Σκέψεις

Τηλεόραση, οικονομική κρίση, games, τι άλλο;

Δεν είμαι από τους ανθρώπους που παρακολουθούν με τις ώρες τηλεόραση, όχι πλέον. Ναι, σίγουρα υπήρξα και εγώ ένα από τα “θύματα” ενός ανεγκέφαλου reality show -ονόματα δεν λέμε, μεγάλους αδελφούς δε θα θίξουμε- στην ηλικία των δώδεκα. Δεν θα καθίσω πλέον στον αναπαυτικό καναπέ, με το μαύρο κουτί για φόντο, όχι γιατί δεν βρίσκω κάτι ενδιαφέρον μέσα σε όλο τον πανικό με τα ξενόφερτα σίριαλ, άλλα γιατί στην ουσία φοβάμαι αυτό που έπεται.

Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και θα μου πείτε, “μα καλά ρε φίλε, φοβάσαι να ενημερωθείς για το τι συμβαίνει στον έξω κόσμο;”. Κάθε άλλο, πάντα με ενδιέφερε να μάθω τι φόραγε ο κυρ Νίκος από τα Φάρσαλα (αααχ χαλβάς) την ώρα του καφέ του στο θησείο. Το πραγματικό πρόβλημα το έχω με την παραπληροφόρηση και τη μετάδοση του φόβου που κατακλύζει το μέσο. Ναι, ξέρω καλά ότι κάποια άτομα, μαζί και εγώ, κάναμε πράγματα που οδήγησαν τη χώρα εδώ που είναι, όμως το θέμα είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα, και εκτός αυτού, αν έχουν αντίκτυπο οι θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Πού θέλω να καταλήξω όμως; Μία από τις λίγες αγάπες που έχω, εγώ και αρκετός κόσμος, είναι το gaming, το οποίο καλώς η κακώς έχει επηρεαστεί και αυτό στο όνομα της οικονομικής κρίσης.

Δεν θα σας πω ψέματα. Πραγματικά δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που πέρασα από ένα κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, με σκοπό να αποκτήσω έναν τίτλο και να φύγω με τα χέρια γεμάτα. Α, για μισό λεπτό, βλέποντας την ημερομηνία παραγγελίας σε ένα email που προέρχεται από το zavvi, μου θυμίζει και την ημερομηνία απόκτησης του Dark Souls: “Your order from zavvi has been dispatched and will be with you shortly! 17/1/2012”. Zavvi, μα για μισό λεπτό, αυτό δεν είναι στην Αγγλία; χμμμ…

Αλλά δεν θέλω να είμαι αχάριστος, σε καμία περίπτωση. Υπάρχουν αρκετές προσφορές εκεί έξω, για την ακρίβεια, μετά την κυκλοφορία του Bioshock 2, βρήκα σε ελληνικό πολυκατάστημα τον προκάτοχό του, σφραγισμένο στα €5 για PlayStation 3. Λίγες μέρες μετά, στο Amazon της Βρετανίας, με €15, το Dragon Age: Origins Ultimate Edition για PC. Και σίγουρα τα παραδείγματα είναι πολλά. Έκτος αυτού, έχω αρκετό καιρό να δω ένα νέο τίτλο που θα φτάνει τα €70. Βλέπουμε κινήσεις κατά καιρούς για μείωση των τιμών, που σε τελική ανάλυση μόνο καλό στην τσέπη μας μπορούν να κάνουν. Να είναι καλά ο ανταγωνισμός.

Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξεχνάμε και τα free to play games, που στις περισσότερες περιπτώσεις μπορεί να μη φτάνουν σε ποιότητα τους τίτλους των κολοσσών, αλλά είναι ικανά να προσφέρουν ώρες διασκέδασης. Ακόμα, όμως, και αν κάποιος δεν έχει την όρεξη να διαθέσει τον πολύτιμο του χρόνο σε παιχνίδια τύπου League Of Legends, είτε κάποιου άλλου είδους moba game, υπάρχει και άλλη λύση. Μέσα ή και πριν τις γιορτές, είχαμε ουκ ολίγα παραδείγματα από διαμάντια που είχαμε την τύχη να αποκτήσουμε δωρεάν. Δεν θα ξεχάσω ένα από τα καλύτερα games που έπαιξα φέτος, το οποίο ήταν σε iOS. Όχι, όχι… αυτό, εξάλλου ούτε κι εμένα μου αρέσει να πετάω θυμωμένα πουλιά με μία σφεντόνα. Μιλάω φυσικά για το Walking Dead, μία εμπειρία η οποία πριν διατεθεί δωρεάν, έλεγα όλη την ώρα “όχι άλλα zombies”. Που να ήξερα τι με περίμενε..

“Ναι ρε Νίκο μπορεί και να έχεις δίκιο, όμως εμένα δεν μου αρέσουν αυτού του είδους games” ωραία, μια χαρά, καλύτερα δεν γίνεται! Τότε γιατί να μην δώσουμε μια ευκαιρία στο Black Mesa; Και για να αφήσουμε τις δωρεάν προτάσεις, θα ήθελα να αναφερθώ στις προσφορές ηλεκτρονικών υπηρεσιών όπως το steam. €3 το Mirror’s Edge, €12 το Sleeping Dogs, λίγο πάνω από €7 το Deus Ex Human Revolution.

Όπως και να το κάνουμε οι καιροί είναι δύσκολοι, και μας έχουν κάνει να σκεφτόμαστε και το 1ευρώ, σίγουρα όμως αυτό λειτουργεί και σαν ένας καλύτερος τρόπος αξιολόγησης για την απόκτηση νέων τίτλων. Τίτλων που πραγματικά θέλουμε να έχουμε στην κατοχή μας, των οποίων η αρχική τιμή διάθεσης δεν ξεπερνάει τα €60. Θα ξεχάσω εγώ τα “70ρια” που έφευγαν σαν καπνός για τα games του GameCube; Πως κατέληξα με 40+ τίτλους, ούτε εγώ το ξέρω, και πόσοι από αυτούς πραγματικά άξιζαν, είναι κάτι που προσπαθώ να ξεχάσω.

Οι εποχές έχουν αλλάξει, ο κόσμος ψάχνει τρόπους διαφυγής από την καθημερινότητα, με πολλούς να χρησιμοποιούν το αγαπημένο μας χόμπι. Δεν θέλει πλέον να παρακολουθήσει τηλεόραση, δεν έχει την ψυχική δύναμη να ακούσει πόσο ακόμα θα πέσουν οι μισθοί και πραγματικά απορώ με τον πατέρα μου ώρες ώρες, που μου λέει καμαρωτός “σταμάτα να σκοτώνεις καρκατσούλια, και κανε κάτι άλλο. Γιατί δεν βλέπεις τηλεόραση;”. Και αναρωτιέμαι. Αξίζει να αφήσω την Yorda, να την αιχμαλωτίσουν οι σκιές στο ICO, για τα μάτια ενός Τούρκου κατακτητή;

Για όποιον αναρωτιέται, οι τελευταίες μου αγορές ήταν πριν μια εβδομάδα, όταν ήρθα αντιμέτωπος με ένα εκπληκτικό πακέτο μεταχειρισμένων games στο διαδίκτυο. Ναι, μπορεί να άργησα λίγο, αλλά με €50 έχω πλέον στην κατοχή μου τα Gears Of War 3, The Witcher 2 για Xbox 360, και το ICO & Shadow Of The Colossus για Playstation 3. Πόσο πιο χαρούμενος να είναι ένας gamer, που ήρθαν αυτοί οι τίτλοι στα χέρια του, ακόμα και τώρα; Πάω να απολαύσω το επικό κλείσιμο του Marcus Fenix στην 32ρα CRT που δεσπόζει στο σαλόνι μου. Κάποια στιγμή θα έρθει και η LED…

Νίκος Δερλός