Deus Ex: Human Revolution – Director’s Cut

Πότε είπαμε ότι έρχεται η νέα γενιά;

Να λοιπόν μια καλή ευκαιρία για κάποιον να αφήσει για λίγο τις αναλύσεις, τα frame rates, τα aliasing και τις διάφορες νέες τεχνικές που θα εκμεταλλεύονται την esram και την ddr5ram, και να (ξανά) λοξοκοιτάξει την ουσία των πραγμάτων. Πριν δυόμιση περίπου χρόνια είχαμε αναρωτηθεί τι είναι αυτό που κάνει ένα παιχνίδι κλασικό. Πολλές σελίδες κειμένου επιχείρησαν να μας βοηθήσουν στην απάντηση. Δεν φανταζόμασταν, όμως, ότι με λίγη υπομονή και την πάροδο κάποιου εύλογου χρονικού διαστήματος η απάντηση στο ημι-ρητορικό ερώτημα θα δινόταν από μόνη της.

Όχι, το Deus Ex: Human Revolution δε δείχνει την ηλικία του. Όχι, το Deus Ex: Human Revolution δεν χρειάζεται την «κατανόησή μας» επειδή είναι παιχνίδι διετίας και σε λίγες εβδομάδες θα είναι και προηγούμενης γενιάς. Όχι, το Deus Ex: Human Revolution δε διεκδικεί καμία επιείκεια επειδή «κάποτε το αγαπήσαμε», οπότε το θυμόμαστε με στοργή και αγάπη. Στην πραγματικότητα, το Deus Ex: Human Revolution είναι επικίνδυνο. Είναι επικίνδυνο για τη βιομηχανία με τον τρόπο που αυτή σκέφτεται και πράττει όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια.

Και είναι επικίνδυνο γιατί από μόνο του είναι σε θέση να θυμίσει για ποια πράγματα θα έπρεπε πραγματικά να ενδιαφερόμαστε και με ποια πράγματα θα έπρεπε να ασχολούμαστε. Παρακαλούμε πολύ, μην εκλάβετε το «θα έπρεπε» ως νεοηθικιστικό όρο. Δεν υπάρχει κανένας δόλος. Απλά είναι η θεώρηση του γράφοντος και ενός στενού φιλικού του gaming περιβάλλοντος για την ουσία και πεμπτουσία των πραγμάτων.

Θα μας θυμίσει, λοιπόν, πως θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε για μία καλή ιστορία, άσχετα αν το «καλή» το Deus Ex: HR το επεξεργάζεται με φίλτρα καλογραμμένου σεναρίου, άψογων ερμηνειών και στιβαρής σοβαρότητας και το σερβίρει ως «αριστουργηματική». Θα μας θυμίσει πως θα έπρεπε να ενδιαφερόμαστε για το gameplay. Άσχετα αν το Deus Ex υπερβάλλει εαυτόν και χωράει τρία και τέσσερα παιχνίδια σε ένα Stealth, FPS, Tactical Action, RPG.

Θα μας θυμίσει πως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η ύπαρξη οράματος από τη δημιουργική ομάδα και όχι η επανάπαυση σε ετήσια franchises και χιλιοδοκιμασμένες συνταγές. Άσχετα αν το Deus Ex διευρύνει αυτό το όραμα, αγγίζοντας σε ποιότητα το δυστοπικό cyberpunk μέλλον του Gibson και του Dick, πόσο μάλλον του πρότυπου Deus Ex του μέγιστου Spector, προτού αυτός χαθεί στην καρτουνίστικη μαγεία χρωμάτων και πινέλων (και τον χάσουμε κι εμείς).

Και τέλος, θα μας θυμίσει ότι θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει ένα παιχνίδι να μένει χαραγμένο στο μυαλό μας για αυτά που μας χάρισε σε πολλαπλά επίπεδα και όχι ωσάν burn in από τις ατέλειωτες ώρες headshot, killstreak και κοινωνικών διαδικτυακών χαριεντισμών στερούμενων ουσίας. Άσχετα αν το Deus Ex δε μένει απλώς χαραγμένο στο μυαλό μας, αλλά αφήνει το σημάδι του σαν από πυρωμένο σίδερο.

Οι δημιουργοί, ενόψει της κυκλοφορίας στο WiiU, βρήκαν την ευκαιρία να προσθέσουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία που είναι μεν gimmicks, εντάσσονται όμως ομαλά στο παιχνίδι (είχαμε την ευκαιρία να εξετάσουμε με ικανοποίηση τη λειτουργία του smartglass, που είναι μεν μινιμαλιστική και σχετικώς αχρείαστη, αλλά ταιριάζει με την αισθητική του παιχνιδιού και είναι ευπρόσδεκτη σαν ιδέα). Σαφώς και δεν αλλάζουν ούτε στο εκατομμυριοστό τη φύση του τίτλου, απλά υπάρχουν για όσους ενδιαφέρονται.

Αυτά που ίσως αλλάζουν ελαφρώς τη φυσιογνωμία είναι οι εμπλουτισμένες Boss μάχες, που ενέχουν πλέον περισσότερη στρατηγική σκέψη και προσέγγιση και δεν αρκούνται απλά στην ωμή δύναμη, και τα πρόσθετα Missing Link και Tong’s Rescue που εμπεριέχονται στο παιχνίδι σαν κομμάτι του και δεν απαιτούν πρόσβαση από το menu.

Το Missing Link είναι μια ενδιαφέρουσα τροπή της ιστορίας που καλύπτει χρονικά το τριήμερο που ο Jensen «χάνεται» μετά τη δεύτερη επίσκεψη στη Hengsa. Τα γεγονότα δένουν πολύ καλύτερα με το βασικό παιχνίδι παιγμένα μέσα από το βασικό κορμό αφού πρόκειται για χρονικά και από άποψη υπόθεσης διαδοχικές περιόδους. Τέλος υπάρχει και μία καλοδεχούμενη προσθήκη του New Game + mode, αφού στο πρωτότυπο παιχνίδι, ο παίκτης δεν είχε τη δυνατότητα να τερματίσει τις ικανότητες του Adam. Οι επιλογές στην κατανομή των Praxis Points πάντα απαιτούσαν να αφεθούν κάποιες ικανότητες-ιδιότητες εκτός. Και αν δε μας αρκούν όλα αυτά, το τυράκι έρχεται και κάθεται στη φάκα με πιο πλούσια και όμορφα γραφικά, με λιγότερο aliasing και σαφώς ανώτερο φωτισμό.

Οι δικαιολογίες για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τον τίτλο, κάπου εδώ τελειώνουν. Ήρθε ή ώρα να διαλέξετε στρατόπεδο. Εκτός κι αν είστε Ειρηνιστές ή οι Πονηρότεροι από όλα τα Λαγωνικά.

Σάββας Καζαντζίδης

{nomultithumb}