop. Η ταλαιπωρημένη από εφιάλτες φιγούρα του, θα οδηγήσει την 108η Task Force στην αναζήτηση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, που όπως όλα δείχνουν, έχει στην κατοχή της ένα όπλο μαζικής καταστροφής. Ο Bishop θα έρθει αντιμέτωπος με μια γνωστή φιγούρα από το παρελθόν, τον παλιό του φίλο και συνάδελφο Andrei Markov, ο οποίος θα στοιχειώνει συνεχώς τόσο τα όνειρά του, όσο και τις εναέριες περιπλανήσεις του.
Η Namco μας ενημερώνει πως το σενάριο έχει αναλάβει ο Jim DeFelice, ο οποίος έχει προσφέρει αρκετές πολεμικές -και μάλιστα βραβευμένες- sci-fi νουβέλες. Βέβαια, τα όσα εκτυλίσσονται στο Assault Horizon δεν χαρακτηρίζονται για την πρωτοτυπία τους, αλλά ακόμα και έτσι καταφέρνουν να συνθέσουν ένα πειστικό και –δυστυχώς- αρκετά κοντά στην πραγματικότητα σύνολο. Για πρώτη φορά για τα δεδομένα της σειράς, η ομάδα ανάπτυξης προσπαθεί να εμβαθύνει περισσότερο στους χαρακτήρες και έτσι αυτοί θα έχουν τις δικές τους στιγμές στο σενάριο, αν και πρακτικά ο παίκτης δεν αναλαμβάνει ποτέ τον άμεσο χειρισμό τους. Ουσιαστικά η περιπλάνηση στο έδαφος ή, πιο σωστά, στη βάση της Task Force, θα γίνεται αυτόματα, με τον παίκτη να μπορεί να μετακινήσει μόνο την κάμερα. Η οπτική βρίσκεται σε πρώτο πρόσωπο, και παρά τους τραγικούς διαλόγους, αυτές οι στιγμές αποτελούν τον ιδανικό συνδετικό κρίκο της μιας αποστολής με την επόμενη.
Η πρώτη αερομαχία θα εκκινήσει με συνοπτικές διαδικασίες και οι φίλοι της σειράς θα βρεθούν σε γνώριμα μονοπάτια. Από την εποχή του Air Combat μέχρι σήμερα, ο χειρισμός παραμένει σε γενικές γραμμές ο ίδιος, έχοντας πάντοτε σαν γνώμονα την ακρίβεια αλλά και τη διασκέδαση. Οι arcade μηχανισμοί είναι διάχυτοι παντού και πώς θα μπορούσε να συμβαίνει το αντίθετο, όταν αυτό είναι το συστατικό της επιτυχίας εδώ και τόσα χρόνια. Και κάπου εδώ ξεπροβάλλουν οι νέες προσθήκες της ομάδας ανάπτυξης, που αν μη τι άλλο, κάνουν τη διαφορά. Όταν δύο αντίπαλοι βρεθούν σε κοντινή απόσταση, με το πάτημα των ανάλογων πλήκτρων η κάμερα θα αλλάξει θέση, θα μετακινηθεί κοντά στο αεροσκάφος που ελέγχουμε και θα εκκινήσει ένα Dogfight. Πλέον, ο έλεγχος του αεροπλάνου φεύγει από τα χέρια του παίκτη, ο οποίος θα μετακινεί το σταυρόνημα επί της οθόνης και όταν ανάψει η ανάλογη ένδειξη, θα πρέπει να εξαπολύσει την επίθεσή του. Αν ο συγχρονισμός είναι σωστός, η cpu αναγνωρίζει από πριν ότι το χτύπημα θα είναι επιτυχημένο και η κάμερα θα ακολουθήσει τους πυραύλους που μόλις πυροδοτήθηκαν.
Κατά τη διάρκεια μιας αερομαχίας και όταν τα εχθρικά αεροσκάφη δέχονται χτυπήματα, λάδια αλλά και κομμάτια μετάλλου θα πλημμυρίζουν την οθόνη, ενώ όταν ένα Dogfight λήξει με επιτυχημένο τρόπο, το φινάλε θα είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Η κάμερα θα εκτελέσει zoom-in στους αντιπάλους και ακολουθώντας slow motion ταχύτητες, ο παίκτης θα παρακολουθεί τα εχθρικά αεροπλάνα να καταστρέφονται με έναν μοναδικό για τα δεδομένα της κατηγορίας τρόπο.
Βέβαια, σε μια αερομαχία, θα πρέπει ο καθένας να φυλάει τα νώτα του και ευτυχώς το Assault Horizon διαπρέπει και σε αυτόν τον τομέα. Όταν κάποιος αντίπαλος βρεθεί σε θέση βολής ή ακόμα χειρότερα εξαπολύσει έναν πύραυλο, ξεκινάει ένα -κατά μια έννοια- mini game, με τον παίκτη να πρέπει να εκτελέσει κοφτές κινήσεις αλλά και να αυξομειώσει την ταχύτητά του ώστε να γλιτώσει. Η… φιγουρατζίδικη φύση του τίτλου είναι και εδώ παρούσα, οπότε πιέζοντας την κατάλληλη στιγμή τα L2 και R2 –η δοκιμή βασίστηκε στην έκδοση του PlayStation 3- τα αεροσκάφος θα εκτελέσει επί τόπου μια περιστροφή και θα βρεθεί αυτόματα πίσω από τον αντίπαλο.
Η Project Aces καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες ώστε να γεμίσει ευχάριστα τις ώρες των υποψήφιων πιλότων και φυσικά να δημιουργήσει την αίσθηση πως όντως βρίσκεται κάποιος μέσα σε ένα πολεμικό αεροσκάφος. Σε αυτό συμβάλει ο όμορφος σχεδιασμός του εσωτερικού αυτών των πανίσχυρων πολεμικών μηχανών, ενώ οι απογειώσεις-προσγειώσεις, οι εκτινάξεις σε περίπτωση καίριου χτυπήματος όσο και οι επίγειοι βομβαρδισμοί, συνθέτουν μια όμορφη και εθιστική εμπειρία.
