Kinect Star Wars

“The controller you are”… ή μήπως δεν είσαι;

Ας μην κρυβόμαστε. Όσοι διαβάζετε αυτό το review περιμένατε το παιχνίδι που παρουσιάζεται εδώ όχι μόνο από την ανακοίνωση του Kinect, αλλά από τότε που είδαμε για πρώτη φορά το Wii Remote. Οι fans του σύμπαντος Star Wars, οι… nerds -όπως ο υπογράφων- περιμέναμε καιρό να νιώσουμε πώς θα ήταν να κραδαίνουμε ένα εικoνικό lightsaber και να “ζήσουμε” τις μάχες των Jedi. Περιμέναμε χρόνια για την ευκαιρία να μπούμε μέσα στον κόσμο του Lucas και να νιώσουμε την πραγματική αίσθηση των μονομαχιών. Δυστυχώς, θα περιμένουμε αρκετό καιρό ακόμα…

Παρά τις υποσχέσεις για σπουδαία πράγματα και αλληλεπίδραση “εξωγήινων” επιπέδων με το εικονικό περιβάλλον, το Kinect μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει τίποτα περισσότερο από το να προσφέρει ορισμένα απολαυστικά παιχνίδια χορού (Dance Central), εντυπωσιακή απόκριση σε φωνητικές εντολές (Mass Effect 3), κάποια διασκεδαστικά mini-games και.. αυτό. Το Kinect Star Wars δεν αλλάζει τίποτα από τη μέχρι σήμερα κατάσταση, αφού εκτός από μια παραγωγή με ποικιλία, μεγάλη διάρκεια, υψηλά production values και έντονο fan service, δεν καταφέρνει να κάνει την υπέρβαση και να προσφέρει τη “Jedi εμπειρία” που όλοι οι φίλοι του Star Wars ονειρευόμασταν.

Τις πταίει;

Το πρόβλημα εντοπίζεται, φυσικά, στην ίδια την τεχνολογία του Kinect. To σύστημα, απλά, δεν μπορεί να αναγνωρίσει λεπτομερείς κινήσεις, που ταυτόχρονα εκτελούνται με υψηλή ταχύτητα. Μετά από 1,5 χρόνο του Kinect στην αγορά και δεκάδες shovelware προϊόντα, αυτό είναι ξεκάθαρο. Και πώς αντιμετωπίστηκε αυτή η σταθερά στο Kinect Star Wars; Εν μέρει με αυτοματισμούς και εν μέρει με συγκεκριμένες συνέχειες στις χορογραφίες, συνέχειες που στο “κυρίως πιάτο” του τίτλου, το Jedi Destiny Rising, καταστρέφουν συθέμελα την εμπειρία.

Το Kinect Star Wars χωρίζεται σε τέσσερις βασικές, θεματικές ενότητες, με την κάθε μία να προσφέρει και μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Στο Destiny Rising, που ήδη αναφερθήκαμε, διαλέγουμε ένα χαρακτήρα και ξεκινάμε ένα campaign (που χρονικά τοποθετείται μέσα στα επεισόδια Ι και ΙΙΙ) όπου πρέπει να σώσουμε άλλους μαθητευόμενους Jedi και διάφορους συμμάχους μας. Εδώ το παιχνίδι της LucasArts κάνει εντύπωση λόγω της μεγάλης διάρκειας που προσφέρει, της ποικιλίας στα είδη του gameplay (μάχες με φωτόσπαθα, χρήση κανονιών σε διαστημικά σκάφη, οδήγηση speedbikes) και αποτελεί το απόλυτο fan service του πακέτου.

Το πρόβλημα, όμως, εντοπίζεται στον απαράδεκτο χειρισμό κατά τη διάρκεια των μαχών με τα ξίφη. Το Kinect διαβάζει ό,τι καταλαβαίνει, σχεδόν ποτέ δεν έχουμε απόλυτο έλεγχο του χαρακτήρα μας και, τελικά, καταλήγουμε σε ένα σετ ημι-αυτοματοποιημένων sequences. Εν ολίγοις, “τέχνη” και “τεχνική” πάνε στον κάλαθο των αχρήστων. Απλά κινούμε μανιασμένα τα χέρια μας προς τον αντίπαλο (είτε μιλάμε για Force powers είτε για κινήσεις με το σπαθί), ελπίζοντας να τα καταφέρουμε και να περάσουμε στην επόμενη “on-rails” διαδικασία. Το δεύτερο mode που αξίζει κάποιος φίλος του franchise να ασχοληθεί είναι το Pod Racing, ένας τομέας αγώνων ταχύτητας δανεισμένος από το Episode I, όπου και εδώ υπάρχει ένα υποτυπώδες campaign με ικανοποιητική διάρκεια. Η κατάσταση στο Pod Racing είναι σαφώς καλύτερη, αφού οι κινήσεις που καλείται να αναγνώσει το Kinect είναι και πιο αργές και πιο ήπιες. Με ένα βήμα εμπρός και σκύβοντας επιταχύνουμε, τραβώντας τα χέρια πίσω επιβραδύνουμε, και ανάλογα με το πιο χέρι ανασηκώνουμε προς το σώμα μας, το όχημα στρίβει. Σε γενικές γραμμές το εν λόγω mini-game λειτουργεί καλά, αν και συγχωρεί τα λάθη -όπως όλο το παιχνίδι άλλωστε- σε μεγάλο βαθμό.

Τρίτο στη σειρά έρχεται το Rankor Rampage, όπου ως ένας άλλος… Godzilla, ο παίκτης παίρνει τον έλεγχο ενός τέρατος Rankor (βλ. Episode VI) με σκοπό να καταστρέψει μια ολόκληρη πόλη, γκρεμίζοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Εδώ η κατάσταση βρίσκεται κάπου στο μέσο, αφού διαπιστώσαμε ότι ορισμένες κινήσεις περνούν καλά εντός του παιχνιδιού, όταν κάποιες άλλες (πάντα μιλώντας για τις πιο περίπλοκες…) δεν εκτελούνται ούτε με… ευχέλαιο. Τέλος, ναι, έχουμε το πολυσυζητημένο Galactic Dance Off. Δεν υπάρχουν λόγια αγαπητοί αναγνώστες. To Galactic Dance Off είναι ένα κακέκτυπο του Dance Central που αναγκάζει τον παίκτη να δει φιγούρες που στιγμάτισαν τα παιδικά του χρόνια (Han Solo, Darth Vader κ.λπ.) να χορεύουν σε ρυθμούς σύγχρονης, dance μουσικής…

Όλα τα παραπάνω απεικονίζονται με μέτρια γραφικά, γεγονός ιδιαίτερα δυσανάλογο με τις απαιτήσεις του τίτλου, ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι το gamma του τίτλου είναι πέρα για πέρα λάθος, με αποτέλεσμα πολλά σημεία να φαίνονται τόσο σκοτεινά, που μετά βίας διακρίνεις το περιβάλλον (ετοιμαστείτε για πολλές ρυθμίσεις στην τηλεόρασή σας). Στον αντίποδα -αναμενόμενα- έχουμε τον υπέροχο ήχο, με όλα τα επίσημα ηχητικά εφέ και μουσικά θέματα των ταινιών να πλαισιώνονται από ηθοποιούς που μιμούνται πολύ καλά τους πρωτότυπους χαρακτήρες.

H συνεργασία Microsoft και LucasArts είναι αξιοπρεπής, προσφέρει ποικιλία και διάρκεια, ενώ είναι βέβαιο ότι οι φανατικοί του σύμπαντος θα βρουν πολλά στοιχεία εντός της που θα τους χτυπήσει ευαίσθητες χορδές. Ωστόσο, εκεί που έπρεπε το παιχνίδι να πετύχει, δηλαδή στην αίσθηση πως όντως κραδαίνεις ένα φωτόσπαθο, αποτυγχάνει παταγωδώς. Έτσι, οι σαφείς περιορισμοί που μαστίζουν το Kinect κατακερματίζουν το όραμα της ομάδας ανάπτυξης και τα όνειρα των απανταχού fans. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι το παιχνίδι που λειτουργεί καλύτερα από όλα εντός του συνόλου είναι το Galactic Dance Off, δηλαδή ένα ακόμα παιχνίδι χορού…

Γιώργος Καλλίφας