Boom Street

“Occupy Boom Street”

Ορίστε ορισμένα αξιοπερίεργα γεγονότα για το Boom Street: o γνωστός και ιδιαίτερα αγαπητός Mario φιγουράρει σε περίοπτη θέση στο εξώφυλλο του τίτλου αλλά όχι στον τίτλο του. Γνωστοί χαρακτήρες της Nintendo και της σειράς Dragon Quest πρωταγωνιστούν, προσπαθώντας να πλασάρουν τον τίτλο ως ένα “οικογενειακό” παιχνίδι που, πολύ απλά, δεν είναι. Αναπτύσσεται από τη Square Enix και αποτελεί το νεότερο μέλος μιας σειράς που ξεκίνησε στα μακρινά 90s στην Ιαπωνία από το δημιουργό των Dragon Quest, Yuji Horii, αλλά δεν έκανε ποτέ την εμφάνισή του στην Ευρώπη, μέχρι σήμερα.

Αυτό που πρέπει να ξεκαθαριστεί αμέσως, λοιπόν, είναι πως δεν πρόκειται για ένα ακόμα party game από αυτά που φαίνεται να κατακλύζουν το Wii, “γλυκοκοιτώντας” με μια (μεγάλη) δόση πονηριάς το μεγάλο casual κοινό του. Πρόκειται για ένα επιτραπέζιο παιχνίδι οικονομικής φύσεως, που απλά παλεύει για λίγη από την προσοχή της αγοράς, επιστρατεύοντας γνωστούς χαρακτήρες για να “σπάσει τον πάγο”, σε μια κατηγορία που δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στον δυτικό κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών.

Πολύ λογικό θα πείτε. Σε όλο αυτό το εγχείρημα ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος, όμως, που πηγάζει από τις προσδοκίες του κοινού για τους τίτλους που κάνει την εμφάνιση της η διάσημη μασκότ της Nintendo. Τίτλοι που το κοινό έχει συνδέσει με χαρακτηριστικά όπως η αγνή και άκοπη διασκέδαση, η προσβασιμότητα και η φιλικότητα προς χρήστες κάθε ηλικίας. Όταν αυτές οι προσδοκίες ανατρέπονται από το αποτέλεσμα, είναι λογικό η “εικόνα” που χτίζει επιμελώς η Nintendo για τον παχουλό υδραυλικό της να δέχεται ένα πλήγμα. Μικρό έως και αμελητέο μεν, πλήγμα δε. Ας δούμε τι ακριβώς είναι όμως το Boom Street και γιατί φαίνεται να αδικεί τον εαυτό του.

Αγαπούλα… πούλα!

Όπως είπαμε και στον πρόλογο, έχουμε να κάνουμε με ένα επιτραπέζιο παιχνίδι οικονομικής φύσεως. Σκεφτείτε μια πιο πολύπλοκή Monopoly ή όσοι το έχουν παίξει, ένα Hotel για μεγάλους. Με λίγα λόγια: οι παίκτες ξεκινούν με ένα συγκεκριμένο κεφάλαιο στην κατοχή τους και ο σκοπός είναι να το αυξήσουν μέχρι το επιθυμητό ποσό που δίνεται ως στόχος στην αρχή κάθε παιχνιδιού. Κινούνται ρίχνοντας ζάρι σε ένα εικονικό ταμπλό, αγοράζουν καταστήματα, επενδύουν στρατηγικά σε αυτά και αναμένουν τους καρπούς των επενδύσεών τους.

Η βασική αρχή είναι πως όταν κάποιος παίκτης βρίσκεται επάνω σε ένα “ξένο” μαγαζί, είναι αναγκασμένος να πληρώσει ένα ποσό που είναι ανάλογο της αξίας του μαγαζιού. Η αξία αυτή καθορίζεται από μια σειρά παραγόντων που προσθέτουν τη στρατηγική διάσταση του παιχνιδιού. Το πόσο έχουν επενδύσει επάνω του, αν γειτονεύει με μαγαζιά του ίδιου ιδιοκτήτη και σε ποια “γειτονιά” βρίσκεται, όλα παίζουν το ρόλο τους. Εκτός από τα τετραγωνάκια των καταστημάτων, υπάρχουν και τέσσερα σύμβολα διασκορπισμένα συμμετρικά στο ταμπλό, που αν συγκεντρωθούν από κάποιον παίκτη και επιστραφούν στην τράπεζα –που βρίσκεται στο κέντρο-, του χαρίζουν μια προαγωγή που του αποφέρει πολυπόθητο και αναγκαίο ρευστό.

Επίσης, υπάρχουν και ορισμένα –τετραγωνάκια- που αλλάζουν για λίγο κάποιες συνθήκες –τα μαγαζιά κλείνουν για ένα γύρο λόγου χάρη- και κάνουν τα πράγματα λίγο πιο απρόβλεπτα. Το Boom Street, προσπαθώντας να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις κάθε πιθανού κοινού, διαθέτει επιλογές για δυο σετ κανόνων: το απλουστευμένο, “εύκολο” και το “κανονικό”, που αποτελεί την πεμπτουσία της εμπειρίας.

Η τεράστια διαφορά του ενός σετ με του άλλου αφορά στη διαχείριση μετοχών, που στο “εύκολο” έχει αφαιρεθεί εντελώς, κάνοντας τα πράγματα αρκετά πληκτικά και που, αντίστοιχα, χαρίζει το μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος στο παιχνίδι, στο δεύτερο. Γενικότερα, θα λέγαμε πως ο τίτλος διαθέτει ένα σύνολο κανόνων που προσφέρουν ικανοποιητικό στρατηγικό βάθος, άρα και ευχαρίστηση σε όποιον κατανοήσει την οικονομική λογική που βρίσκεται από πίσω τους.

Η σωστή διαχείριση των μετοχών με επενδύσεις σε περιοχές με περιθώρια ανάπτυξης, η εξαργύρωσή τους στο σωστό χρόνο, η στρατηγική ανάπτυξη των καταστημάτων που έχουμε στη διάθεσή μας και οι διάφορες συμφωνίες για ανταλλαγές ιδιοκτησίας, είναι ορισμένες μόνο από τις πολλές αποφάσεις που θα πρέπει να πάρει ο παίκτης για την οικονομική του ανέλιξη. Δυστυχώς, όμως, παρ’ όλους του έξυπνους κανόνες του, διαθέτει έντονες τάσεις αυτοχειρίας, υποπίπτοντας σε ορισμένα καταστροφικά σχεδιαστικά λάθη που πληγώνουν την εμπειρία σε τεράστιο βαθμό.

{PAGE_BREAK}

Αν ο χρόνος είναι χρήμα, μου χρωστάς πολλά…

Το σημαντικότερο όλων είναι πως τα περισσότερα ταμπλό απαιτούν πάρα πολλή ώρα για να ολοκληρωθούν. Ενδεικτικά, θα αναφέρουμε πως σε μια περίπτωση χρειαστήκαμε πάνω από τέσσερις ώρες μέχρι να συλλέξει κάποιος παίκτης το οριοθετημένο ποσό. Και με τέτοια διάρκεια, τα ανούσια σχόλια των “αντιπάλων” μας μετά από την παραμικρή κίνηση, αρχίζουν να εκνευρίζουν σε βαθμό πολύ ανώτερο του ανθρωπίνως υποφερτού. Συν τοις άλλοις, δεν υπάρχει επιλογή για αποθήκευση του παιχνιδιού κάπου αλλού περάν του single player. Και εδώ τα προβλήματα, σαν χιονόμπαλα σε χιονισμένη πλαγιά, αρχίζουν να διογκώνονται, αφού το παιχνίδι γίνεται πολύ γρήγορα πληκτικό έναντι της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και πολύ χρονοβόρο αν θέλετε να το παίξετε με παρέα. Ένα αδιέξοδο που αδικεί όλα όσα μπορεί να προσφέρει, αφού η ενασχόλησή του απαιτεί τέτοιες απαιτητικές -από άποψη χρόνου- συνθήκες.

Πώς να το κάνουμε όμως, που ιδιαίτερα στο “εύκολο” η εμπειρία είναι υπνωτική …με την κακή έννοια. Η τεχνητή νοημοσύνη, σε γενικές γραμμές, δεν κάνει ανόητες επιλογές και παίζει όσο πιο γρήγορα μπορεί, αλλά είναι, όπως συνηθίζεται, υπερβολικά “ξύλινη” για να μας κρατήσει το ενδιαφέρον για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το Boom Street διαθέτει την επιλογή για παιχνίδι πολλών παικτών μέσω διαδικτύου, αλλά οι προαναφερθείσες δυσκολίες κάνουν τα πράγματα πολύ “άβολα”. Και αυτό φυσικά, αν πετύχετε κάποιον άλλον παίκτη αφού δεν επικρατεί ακριβώς και πολυκοσμία στους servers του παιχνιδιού.

Ο -κάτι σαν- τεχνικός τομέας

Το παιχνίδι δανείζεται χαρακτήρες και σκηνικά από τη σειρά Dragon Quest και από γνωστές σειρές της Nintendo χωρίς κανένα απολύτως όφελος για τη γενικότερη εμπειρία. Έτσι, έχουμε μπροστά μας, μια γλίτσα –Slime από το Dragon Quest- να πουλάει μετοχές και τον Wario να το παίζει μεγάλο-επιχειρηματίας, συνθέτοντας μια εικόνα, στην καλύτερη, σουρεαλιστική και στην χειρότερη –και συνηθέστερη-, απλά …γελοία. Τα σκηνικά των ταμπλό είναι, απλά, ένα background χωρίς καμία απολύτως αλληλεπίδραση με τη δράση, και στην ουσία δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα, είτε αυτά είναι από το Mario Kart είτε από το Dragon Quest.

Και από το Dracula ή το …Harold and Kumar να ήταν, δεν θα άλλαζε απολύτως τίποτα. Η μουσική κινείται στην μετριότητα, με την επανάληψη να την κάνει ανυπόφορη μετά από ένα σημείο και το mute κρίνεται κάτι παραπάνω από απαραίτητο για τη διατήρηση της ψυχραιμίας μας.

Wrong game, wrong time…

Η εποχή δεν είναι ακριβώς η καταλληλότερη, ιδιαίτερα στη χώρα μας, για τέτοιου είδους θεματολογία. Οι κοινωνικές συγκυρίες μας έχουν οδηγήσει να ακούμε λέξεις όπως “οικονομία”, “χρέη”, “κεφάλαιο” και να ψάχνουμε την κρυψώνα μας. Όταν, όμως, απομονώνεται από το ρεαλιστικό συγκείμενο, αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά το πόσο διασκεδαστικός μπορεί να είναι ο πειραματισμός και η “κατάκτηση” συστημάτων για τον ανθρώπινο νου. Ενώ, μας υπενθυμίζει με έναν ειρωνικό τρόπο, πως η γραμμή που χωρίζει τη δουλειά από το παιχνίδι ίσως, πρακτικά, να είναι και ανύπαρκτη.

Το Boom Street διαθέτει κανόνες έξυπνους, με στρατηγικό βάθος που αναδεικνύουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο των παικτών. Είναι κρίμα λοιπόν που αυτοκαταστρέφεται από παιδαριώδη σχεδιαστικά λάθη. Τα γνωστά σύμπαντα της Nintendo και του Dragon Quest δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα στην εμπειρία και δεν γίνεται καμία απολύτως προσπάθεια για να συμβεί αυτό. Η αναγνωρισιμότητά τους μπορεί να τραβήξει κάποιο ανυποψίαστο κοινό, αλλά θα το τραβήξει για τους λάθους λόγους, ζημιώνοντας τελικά τους πάντες. Είναι λίγο δύσκολο λοιπόν να προτείνουμε το παιχνίδι στον οποιονδήποτε πέρα από τους φανατικούς του είδους, αλλά ταυτόχρονα είναι αδύνατον και να το απορρίψουμε ως κακό ή ανεπαρκές. Αυτόχειρας, είναι η σωστή λέξη υποθέτουμε…

Γιώργος Πρίτσκας