Dreamfall: The Longest Journey
Έξι χρόνια μετά, κατέφθασε η συνέχεια. Μπορεί να αναβιώσει τα adventure;
Έξι χρόνια μετά, κατέφθασε η συνέχεια. Μπορεί να αναβιώσει τα adventure;
Ταξίδια σε τόπους μαγικούς
Αν ρωτήσετε κάποιον PC gamer -που είναι ταυτόχρονα και λάτρης των παιχνιδιών περιπέτειας- ποια είναι τα παιχνίδια της εν λόγω κατηγορίας που λάτρεψε και που θυμάται περισσότερο, είναι σίγουρο πως, μέσα στις επιλογές του, θα βρίσκεται και το The Longest Journey. To θρυλικό αυτό παιχνίδι περιπέτειας, είχε κυκλοφορήσει το 2000 και μετέφερε τους παίκτες στον μαγικό κόσμο της April Ryan, μιας νεαρής κοπέλας, η οποία είχε τη δυνατότητα να ταξιδεύει μεταξύ δύο κόσμων και δύο αντίστοιχων διαστάσεων. Η April ζούσε στη Γη του εγγύς μέλλοντος, όπου η τεχνολογία ήταν αρκετά πιο ανεπτυγμένη από τη σημερινή, αλλά και που η μαγεία είχε μια σημαντική θέση μέσα της, ενώ αποστολή της ήταν να φέρει την τάξη και την αρμονία μεταξύ των δύο παράλληλων κόσμων όπου μπορούσε να ταξιδέψει. Το παιχνίδι κυριολεκτικά μάγεψε το κοινό και σήμανε την αναβίωση της κατηγορίας adventure, μια αναβίωση που κράτησε μεν ελάχιστα, αλλά που κατάφερε να ανυψώσει τα παιχνίδια περιπέτειας στα μάτια του κοινού. Τα χρόνια πέρασαν και μια συνέχεια στο αρχικό αριστούργημα φάνταζε όνειρο θερινής νυκτός. Όμως, το Dreamfall είναι τελικά εδώ και ενώ το νέο παιχνίδι της Fun Com είναι ένα πανέμορφο, ατμοσφαιρικό και καλοσχεδιασμένο παιχνίδι, σίγουρα δεν καταφέρνει να αγγίξει την τελειότητα του προκατόχου του. Το γιατί συμβαίνει αυτό θα το δούμε ευθύς αμέσως.
Η ιστορία του Dreamfall ξεκινά κάπως θολά, δείχνοντας έναν ταξιδιώτη να μεταφέρεται μέσω μιας πύλης -που βρίσκεται σε ένα μοναστήρι βουδιστών- σε μια παράξενη διάσταση. Αυτή η εισαγωγή υπάρχει, ούτως ώστε να δέσει τα γεγονότα του The Longest Journey με το Dreamfall, αλλά αφού ολοκληρωθεί, η ατμόσφαιρα αλλάζει και μεταφερόμαστε στην ιστορία της κεντρικής πρωταγωνίστριας της περιπέτειας, μιας νεαρής κοπέλας ονόματι Zoe Castillo. Η Zoe είναι το πρόσωπο κλειδί σε αυτήν την περιπέτεια και μέσα από αυτήν θα ξετυλιχθεί το παράξενο και γεμάτο μυστικά κουβάρι του Dreamfall.
Από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της ιστορίας της Zoe, καθίσταται σαφές ότι αυτά που θα δούμε και θα ζήσουμε στο παιχνίδι της Fun Com δεν είναι συνηθισμένα. Η Zoe βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του σπιτιού της και με τον δυστυχή πατέρα της να στέκεται δίπλα της περιμένοντας υπομονετικά να επέλθει το αναπόφευκτο. Ωστόσο και πάλι, η ιστορία δεν ξεκινά από εδώ, αλλά δύο εβδομάδες πριν το σημείο όπου βλέπουμε τη Zoe να βρίσκεται ακίνητη στο κρεβάτι της και στο σημείο όπου όλα άρχισαν. Ουσιαστικά, το παιχνίδι ξεκινά μετά από 20 περίπου λεπτά κινηματογραφικών σκηνών, οι οποίες προσπαθούν μεν να δώσουν το στίγμα της περιπέτειας και να στήσουν το σκηνικό που θα εκτυλιχθεί στη συνέχεια, όμως το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν, είναι να δημιουργήσουν μια σύγχυση -ηθελημένη θα λέγαμε- σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει στην ιστορία.
Η αλήθεια είναι πως σε αυτό το επίπεδο, το Dreamfall παραμένει πιστό στη φιλοσοφία του πρώτου τίτλου, καθώς δημιουργεί τις μοναδικές συνθήκες ενός γνήσιου παιχνιδιού adventure. Ποτέ δεν γνωρίζεις τι ακριβώς συμβαίνει, οι ανατροπές είναι συνεχείς και τα μυστήρια λύνονται μόνο και μόνο για να δημιουργήσουν νέα και ακόμη πιο παράξενα. Εδώ είναι και το σημείο όπου εντοπίζεται το δυνατότερο σημείο του Dreamfall. Οι άνθρωποι της Fun Com έχουν γράψει μια εξαιρετική ιστορία, η οποία διεξάγεται σε τρεις διαφορετικούς κόσμους και με τρεις διαφορετικούς κεντρικούς πρωταγωνιστές.
Η ανάπτυξη αυτής της ιστορίας, αλλά και όλων ανεξαιρέτως των χαρακτήρων που παρελαύνουν από το παιχνίδι, είναι τουλάχιστον υποδειγματική και δίνει μαθήματα σε όλους τους δημιουργούς παιχνιδιών για τον τρόπο που πρέπει να δημιουργούνται πρόσωπα, για τα οποία ο παίκτης πραγματικά νοιάζεται και «μοιράζεται» μαζί τους τις εμπειρίες τους. Σημαντικός αρωγός σε αυτήν την εξαιρετική ανάπτυξη των χαρακτήρων είναι και ο ηχητικός τομέας του Dreamfall. Παρόλο που το παιχνίδι της Fun Com θεωρείται ως «low budget» παραγωγή, η εργασία που έχει γίνει στην απόδοση των ομιλιών, αλλά και της μουσικής επένδυσης είναι κορυφαίας ποιότητας. Οι ηθοποιοί δίνουν ζωή στους ψηφιακούς χαρακτήρες, τους αποδίδουν προσωπικότητα και συναισθήματα, τους κάνουν να μοιάζουν ως πραγματικούς, σκεπτόμενους ανθρώπους, γεμάτους φιλοσοφικούς προβληματισμούς για τη ζωή, αλλά και την περιπέτεια που ζουν. Εν ολίγοις, οι χαρακτήρες του Dreamfall είναι από τους πιο ανεπτυγμένους και «ζωντανούς» που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στα videogames.
{PAGE_BREAK}
Τα μυστικά του παρελθόντος
Έχουμε λοιπόν ένα παιχνίδι, δομημένο επάνω σε μια υπέροχη ιστορία, μια μοναδική ατμόσφαιρα, που ταξιδεύει τον παίκτη σε κόσμους πέρα από κάθε φαντασία και χαρακτήρες για τους οποίους όντως νοιάζεσαι, φτάνοντας ακόμη και σε σημείο να ταυτιστείς μαζί τους. Τι άλλο θα χρειαζόταν ένα adventure παιχνίδι, ούτως ώστε να χαρακτηριστεί ως τέλειο; «Gameplay» είναι η απάντηση, «εξέλιξη την οποία θα καθορίζει ο παίκτης» και, φυσικά, «ορισμένους ευφυείς και καλογραμμένους γρίφους». Ατυχώς, εδώ είναι και το σημείο όπου το Dreamfall χάνει τον προσανατολισμό του και αποτυγχάνει να προσφέρει αυτά που προσέφερε το The Longest Journey. Η δομή του παιχνιδιού, απέχει κατά πολύ από τα παραδοσιακά παιχνίδια της κατηγορίας και αυτό δεν οφείλεται στο ότι έχει πλέον εγκαταλειφθεί το μοντέλο χειρισμού τύπου «point and click» (άλλωστε οι εποχές αλλάζουν και τα παιχνίδια πρέπει να προχωρούν μπροστά), αλλά στο γεγονός πως όλες οι αλλαγές στις μηχανικές που έχουν επέλθει σε αυτό το sequel αποτυγχάνουν οικτρά στο σκοπό τους.
Το μοντέλο χειρισμού στο Dreamfall είναι τύπου action, με το ποντίκι και το πληκτρολόγιο (ή το χειριστήριο για όσους έχουν console…καταβολές) να ελέγχει τον εκάστοτε πρωταγωνιστή σε πραγματικό χρόνο. Αν και η ανταπόκριση του χαρακτήρα είναι ικανοποιητική, σχεδόν ποτέ δεν καλούμαστε να πράξουμε κάτι ουσιαστικό. Κάθε μας κίνηση σε αυτό το παιχνίδι, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα βήμα πιο κοντά στην επόμενη κινηματογραφική σκηνή. Φαίνεται πως οι άνθρωποι της Fun Com, υπερέβαλαν εαυτόν στη συγγραφή του σεναρίου, το λάτρεψαν και όταν είδαν το πόσο ενδιαφέρον είναι, αποφάσισαν να προχωρήσουν στη δημιουργία μιας -ούτε λίγο ούτε πολύ- interactive κινηματογραφικής παραγωγής.
Η αλήθεια είναι πως τα καθαρά gameplay κομμάτια του παιχνιδιού, δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαλείμματα μεταξύ των κινηματογραφικών σκηνών (που μπορεί να διαρκέσουν από λίγα λεπτά μέχρι και μισή ώρα). Οι γρίφοι σε αυτό το παιχνίδι παίζουν έναν καθαρά διακοσμητικό ρόλο και περιορίζονται στην απλή συλλογή αντικειμένων και στη μετέπειτα χρήση τους σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο. Επίσης, ο βαθμός δυσκολίας τους είναι μάλλον εύκολος και σίγουρα δεν έχουν το επίπεδο της φαντασίας αυτών που είχαν χρησιμοποιηθεί στο The Longest Journey. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο χειρότερο χαρακτηριστικό του Dreamfall. Θέλοντας να μεταφέρουν το παιχνίδι τους στη σύγχρονη εποχή, οι δημιουργοί του αποφάσισαν να ενσωματώσουν στο gameplay ορισμένες σκηνές μάχης. Ατυχώς, αυτές οι σκηνές, όπου ο εκάστοτε ήρωας κάνει χρήση της πολεμικής τέχνης που γνωρίζει, είναι, τουλάχιστον τραγελαφικές. Οι κινήσεις περιορίζονται σε δύο είδη χτυπημάτων, ενώ τα combos, που τόσο χαρακτηριστικά το παιχνίδι αναφέρει ότι μπορούμε να εκτελέσουμε, είναι σχεδόν ανύπαρκτα.
Επίσης, ενώ το animation των χαρακτήρων κατά τη διάρκεια της περιήγησης και της εξερεύνησης στο χώρο είναι αρκετά καλό, όταν έρχεται η ώρα να πολεμήσουμε με κάποιον αντίπαλο πραγματοποιεί μια ελεύθερη πτώση. Τα frames είναι ελάχιστα και η κίνηση των χαρακτήρων καθόλου, μα καθόλου, πειστική. Είναι σαφές ότι η Fun Com έπραξε λάθος ενσωματώνοντας αυτό το τμήμα του gameplay στο παιχνίδι της, το οποίο δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να καταστρέφει την υπέροχη ατμόσφαιρα που δημιουργείται από το εξαιρετικό σενάριο. Αν και σε ένα adventure, τα γραφικά ποτέ δεν μπορούν να είναι το σημείο αναφοράς του, στο Dreamfall καταφέρνουν να πετύχουν το στόχο τους. Χωρίς ποτέ να αντικρίζουμε εκλεπτυσμένες τεχνικές εναπόθεσης υφών, mip mapping και δυναμικούς φωτισμούς, οι σουρεαλιστικοί κόσμοι του παιχνιδιού είναι πανέμορφοι και σφύζουν από ζωή.
Τα μοντέλα των φιγούρων είναι πρωτότυπα και με χαρακτήρα, τα τοπία ευφάνταστα και καλοσχεδιασμένα, ενώ η 3D μηχανή τρέχει ικανοποιητικά ακόμη και σε χαμηλότερης απόδοσης υπολογιστές. Το μοναδικό μειονέκτημα του τεχνικού τομέα που εντοπίσαμε, είναι αυτό των συχνών διακοπών της περιήγησης, ούτως ώστε να φορτωθεί ο επόμενος τομέας μια πόλης. Μια τεχνολογία streaming, όπως αυτές που χρησιμοποιούνται τα τελευταία χρόνια σε πολλά action παιχνίδια της αγοράς, θα βοηθούσε σημαντικά στην απροβλημάτιστη και χωρίς διακοπές εξέλιξη του Dreamfall. Βλέπετε λοιπόν πως παίζοντας το Dreamfall βρεθήκαμε μπροστά σε ένα δίλημμα. Είναι το, τόσο αναμενόμενο, παιχνίδι της Fun Com κακό; Η αλήθεια είναι πως όχι, σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με έναν κακοσχεδιασμένο τίτλο, ούτε καν με μια μετριότητα. Απλά, ορισμένες επιλογές των δημιουργών του, κατέληξαν στο να του κλέβουν σημαντικά ποσοστά από την εξαιρετική εμπειρία που έτσι και αλλιώς είναι ικανό να προσφέρει στον παίκτη.
Εν κατακλείδι, όλα εξαρτώνται από το πώς θα το προσεγγίσεις. Αν ψάχνουμε για ένα αμιγές, παραδοσιακό adventure, τότε μάλλον θα πρέπει να κοιτάξουμε προς τα πίσω και να αναζητήσουμε το The Longest Journey. Αν όμως, ψάχνουμε για μια ευφυή ιστορία, έναν πανέμορφο κόσμο προς εξερεύνηση και μια κινηματογραφική εμπειρία, που σπάνια βρίσκουμε σε παιχνίδια, τότε το Dreamfall είναι μια από τις καλύτερες προτάσεις της αγοράς. Όλα είναι θέμα επιλογών…
Δείτε ένα video του Dreamfall: The Longest Journey πατώντας εδώ
Ακούστε δείγματα από την εκπληκτική μουσική του παιχνιδιού:
Απαιτήσεις συστήματος
Λειτουργικό Windows XP
Επεξεργαστής Pentium 1.6 GHz
Μνήμη 512MB
Κάρτα γραφικών 128ΜΒ
Σκληρός δίσκος 7GB
