Reanimal | Review

Μερικούς μήνες πριν είχαμε την κυκλοφορία του Little Nightmares 3 από τη Supermassive Games, ένα συμπαθητικό παρότι ασφαλές sequel. Αυτές τις μέρες η Tarsier Studios μάς φέρνει το Reanimal, έναν τίτλο που δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον πνευματικό διάδοχο των Little Nightmares, κάτι ανάλογο με την περίπτωση του Dark Souls που κάλλιστα θα μπορούσε να λέγεται Demon’s Souls 2.

Το σίγουρο είναι ότι οι fans (μεταξύ των οποίων και ο γράφώω) δεν γίνεται παρά να είναι απόλυτα ικανοποιημένοι που εκδόθηκαν τόσο κοντά, δύο τόσο συγγενείς τίτλοι. Μπορεί και οι δύο να κινούνται σε ασφαλή μονοπάτια, στο ύφος που έθεσε ο πρώτος τίτλος της σειράς, όμως παραμένουν μοναδικές εμπειρίες.

Όπως πιθανότατα είχατε υποθέσει και οι ίδιοι, το νέο πόνημα της σουηδικής ομάδας ανάπτυξης μπορεί να έρχεται με διαφορετικό όνομα, αλλά πατάει γερά (και ίσως λίγο περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε) στις βάσεις του franchise που την καθιέρωσε. Όπως και στο Little Nightmares 3, έτσι και εδώ, η Tarsier προσθέτει τη δυνατότητα για local ή online co-op. Το συνεργατικό παιχνίδι ήταν κάτι από το οποίο έπασχε το Little Nightmares 3 καθώς πρόσφερε ελάχιστες περιπτώσεις όπου η συνεργασία ήταν αναγκαία.

Λογικό είναι επομένως να περίμενε κανείς το κάτι παραπάνω από την ομάδα που δημιούργησε το συγκεκριμένο IP. Δυστυχώς, το Reanimal δημιουργεί ακόμα περισσότερο την εντύπωση πως το co-op έρχεται ως μία τυπική εξτρά επιλογή για το παιχνίδι, όπου το σκέλος της συνεργασίας “καταφέρνει” να είναι πιο ανύπαρκτο ακόμα και σε σχέση με αυτό του Little Nightmares 3. Σίγουρα είναι ευχάριστο να ασχοληθεί κανείς με κάποιον φίλο/φίλη του και να περιφέρονται μαζί στον εφιαλτικό κόσμο του Reanimal, όμως, η αλήθεια είναι ότι ως co-op εκμεταλλεύεται μηδαμινά την ύπαρξη των δύο χαρακτήρων.

Φυσικά, η δεύτερη χαρακτήρας βρίσκεται πάντα στο πλευρό μας ακόμα και όταν παίζουμε σε single player mode. Η AI σε αυτό το κομμάτι λειτουργεί άπταιστα, βλέποντας το κοριτσάκι να κινείται πάντα εκεί που πρέπει, μεταφέροντας με ωραίο τρόπο πως αποτελεί μία φυσική παρουσία δίπλα στον χαρακτήρα μας. Ως εκ τούτου, η παρουσία του δεύτερου χαρακτήρα φαίνεται να έχει περισσότερο νόημα στο single player, καθώς ναι μεν μπορεί να μην υπάρχουν ευκαιρίες για εξεζητημένα σημεία συνεργασίας, αλλά τουλάχιστον δένει όμορφα στο σεναριακό πλαίσιο του παιχνιδιού.

Μιλώντας για το θέμα του σεναρίου, όπως συνέβαινε και στα Little Nightmares, έτσι κι εδώ η όποια ιστορία μεταφέρεται πρωτίστως μέσα από εικόνες, συμβολισμούς και αλληγορίες. Για πρώτη φορά σε αυτού του ύφους παιχνιδιών από την Tarsier υπάρχουν και λιγοστοί διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών και των μετρημένων φίλιων χαρακτήρων.

Εξαιρετικά φειδωλοί σε αυτά που λένε, τα κείμενα αρκούν ώστε να μας υπενθυμίζουν ακόμα πιο έμπρακτα ότι χειριζόμαστε ζωντανά πρόσωπα και όχι απλά avatar, δημιουργώντας παράλληλα ένα ανεπαίσθητο δέσιμο μεταξύ τους, πολύ περισσότερο από αυτό που (δεν) κατάφερναν οι δύο χαρακτήρες του Little Nightmares 3.

Για αυτόν το λόγο, οι δύο χαρακτήρες φαίνεται να δημιουργήθηκαν πρωτίστως για το single player, με το co-op να δείχνει σαν να προστέθηκε εμβόλιμα. Μέσα από όλον αυτό τον ζωντανό εφιάλτη του Reanimal, οι δύο νεαρές φιγούρες έρχονται για να αλληλοϋποστηριχθούν (έστω σε επίπεδο συναισθηματική στήριξης) στη διαρκή προσπάθεια για τη φυγή και την επιβίωση.

Επιπλέον, για άλλη μία φορά το σενάριο έρχεται να προσφέρει μία αλληγορική ιστορία. Κυρίως βέβαια μας μεταφέρει σε έναν κόσμο που δείχνει να έχει βγει από τους χειρότερους εφιάλτες ενός μικρού παιδιού. Πραγματικά είναι σαν να βλέπουμε μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα, βλέποντας αλληλουχίες περιβαλλόντων με αντισυμβατικό τρόπο, όπως θα μπορούσε να συμβεί μόνο αν το ζούσε κάποιος σε έναν εφιάλτη.

Οι κίνδυνοι μάς θυμίζουν διαρκώς ότι βρισκόμαστε σε ένα θανάσιμο περιβάλλον, φέρνοντας μας απέναντι από αποτρόπαιες φιγούρες ανθρωπόμορφων όντων αλλά και ζώων με εντελώς γκροτέσκο σχεδιασμό (ιδίως το θέμα των ζωικών κινδύνων, μας φέρνει μπροστά από ορισμένες πραγματικά φρικιαστικές παρουσίες). Το όποιο δέσιμο του σεναρίου έρχεται στα τελευταία λεπτά της περιπέτειας, δίνοντας ένα φινάλε ανάλογο και σύμφωνο με το υπόλοιπο σκοτεινό και εφιαλτικό χτίσιμο. Σίγουρα έρχεται ως ένα γερό “χτύπημα” και ως ενδιαφέρουσα αλλά και αναπάντεχη -το λιγότερο- κορύφωση αλλά θα λέγαμε ότι μπαίνει και λίγο στα χωράφια του… “τι θέλει να πει ο ποιητής;”.

Από εκεί και ύστερα, η μεγαλύτερη αλλαγή που φέρνει το Reanimal αφορά στην αλλαγή της προοπτικής. Αφήνοντας την αίσθηση πως παρακολουθούμε ένα διόραμα (ή ένα κουκλοθέατρο αν προτιμάτε), η κάμερα πλέον ακολουθεί πιο ενεργά τους χαρακτήρες, αλλάζοντας διαρκώς τις γωνίες της. Το παραπάνω δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι χάνει τη μοναδικότητα του ύφους που του προσέδιδε η ιδιαίτερη προοπτική που καθιέρωσαν τα Little Nightmares.

Τα περιβάλλοντα συνεχίζουν να είναι σχεδιασμένα με αυτήν την… Tim Burton αισθητική, απεικονίζοντας άπταιστα περιοχές όπου κάποιος φριχτός κίνδυνος διαρκώς ελλοχεύει. Παρόλα αυτά, η Tarsier φαίνεται λίγο σαν να στερεύει από ιδέες, καθώς δεν θα δείτε κάτι πραγματικά νέο στις διάφορες θεματικές. Εσωτερικά κτηρίων με brutalist αισθητική και έπιπλα που δείχνουν σαν αλλοιωμένες εκδοχές των πραγματικών, εργοστασιακοί χώροι, εγκαταλελειμμένα σπίτια και λοιπά περιβάλλοντα, που κάπου τα έχουμε ξαναδεί (hint, στα Little Nightmares).

Φυσικά υπάρχουν και εκπλήξεις αλλά γενικά υπάρχει μία δόση déjà vu, που ευτυχώς βέβαια απαλύνεται ως ένα βαθμό λόγω της άκρως καλοδεχούμενης και εν τέλει σημαντικής αλλαγής στην προοπτική. Λόγω αυτής της αλλαγής, η Tarsier είναι σε θέση να μεταφέρει ορισμένα εντυπωσιακά κυνηγητά με αποτρόπαιες υπάρξεις, τα οποία ανεβάζουν την ένταση κατακόρυφα και με ήπια πρόκληση, προκειμένου να μας έχουν σε εγρήγορση αλλά να μη μας οδηγούν σε απανωτά restart, υποβαθμίζοντας έτσι το αποτύπωμα της εκάστοτε ανάλογης σεκάνς.

Επιπρόσθετα, αυτή η διαφορετική προοπτική επιτρέπει τη δημιουργία ορισμένων αξιομνημόνευτα επιβλητικών σκηνών, ιδίως όταν η κίνηση και η κάμερα επικεντρώνεται στον ορίζοντα, σκηνές που παράλληλα επωφελούνται σημαντικά από ορισμένους εντυπωσιακούς φωτισμούς. Στον αντίποδα, στο κομμάτι του gameplay, το Reanimal ακολουθεί εντελώς ασφαλή μονοπάτια, προσεγγίζοντας ακόμα περισσότερο το ύφος μίας αφηγηματικής εμπειρίας.

Οι γρίφοι πλέον είναι μηδαμινοί και πραγματικά δεν υπάρχει το παραμικρό σημείο όπου θα χρειαστεί να κάνετε δεύτερη σκέψη για την επόμενη κίνηση. Ίσως η Tarsier θεώρησε ότι αυτά τα στοιχεία κρατούσαν πίσω τον ρυθμό στα Little Nightmares, παρότι σε κανέναν από αυτούς τους τίτλους δεν είχαν ιδιαίτερη πρόκληση.

Καλώς ή κακώς, το Reanimal επικεντρώνεται στο απλοϊκό platforming και σε ορισμένες εξτρά πινελιές gameplay σε σποραδικά σημεία (υπάρχει ένα υποτυπώδες σύστημα μάχης σε ένα κεφάλαιο και λιγοστά εργαλεία που θα χρειαστεί να αξιοποιήσουμε για μερικά λεπτά). Κατά τη δική μας άποψη, ναι μεν πετυχαίνει έναν αμείωτο ρυθμό, τον οποίο εκτιμήσαμε χάρη στον πάντα ελκυστικό εικαστικό τομέα της Tarsier, αλλά δεν θα λέγαμε όχι σε πιο περίτεχνα gameplay τμήματα, ιδίως αν αυτά αξιοποιούσαν περισσότερο και τον δεύτερο χαρακτήρα.

Εν κατακλείδι, το Reanimal έρχεται ως η φυσική συνέχεια των Little Nightmares. Όχι ως μία ριζική αλλαγή της συνταγής, αλλά αρκετά γνώριμη όπως και εξελιγμένη στον τομέα της προοπτικής (κατά τη δική μας εκτίμηση τουλάχιστον) που πιστεύουμε ότι θα ικανοποιήσει τους fans των προηγούμενων τίτλων δίχως παράλληλα να τους ενθουσιάσει. Το Reanimal φέρνει μία ασταμάτητη πορεία σε ένα εφιαλτικό τοπίο, που, παρά τις γνώριμες εικόνες, παραμένει έντονα ελκυστικό και ικανό να απορροφήσει κάποιον στην τετράωρη διάρκειά του.

Το Reanimal κυκλοφορεί από τις 13/2/26 για PS5, PC, Switch 2 και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PS5 με review code που λάβαμε από την Enarxis Dynamic Media.