Tomodachi Life: Living the Dream | Review

Οι τύποι εκεί στη Nintendo είναι σίγουρα, αξιοθαύμαστοι για την επιμονή και την ευρηματικότητά τους. Επιμονή, γιατί άπαξ και βρουν μια πατέντα για την οποία πιστεύουν πως υπάρχει μέλλον, θα συνεχίσουν να την υποστηρίζουν μέχρι τελευταίας ρανίδας. Και ευρηματικότητα, γιατί θα συνεχίζουν να βρίσκουν τρόπους για να προσφέρουν ευκαιρίες ενασχόλησης με τα IP τους, μέχρι να πειστούν ότι ήρθε η ώρα να τα αφήσουν στην άκρη.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την περίπτωση των Mii. Ποιος θα μπορούσε, άλλωστε, να πιστέψει ότι τα ψηφιακά avatars των χρηστών του Wii θα γίνονταν πρωταγωνιστές στα δικά τους παιχνίδια; Από την εποχή του Tomodachi Collection στο Nintendo DS, μέχρι και σήμερα, στο Tomodachi Life: Living the Dream, τα Mii έχουν προσπαθήσει να «ξεφύγουν» από τον ρόλο τους ως κάτι συνοδευτικό και να αποκτήσουν τη δική τους υπόσταση και φωνή.

Με την έλευση, λοιπόν, του Tomodachi Life: Living the Dream, τώρα αποκτούν και όνειρα. Γιατί, ποιος δεν θα ήθελε να ζει στο νησί των ονείρων του, περιτριγυρισμένος από όμορφη φύση, αγαπημένους Mii (…) και τη δυνατότητα να πλάσει τον κόσμο και τη φύση γύρω του όπως ακριβώς θέλει; Αυτή ακριβώς είναι και η βασική ιδέα πίσω από το Tomodachi Life: Living the Dream. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του…χεριού-καθοδηγητή, της οντότητας δηλαδή που καλείται να κάνει όλες τις αλλαγές που χρειάζονται στο Dream Island, να φέρει νέους Mii και να κατοικήσουν στο νησί, να αφουγκραστεί τις επιθυμίες και τα όνειρά τους και να πλάσει έναν παράδεισο από το μηδέν.

Η gameplay συνταγή του παιχνιδιού είναι γνώριμη και οι παίκτες που έχουν αφιερώσει αρκετές ώρες σε crafting και life-sim τίτλους θα βρεθούν μονομιάς στο στοιχείο τους. Άλλωστε, οι επιλογές παραμετροποίησης του κόσμου που δίνονται από το παιχνίδι αποτελούν το πιο κρίσιμο, αλλά και το πιο προσβάσιμο σύστημα που μπορεί κάποιος να εντοπίσει σε παιχνίδια του είδους.

Η προσθήκη ή η εξαφάνιση της γης από τον χάρτη, η επιλογή στοιχείων από το inventory και το in-game store, αλλά και η προσθήκη διακοσμητικών και μη στοιχείων γίνεται πολύ πιο εύκολα και γρήγορα από ποτέ, ακόμα και αν η απουσία της δεύτερης οθόνης των DS / 3DS φαντάζει αισθητή. Το UI του τίτλου είναι έτσι οργανωμένο ώστε η αναζήτηση των επιλογών να μην κουράζει τον παίκτη και να μην διαρκεί περισσότερο από ελάχιστα δευτερόλεπτα, καθιστώντας έτσι το χτίσιμο του κόσμου μια πολύ πιο εύκολη διαδικασία απ’ ό,τι φαίνεται.

Για ακόμα μια φορά, ωστόσο, η ένστασή μας έγκειται στο ότι απαιτείται η πάροδος συγκεκριμένου χρόνου για να ξεκλειδωθούν οι επιλογές προσθήκης νέων κτιρίων. Έχοντας ως προαπαιτούμενο τον μηχανισμό ευτυχίας του νησιού, η προσθήκη ορισμένων κατασκευών θα απαιτήσει από τον παίκτη να περάσει πολύ καιρό στο ονειρεμένο αυτό νησί, αφουγκράζοντας τα «θέλω» και τις σκέψεις των Mii και παρεμβαίνοντας δραστικά στην καθημερινότητά τους.

Από την άλλη, βέβαια, αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν καλά οι παίκτες που θα επενδύσουν τον χρόνο και τα χρήματά τους σε αυτόν τον τίτλο. Η μαγεία, άλλωστε, δεν βρίσκεται στο χτίσιμο και τη γεοδιαμόρφωση του νησιού, αλλά στους ίδιους τους Mii. Και για να γίνουμε πολύ πιο συγκεκριμένοι: είναι στις συνομιλίες, στις αντιδράσεις, στο χτίσιμο των σχέσεών τους, στις ατάκες που εκφράζουν χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και μας κάνουν να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια, αλλά και στις απορίες που εκφράζουν και που, συχνά-πυκνά, έχουν το ίδιο ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα.

Είναι ξεκάθαρα ένας από εκείνους τους τίτλους που μπορεί κάποιος να απολαύσει με τα νεότερα μέλη της οικογένειάς του, χωρίς να ανησυχήσει για το αν θα εκθέσει τα παιδιά του σε βία ή για το αν θα τα εκθέσει σε μηχανισμούς που θα τους κάνουν να αναρωτηθούν για διάφορα πράγματα. Παίκτες μεγάλης ή και μικρής ηλικίας μπορούν να εισάγουν τα Mii που έχουν δημιουργήσει στην κονσόλα τους, ή να δημιουργήσουν εντελώς νέους Mii χαρακτήρες εντός του παιχνιδιού, δίνοντάς τους τον σχεδιασμό που εκείνοι θέλουν.

Όλα, βέβαια, είναι θέμα επιλογών σε αυτή τη ζωή – και έτσι, για πρώτη φορά, οι παίκτες θα κληθούν να κάνουν κάποιες πιο…διαφορετικές επιλογές. Με το Tomodachi Life: Living the Dream να γίνεται περισσότερο συμπεριληπτικό, οι Mii που δημιουργούμε μπορούν να δημιουργούν ρομαντικές σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου, ενώ επίσης μπορούν και να χαρακτηρίζονται ως μη-δυαδικά, κάτι που μπορεί να γίνει εμφανής και στην εικαστική απεικόνιση τους.

Σχεδιασμός μαλλιών, διαφορετικά χρώματα στα μαλλιά και κανένας περιορισμός στα ρούχα που θα φορέσουν, οι χαρακτήρες Mii που δημιουργούνται κουβαλούν πάνω τους την επιλογή κάθε παίκτη ξεχωριστά και κάνουν το νησί (τουλάχιστον στην πιο ανεπτυγμένη του μορφή) πιο πολυμορφικό και πολύχρωμο. Το Tomodachi Life: Living the Dream γίνεται, ξεκάθαρα, ένα παιχνίδι για όλους και δίνει τα κατάλληλα εργαλεία για να το απολαύσουν όλοι όσοι επιθυμούν να αντιγράψουν την πραγματική ζωή σε ένα ψηφιακό περιβάλλον – πόσο μάλλον στο νησί του Tomodachi Life: Living the Dream, όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι και δεν υπάρχει χώρος για έριδες και αντιπαραθέσεις.

Από αυτό το σημείο και μετά, όταν θα έχουν ληφθεί οι όποιες αποφάσεις σχετικά με τους κατοίκους του νησιού, ξεκινά το βασικό κομμάτι gameplay του τίτλου, το κομμάτι που πάσχει στο μεγαλύτερο τμήμα του. Το πρόβλημα του τίτλου ξεκινάει με την επιλογή των δημιουργών να απορρίψουν εντελώς τους μηχανισμούς που αφορούν στην ικανοποίηση των βασικών αναγκών των χαρακτήρων, απομακρύνοντας τους παίκτες από μια βασική φόρμουλα αναγκών τύπου The Sims.

Για κάποιους μπορεί αυτό να ακούγεται σωστό και καλό. Κάποιοι άλλοι θα έρθουν να συμφωνήσουν πως αυτό είναι κάτι που συμβαίνει και σε διαφορετικούς τίτλους, όπως στα Animal Crossing ή στο πρόσφατο Pokémon Pokopia. Να σημειώσουμε, ωστόσο, πως τα δύο αυτά παιχνίδια που αναφέραμε ως παράδειγμα στηρίζονται πολύ στους crafting μηχανισμούς, με τον παίκτη να επενδύει εργατοώρες στο συμμάζεμα και την αναδόμηση του κόσμου. Το Tomodachi Life: Living the Dream, όμως, είναι ένα social simulation παιχνίδι.

Σκοπός μας είναι να παρατηρούμε τη ζωή και τις συνήθειες των Mii και να επεμβαίνουμε δραστικά, όταν αυτό χρειάζεται, για να λύσουμε τα προβλήματά τους και να βελτιώσουμε αισθητά την καθημερινότητά τους. Να μπορούμε να τους προσφέρουμε τροφή όταν τη ζητούν. Να μπορούμε να διαμορφώσουμε το ντύσιμό τους, τη διακόσμηση του δωματίου τους, να τους στείλουμε ταξίδια και να τους βγάζουμε φωτογραφίες. Όταν αυτό συμβαίνει, εκτός από τη βελτίωση (ή και τη στασιμότητα) των διαπροσωπικών τους σχέσεων, συμβάλλουμε παράλληλα και στην αύξηση της ευτυχίας τους.

Ο δείκτης ευτυχίας (Happiness) συνδέεται με τον μηχανισμό ανάπτυξης του νησιού. Όσο περισσότερο διατηρούμε χαρούμενους τους Mii μας, τόσο περισσότερο θα ανεβαίνει ο δείκτης ευτυχίας τους. Ως αποτέλεσμα, θα ανεβαίνει και ο δείκτης ανάπτυξης του νησιού, με κάθε επίπεδο που επιτυγχάνεται να συμβάλλει και στο ξεκλείδωμα νέων χαρακτηριστικών.

Ως ιδέα, δεν είναι κακή. Κακή, ωστόσο, είναι η υλοποίησή της σε δύο σημεία. Από τη μια, το παιχνίδι αναγκάζει τον παίκτη είτε να παραμένει ενεργός εντός του παιχνιδιού για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς επιζητεί ευκαιρίες για να μπορέσει να αυξήσει την ευτυχία των Mii λίγο παραπάνω. Όταν, βέβαια, ο παίκτης συνειδητοποιήσει πως αυτό δεν είναι απόλυτα εφικτό, θα αναγκαστεί να αφήσει το παιχνίδι στην ησυχία του, ελπίζοντας πως την επόμενη φορά που θα επισκεφθεί την κοινότητα του νησιού, οι Mii θα τον έχουν περισσότερη ανάγκη.

Η διαφοροποίηση που παρατηρείται, ωστόσο, στο κομμάτι της διάρκειας ενασχόλησης μπορεί να οδηγήσει σε κόπωση από μεριάς παίκτη πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς – και το γεγονός, μάλιστα, ότι οι Mii είναι αρκετά αυτόνομοι και ότι μπορούν να διάγουν τον ψηφιακό βίο τους για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να έχουν ανάγκη την παρέμβαση του παίκτη, μπορεί πολύ γρήγορα να στερήσει από τον παίκτη την επιθυμία να ασχοληθεί με τον τίτλο. Όταν, μάλιστα, υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντες τίτλοι που του επιτρέπουν να ασχοληθεί με crafting και building μηχανισμούς, το να αφήσει τα Mii στην ησυχία τους θα φαντάζει, εν τέλει, κάτι ακόμα πιο θελκτικό.

Την ίδια στιγμή, θα συνειδητοποιήσει πως η παρέμβαση στον κόσμο του Tomodachi Life: Living the Dream είναι, επίσης, αρκετά περιορισμένη. Αν και το παιχνίδι παρέχει εύκολα στη χρήση εργαλεία παραμετροποίησης, στοιχεία όπως η επέκταση των ορίων του νησιού λαμβάνουν χώρα με αργούς ρυθμούς, ενώ οι επιλογές που δίνουν μια ιδιαίτερη νότα αλλαγής γίνονται διαθέσιμες το ίδιο αργά και βασανιστικά.

Και η αλήθεια είναι πως, παρ’ ό,τι μπορούμε σχεδόν από την αρχή να δημιουργήσουμε πληθώρα αντικειμένων που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και να διακοσμίσουμε τα Mii, τον χώρο τους και το νησί, ακόμα και τα τρόφιμα ή τα εμπορεύματα που δίνονται προς πώληση, δύσκολα μπορούμε να πούμε πως όλα αυτά συμβάλουν καταλυτικά στη γρηγορότερη αύξηση επιπέδου του νησιού και τη βελτίωση του gameplay ρυθμού. Καθώς τα περισσότερα customization αντικείμενα ξεκλειδώνονται ως ανταμοιβή μετά από την άνοδο του επιπέδου του νησιού, εμείς οφείλουμε να επιλέξουμε μόνο ένα αντικείμενο τη φορά.

Ωστόσο, τι μπορεί να επιλέξει κανείς; Ένα πλακόστρωτο μονοπάτι, ή ένα χαρακτηριστικό συμπεριφοράς (Quirk) που μπορούμε να δωρίσουμε στο Mii που αυξάνει το επίπεδο ευτυχίας του και μπορεί να κάνει την αλληλοεπίδραση μαζί του ακόμα πιο ενδιαφέρουσα ή διασκεδαστική; Αρκετές φορές ο παίκτης θα χρειαστεί να κάνει μια διαφορετική επιλογή απ’ ό,τι σκεφτόταν αρχικά, αφήνοντας -σχεδόν- στην άκρη το κομμάτι του world building. Είναι σαν να έρχεται το παιχνίδι και να μας θυμίζει πως ο στόχος του είναι τα Mii και η ζωή τους, όχι ο κόσμος.

Αυτομάτως, όμως, αυτό έρχεται και συνδέεται με όσα αναφέραμε προηγουμένως. Γιατί, όσα Mii και αν προσθέσουμε σε αυτό το νησί, ο μηχανισμός αλληλοεπίδρασης και επικοινωνίας των Mii θα γίνεται ολοένα και πιο σύνθετος, όπως και η ταχύτητα γεμίσματος του δείκτη Ευτυχίας, αφήνοντάς τα εν τέλει να ζήσουν τη ζωή τους μόνα τους, χωρίς το δικό μας «χέρι».

Φυσικά, η αλληλοεπίδρασή μας με τα Mii δεν μπορεί να είναι απαραίτητα κοπιαστική. Αναφέραμε προηγουμένως ότι το ενδιαφέρον του Tomodachi Life: Living the Dream αφορά αποκλειστικά στις αλληλοεπιδράσεις των Mii. Όσοι έχουν ασχοληθεί με τους δύο προηγούμενους τίτλους της σειράς, μπορούν να περιμένουν εξαιρετικές ατάκες δια μέσου σχολίων και σκέψεων, ατάκες που αντικατοπτρίζουν το αθώο μεν, αλλά εξαιρετικό δε, χιούμορ της σειράς.

Ενίοτε, τα Mii θα μας ταξιδέψουν μέσα στον κόσμο των ονείρων τους και των περίπλοκων σκέψεων τους μέσω μιας σειράς από minigames, με ενδιαφέρουσες ανταμοιβές που θα μας περιμένουν αν τα ολοκληρώσουμε με επιτυχία, ή εντελώς κάφρικες, αν αποτύχουμε την ολοκλήρωσή τους. Μπορούμε να βιώσουμε σημαντικές στιγμές στη ζωή τους μέσω μοναδικών cutscenes, όπως επίσης να παρακολουθήσουμε αρκετά ακόμα cutscenes σε στιγμές όχι τόσο σημαντικές, αλλά σίγουρα χιουμοριστικές.

Mii που κάνουν stalking, Mii που κάνουν φάρσες και Mii που τρομάζουν από γιγάντια αντικείμενα ή…απρόσωπα Mii αποτελούν μόνο ένα μικρό τμήμα των άκρως ξεκαρδιστικών στιγμών που θα παρακολουθήσουμε επί της οθόνης. Οι παίκτες που θα έχουν την υπομονή και τη δυνατότητα να εισέρχονται πολλές και διαφορετικές στιγμές εντός της ημέρας και να πειραματιστούν με τα Mii που τριγυρνούν ελεύθερα στο νησί, θα μπορούν να περάσουν σίγουρα καλά και να γελάσουν ακόμα περισσότερο.

Και, φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε το μοναδικό σύστημα μηχανοποιημένης ομιλίας που έχουν τα Mii, ένα σύστημα το οποίο είναι ικανό να φέρει αρκετό γέλιο από μόνο του, ειδικά αν κάποιος θέλει να πειράξει λίγο περισσότερο τις ρυθμίσεις ταχύτητας, ανόδου / πτώσης του τονισμού και τις άλλες, αστείες επιλογές που δίνονται από το παιχνίδι.

Στο τέλος της ημέρας, όμως, εκτός από τις πρόσθετες επιλογές στη δημιουργία των Mii και τις επιλογές romance, το Tomodachi Life: Living the Dream δεν καταφέρνει να κάνει κάτι διαφορετικό σε σχέση με τους προκατόχους του. Η αλλαγή σκηνικού σε σχέση με το Tomodachi Life του 3DS και οι πρόσθετες δυνατότητες παραμετροποίησης ίσως δίνουν αυτήν την εντύπωση ότι τα πράγματα αλλάζουν σημαντικά.

Όμως, το Tomodachi Life: Living the Dream εξακολουθεί να προσπαθεί να πατήσει ανάμεσα σε δύο διαφορετικά είδη – το social sim και το world building, χωρίς όμως να μπορεί να αποκτήσει μια πιο σταθερή ταυτότητα. Ναι, συμφωνούμε πως μπορεί να κάνει αρκετά. Είναι ένα παιχνίδι, ωστόσο, που χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να μπορεί να δώσει στον παίκτη όλα όσα μπορεί να του δώσει. Είναι πολύ πιθανό, επίσης, πως η υπομονή και ο χρόνος είναι αρετές που δεν χαρακτηρίζουν όλους τους παίκτες.

Η παρακολούθηση της ζωής των Mii και η ανάπτυξη του επιπέδου του νησιού μπορεί να είναι μια εξαιρετικά αργή διαδικασία  – απολαυστική μεν, αλλά αργή, χωρίς να επηρεάζεται από την ποσότητα customization και αντικειμένων που δημιουργούμε. Και όταν υπάρχουν τριγύρω άλλες Σειρήνες, που προσφέρουν όλα αυτά πιο γρήγορα και πιο άμεσα, είναι πολύ πιθανό πως το Tomodachi Life: Living the Dream θα ξεχαστεί και τα Mii απλώς θα συνεχίσουν να «ζουν», ακόμα και με το cartridge να παραμένει ξεχασμένο για πολύ, πολύ καιρό.

Το Tomodachi Life: Living the Dream κυκλοφορεί από τις 16/4/26 για το Nintendo Switch. Το review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από τη CD Media.