Σκέψεις

Για εκείνες τις φορές που συνεχίζεις με μισή καρδιά

Πόσες φορές δεν έχετε βρεθεί στη θέση να πολεμήσετε έναν αντίπαλο ή να προχωρήσετε σε κάποιο παιχνίδι, έχοντας ελάχιστες ελπίδες να επιβιώσετε, είτε γιατί τα πολεμοφόδια σας δεν επαρκούν είτε γιατί η ζωή σας είναι ελάχιστη; Και όμως, κόντρα σε κάθε πιθανότητα, εσείς καταφέρατε όχι μόνο να νικήσετε αλλά και να προχωρήσετε παρακάτω. Είναι όλες εκείνες οι στιγμές που αγαπώ περισσότερο στα παιχνίδια. Το πείσμα αλλά και τα πρωτόγονα ένστικτα επιβίωσης στην πιο αθώα τους εκδοχή. Είναι η επιμονή αλλά και η υπομονή, είναι η θέληση αλλά και η πίστη.

Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα τέτοιου είδους συναισθήματα να με κατακλύζουν ήταν κατά τη διάρκεια του Prince of Persia του 1989. Ένα παιχνίδι που με ξάφνιασε αρκετές φορές. Η πρώτη φορά ήταν όταν ο πρίγκιπας, μέσα από ένα άλμα του στον καθρέπτη, αφού τον έσπασε, απελευθέρωσε τον «κακό» του εαυτό. Μια σκηνή που ακόμα και τώρα νομίζω ότι έχει ένα βαθύτερο νόημα, αφού πιστεύω πως είναι δύσκολο κανείς να καταλάβει τον αληθινό, τον πραγματικό του εαυτό, με όλα τα προτερήματα αλλά και με τα ελαττώματα του, αν πρώτα δεν έχει έρθει σε σύγκρουση με αυτόν –αν δεν «σπάσει τον καθρέπτη»-, αν πρώτα δεν έχει αμφισβητήσει τις ίδιες του τις σκέψεις αλλά και τα βαθύτερα, τα εσωτερικά κίνητρά του, που τον οδηγούν στην πραγματοποίηση κάθε ενέργειας του, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή.

Η δεύτερη φορά, και αυτή που μας αφορά περισσότερο σε αυτό το κείμενο, ήταν όταν ο πρίγκιπας χρειάστηκε να «παλέψει» με τον «κακό» του εαυτό. Για όσους δεν έχετε παίξει το παιχνίδι, να πω ότι στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να παλέψεις με τον κακό πρίγκιπα, αφού στην ουσία οποιαδήποτε κίνηση και να κάνεις, την ίδια κάνει και ο άλλος εαυτός. Έτσι, λοιπόν, αν τρέξεις, τότε ο «κακός» πρίγκιπας θα τρέξει προς την αντίθετη πλευρά, αν κάνεις κάποιο άλμα, το ίδιο θα αντιδράσει και ο άλλος σου εαυτός, ενώ αν τον πληγώσεις και του αφαιρέσεις ζωή, αυτομάτως θα αφαιρεθεί ζωή και από τη δική σου. Σε αυτό, λοιπόν, το κρίσιμο σημείο του παιχνιδιού και ενώ δεν πρέπει να ήμουν πάνω από έξι χρονών όταν το έπαιζα, προσπαθώντας να καταλάβω τι συνέβαινε, είχα μείνει στο παιχνίδι με μισή καρδιά.

Γιατί, όμως, ήταν τόσο σημαντική αυτή η στιγμή; Για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί το παιχνίδι ήταν απίστευτα δύσκολο αλλά και άδικο. Είχε δύσκολο μηχανισμό gameplay, πολλά bugs και glitches, καθόλου save points, ενώ τα health potion ήταν λιγοστά. Έτσι, αν έχανες σε εκείνο το σημείο, θα έπρεπε να επαναλάβεις από την αρχή ξανά όλη την πίστα, κάτι που δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Ο δεύτερος λόγος -και πιο σημαντικός κατά τη γνώμη μου- είναι ότι συνειδητοποίησα ίσως για πρώτη φορά σε videogame, τη σημαντικότητα της αποφασιστικότητας αλλά και της σιγουριάς που πρέπει να έχει ο παίκτης. Τη σιγουριά ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Τη σιγουριά των σταθερών βημάτων χωρίς να σε καταλαμβάνει το άγχος και η βιασύνη. Σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που μου είχε τύχει να μείνω σε παιχνίδι με μισή καρδιά, όμως για μένα ήταν σίγουρα η πρώτη φορά που κατάλαβα τη σπουδαιότητα του να αγωνίζεσαι και να μην τα παρατάς, ακόμα και όταν όλες οι πιθανότητες δείχνουν ότι είναι εναντίον σου.

Τα ίδια συναισθήματα ένιωσα και στο Dark Souls. Ένα παιχνίδι με ακόμη πιο έντονα σημεία δυσκολίας, αλλά σίγουρα περισσότερο δίκαιο. Και ενώ το στοιχείο του trial and error μπορεί να μην λείπει από το παιχνίδι, κάθε βήμα του παίκτη πρέπει να γίνετai με απόλυτη σύνεση και αποφασιστικότητα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση βιασύνες, επιπολαιότητες αλλά και απροσεξίες δεν συγχωρούνται εύκολα από το παιχνίδι.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι ίσως αυτή η παιδική ανάμνηση από το Prince of Persia να πήρε μέσα μου μεγαλύτερες διαστάσεις από όσο πραγματικά θα έπρεπε. Ίσως να φταίει και το γεγονός ότι θέλω να βλέπω τα παιχνίδια με ρομαντισμό. Όμως, αν προσπαθήσουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω και να κοιτάξουμε έξω από το «στενό», φανταστικό κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, ίσως αυτές οι σκέψεις να μπορούν να αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο νόημα. Γιατί, πόσες φορές στην πραγματική μας ζωή δεν έχουμε μείνει με μισή καρδιά; Άνθρωποι που μας έχουν πληγώσει, όνειρα που έχουν χαθεί, αγάπες που έχουν τελειώσει, απώλειες που μας έχουν στιγματίσει, οικονομικές συνθήκες που μας έχουν περιορίσει. Και, όμως, το κλειδί σε όλα αυτά είναι να μην το βάζεις κάτω, να μην παραδίδεις τα όπλα αμαχητί. 


Το κείμενο, λοιπόν, αυτό είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις φορές που πρέπει να συνεχίσουμε ακόμη και με μισή καρδιά, είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, χωρίς επιπολαιότητες και βιασύνες, αλλά με τόλμη και αποφασιστικότητα, προκειμένου να κερδίσουμε το παιχνίδι. Γιατί πάντοτε, σε όλα τα παιχνίδια, νιώθεις καλύτερα όταν μπορείς να τα καταφέρεις στα δύσκολα και είναι σίγουρο ότι στη συνέχεια όλο και κάποιο health potion ή κάποιος NPC βρίσκεται στο δρόμο, προκειμένου να βοηθήσει στην ανάκτηση των δυνάμεών μας.

Μαρία Γούναρη

{nomultithumb}