Σκέψεις

Casual Gaming: Τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε;

Είναι καιρός που θέλω να εκφράσω την άποψή μου επάνω σε ένα θέμα που απασχολεί τους περισσότερους gamers. Όχι όλους μας, αλλά κυρίως αυτούς που ασχολούνται με το "άθλημα" πάνω κάτω μία δεκαπενταετία. Ένας από αυτούς είμαι κι εγώ, όντας ένας άνθρωπος που βλέπει τα τριάντα να του κουνάνε το χέρι, και τις άσπρες τρίχες να εγκαθίστανται μέρα με τη μέρα στη “γκλάβα” του. Το ερώτημά μου αφορά τις αλλαγές που δέχονται τα games ανά χρονικά διαστήματα και το πόσο έτοιμοι ή ώριμοι είμαστε να τις αντιμετωπίσουμε και, ακόμα περισσότερο, να τις δεχτούμε.

Το ερώτημα αυτό προφανώς έχει τρυπώσει τα τελευταία χρόνια μέσα στο μυαλουδάκι μας, υστέρα από την έλευση του casual gaming στο χώρο. Αλλά αυτό που με έκανε να θέλω να μοιραστώ τον προβληματισμό μου, είναι το πρόσφατο παράδειγμα που ακούει στο όνομα Tomb Raider. Σίγουρα δεν είναι το μόνο, αλλά ίσως πρέπει να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή και όχι από το τέλος.

Τι είναι όμως το “casual” gaming; Κάνοντας μία απλή μετάφραση, θα δούμε ότι αυτό που προκύπτει είναι η λέξη "ανέμελος". Δηλαδή ανέμελο gaming; Κατά μία έννοια ναι, καθώς αν ρίξουμε μία ματιά στα συνώνυμα, βλέπουμε τα επίθετα αμέτοχος, αμέριμνος, απαθής και ξένοιαστος να ξεπροβάλουν. Έτσι, διαπιστώνουμε ότι ο όρος αυτός αφορά κυρίως τον τρόπο που παίζουμε και αντιλαμβανόμαστε τα video games. Σαφώς οι εταιρίες θα ήθελαν να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το αγοραστικό κοινό και ο τρόπος για να το κάνουν είναι φυσικά να δώσουν το έναυσμα στους μη gamers ή σε αυτούς που θεωρούν το χόμπι "δύσκολο", να ακολουθήσουν την τάση.

Το πρώτο παράδειγμα που θυμάμαι ήταν το Resident Evil 4. Ένας εξαιρετικός τίτλος από πολλές απόψεις, αλλά διαφοροποιημένος σε σχέση με το παρελθόν. Αυτό που έκανε αισθητή την αλλαγή ήταν η κάμερα, που αν και παρέμεινε 3ου προσώπου, αυτή δεν ήταν στάσιμη επάνω σε fixed σημεία, αλλά την έφερνε ακριβώς πίσω από το κεφάλι του χαρακτήρα, κάνοντας με αυτό τον τρόπο τον χειρισμό πιο προσβάσιμο στους νέους παίκτες. Ήταν όμως αυτός ο πραγματικός λόγος της αλλαγής;

Σε μία εποχή που τα shooters 1ου και 3ου προσώπου άρχισαν να κυριαρχούν, η Capcom θέλησε να ακολουθήσει τη μόδα, κάνοντας το Resi 4 έναν action τίτλο με ορισμένα horror στοιχεία. Έτσι, ξεχάσαμε τους ελάχιστους εχθρούς που εμφανίζονταν παλαιότερα στη σειρά και υποδεχτήκαμε τα λεγόμενα “κύματα”.

Αργότερα, πλην των απλουστευμένων games, για χάρη των μη εξοικειωμένων gamers, υποδεχτήκαμε τους εξ ολοκλήρου casual τίτλους, για το κοινό το οποίο είχε είτε ελάχιστη πείρα με το χώρο, είτε καθόλου. Κατακλυσμός από παιχνίδια χορού, τραγουδιού, μαγειρικής και ό,τι βάλει ο ανθρώπινος νους, έκαναν την εμφάνισή τους. Η Nintendo ξαφνικά έγινε ευρέως γνωστή στις γιαγιάδες του χωριού, που έτρεχαν στα καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών, να αποκτήσουν την “ταμπλέτα” που θα τις έκανε fit, ενώ παράλληλα, ένας καταιγισμός από casual μηχανισμούς έπληττε τους κάποτε hardcore τίτλους.

Και εδώ έρχομαι εγώ, εσύ, ο κάθε ένας μας, και ίσως αναρωτηθούμε. Γιατί γκρινιάζουμε; Και δεν εννοώ, γιατί γκρινιάζουμε που έχουμε κατακλυστεί από casual τίτλους, αλλά γιατί γκρινιάζουμε που, για παράδειγμα, η σειρά Resident Evil έγινε αυτό που έγινε. Δεν καταλαβαίνω πραγματικά το λόγο που δε δεχόμαστε τις αλλαγές, πραγματικά ως έχουν, χωρίς αυτό να πει ότι θα τρώμε ό,τι μας πλασάρουν. Η Capcom, από το τέταρτο μέρος της σειράς, μας έδειξε που πάει το πράγμα. Ακολούθησε ένα Resident Evil 5 με πιο action μηχανισμούς, το οποίο πρακτικά παρέμενε πιστό στην τάση των καιρών. Το Resi 6 ήταν ουσιαστικά ο τίτλος που ήθελε να ευχαριστήσει όλο τον κόσμο, αλλά στην ουσία τους έκανε να γελάει. Ήταν ένας σχετικά μέτριος, action τίτλος, που άξιζε τις “δάφνες” που έλαβε, όντας ξαναλέω, action τίτλος. Η εταιρία έχει δείξει προς τα πού κινείται, και δεν είναι η μόνη.

Η Naughty Dog παρουσίασε το Uncharted. Έναν casual τίτλο με action στοιχεία και κατά διαστήματα adventure επιρροές. Ήταν αυτό που ήταν από την πρώτη στιγμή, και αντί να το υποδεχτούμε σαν ένα τίμιο (!) video game, που στην ουσία δεν κορόιδεψε τους gamers -μιας και ποτέ δεν είπε ότι ήταν το επόμενο, παλαιού τύπου, Tomb Raider- ο κόσμος γκρίνιαζε για το πόσα πατώματα πέφτουν. Μα αυτό ήταν! Αυτό μας παρουσίασε η Naughty Dog και αυτό μας έδωσε.

Δεν λέω ότι πρέπει να δεχτούμε την “Casuελιά” που μας προσφέρουν, ούτε και να την απορρίψουμε, καθώς χωρίς αυτή, παιχνίδια όπως τα Uncharted δεν θα ήταν τα ίδια.

Και στην τελική, αν θέλουμε να είμαστε εμείς το αφεντικό και εμείς αυτοί που ορίζουμε τη βιομηχανία, για πιο λόγο δίνουμε την ευκαιρία σε games του τύπου “Λοιπόν, πιστεύεις ότι μπορείς να χορέψεις;”, να εκθρονίσουν και να εξαφανίσουν, παράλληλα, από το χάρτη, σε γνώση μας, τίτλους όπως τα DarkSiders 2, Alan Wake και Demon’s Souls, βασίζοντας τις πωλήσεις τους μόνο στο περίφημο "word of mouth; Χμμμ..

Νίκος Δερλός