Killzone: Shadow Fall

Στο ύψος των περιστάσεων η Guerilla. Ή μήπως όχι;

---

Το να πλαισιώνεις το launch μίας νέας κονσόλας είναι και ευχή και κατάρα. Ευχή, γιατί ξέρεις ότι ο τίτλος σου θα έχει το χαμηλότερο δυνατό “θόρυβο”, μιας και θα ανταγωνίζεται μία πολύ μικρή γκάμα παιχνιδιών -πάντα όσον αφορά το launch line-up της εκάστοτε κονσόλας- οπότε οι πιθανότητες να επιλεχθεί από το κοινό των early adopters είναι πολύ περισσότερες, και κατάρα, γιατί οι πιέσεις που πιθανόν να έχεις από τους publishers και τους κατασκευαστές θα έχουν αντίκτυπο στο τελικό αποτέλεσμα. Η Guerilla Games κινήθηκε έξυπνα.

Αντί να δώσει το νέο, μεγάλο Killzone (λέγε με Killzone 4), χαρίζει στο PS4 ένα τύπου spin-off παιχνίδι, που αφενός δεν καταστρέφει το προφίλ του franchise, διότι σε γενικές γραμμές είναι αξιοπρεπές, και αφετέρου μειώνει τις προσδοκίες των φανατικών, άρα και τη γκρίνια. Το Shadow Fall λοιπόν, δεν είναι το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο στη σειρά Killzone, αλλά είναι μία ευχάριστη προσθήκη και θεωρούμε πως εκτελεί, και με το παραπάνω, τα καθήκοντά του.

“Another brick in the Wall” – Σενάριο

Βρισκόμαστε στο 2370, περίπου μία δεκαετία μετά τα γεγονότα του Killzone 3. Η μεγάλη έκρηξη στο Petrusite κατέστησε τον πλανήτη Helghan ακατοίκητο. Η ISA παρέχει καταφύγιο στους επιζώντες των Helghast στον πλανήτη Vekta, του οποίου η ατμόσφαιρα είναι σαφώς πιο φιλόξενη. Εκεί δημιουργούνται αποικίες, αλλά μόνο στο μισό μέρος του πλανήτη, με το άλλο μισό να αποκαλείται ως “New Helghan”. Το διαχωρισμό των δύο διαφορετικών πολιτισμών έχει αναλάβει ένα τεράστιο τοίχος ονόματι “The Wall”.

Ωστόσο, ο πόλεμος μεταξύ των Vektans και των Helghasts συνεχίζει να υφίσταται, κυρίως μέσα από πολλά, μικρά, αλλά θερμά επεισόδια. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Lucas Kellan, το γιο του Michael Kellan, που έχασε τη ζωή του στην προσπάθειά του να διασχίσει, μαζί με το γιο του, το τείχος. Ο Lucas θα βρεθεί στην καρδιά ενός εκ των πιο κρίσιμων στιγμών της δύσκολης και πολύχρονης “συγκατοίκησης” των δύο φυλών, που απ’ ότι φαίνεται θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία αυτής της σχέσης.

Το σενάριο θα λέγαμε πως ανήκει στα αδύναμα σημεία του τίτλου. Όχι ότι γενικά το franchise έχει τίποτα συγκλονιστικό να αφηγηθεί, αλλά το Shadow Fall ακολουθεί την πεπατημένη. Αν και υπάρχουν μερικές ενδιαφέρουσες στιγμές, σε γενικές γραμμές ο παίκτης απλά θα κοιτάει το κουβάρι της ιστορίας να ξετυλίγεται, χωρίς να νιώθει ιδιαίτερα συναισθήματα. Το ίδιο ισχύει και για τους χαρακτήρες, που περισσότερο απαρατήρητοι περνούν παρά οτιδήποτε άλλο.

Όσον αφορά το lore, ο παίκτης θα μαθαίνει γι’ αυτό μέσω των cut-scenes, διαβάζοντας σημειώσεις και ακούγοντας ηχητικά ντοκουμέντα, τα οποία, μάλιστα, αναπαράγονται από το ηχείο του DualShock 4, πράγμα που χαρίζει μεγαλύτερη διαδραστικότητα στο παιχνίδι.

Mercenary Friendly – Gameplay

Στα του gameplay, ο τίτλος τα πηγαίνει μια χαρά. Έχοντας κρατήσει τους στιβαρούς shooting μηχανισμούς που γνωρίσαμε στα δύο Killzone του PS3 και δανειζόμενο αρκετά στοιχεία από το πρόσφατο Mercenary, το Shadow Fall προσπαθεί να χτίσει τη δική του ιστορία στη σειρά. Το πλούσιο οπλοστάσιο, με νέα ή ανασχεδιασμένα όπλα, η φοβερή αίσθηση κατά τους πυροβολισμούς και το εξαιρετικό DualShock 4, είναι στοιχεία που συμμετέχουν ενεργά στο να χαρακτηριστεί ο τίτλος ως ένα αξιοπρεπές first-person shooter σε κονσόλα.

Βέβαια, η μέτρια τεχνητή νοημοσύνη συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα αγκάθια της σειράς και αυτό που θεωρούμε πως πρέπει να εστιάσει η Guerilla στα επόμενα projects της. Αν και προαιρετικό, το stealth έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι του gameplay, που νομίζουμε πως μόνο καλό κάνει στην τελική εμπειρία. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι πλέον δίνονται αρκετές επιλογές στον παίκτη ως προς τον τρόπο προσέγγισης των μαχών, αλλά και τη διαδρομή που θα ακολουθηθεί για την επίτευξη του επόμενου στόχου.

Η ταχύτητα και ο ρυθμός έχουν αυξηθεί τόσο όσο απαιτούσαν οι συνθήκες, μιας και σε αυτό το Killzone οι αποστάσεις που θα πρέπει να διανυθούν είναι πολύ μεγαλύτερες από τα προηγούμενα κεφάλαια της σειράς. Γενικότερα, αυτή είναι μία ευπρόσδεκτη αλλαγή πολιτικής της Guerilla και κάτι που, κατά την άποψή μας, χρειάζονταν τα Killzone, τα οποία αποτελούσαν τον ορισμό του “γραμμικού”. Όμορφη είναι και η προσθήκη του Owl, ενός ιπτάμενου drone που βοηθάει τον Lucas, τόσο στη μάχη, όσο και στη διεκπεραίωση ορισμένων αποστολών που αφορούν hack υπολογιστών, άνοιγμα πορτών κλπ.

Το Owl ενεργοποιείται με το πάτημα του πλήκτρου L1, ενώ το τι πρέπει να κάνει όταν ξεκινήσει το σύντομο ταξίδι του, καθορίζεται από το touch pad, το οποίο δουλεύει άψογα. Οι δραστηριότητες του Owl είναι να προστατέψει τον Lucas από τα πυρά, προσφέροντας μία προσωρινή ασπίδα προστασίας, να επιτεθεί σε αντιπάλους, να κάνει hack σε υπολογιστές, πόρτες κ.α, να προσφέρει ασφαλή προσγείωση σε χαμηλότερα εδάφη, μέσω ενός rappel μηχανισμού, καθώς και διάφορες τέτοιου είδους διευκολύνσεις.

Το θετικό σε όλα αυτά είναι ότι το παιχνίδι χρησιμοποιεί έξυπνα και ισορροπημένα το Owl, χωρίς να το παρακάνει, αφήνοντας τον παίκτη να αποφασίσει για το αν θα δράσει μόνος του ή με το drone στο πλευρό του. Και ενώ όλα δείχνουν να πηγαίνουν περίφημα στο Killzone: Shadow Fall, η μεγάλη του πληγή εντοπίζεται στο αδιάφορο, επαναλαμβανόμενο και πολύ ρηχό single-player campaign. Ο τίτλος διαρκεί περίπου 8 ώρες, από τις οποίες οι μισές και παραπάνω, δεν έχουν τίποτα το ουσιαστικό να δείξουν, πέρα από μία σωρεία παρόμοιων objectives.

Σαφώς και από ένα shooter, πόσο μάλλον από ένα Killzone, δε μπορείς να μην περιμένεις την αναπόφευκτη επανάληψη, αλλά το συγκεκριμένο ξεφεύγει από τα επιτρεπτά όρια.

Το σώσιμο της παρτίδας – Multiplayer

Ευτυχώς, υπάρχει ένα πλούσιο multiplayer mode που μπορεί να καλύψει -και με το παραπάνω- τα κενά που θα αφήσει πίσω του το single-player campaign. Το multiplayer mode του Killzone: Shadow Fall διαθέτει 10 μεγάλους και καλοφτιαγμένους χάρτες, οι οποίοι είναι διαθέσιμοι στα μπόλικα και ενδιαφέροντα modes. Τα classes είναι τρία (Assault, Scout και Support), ενώ υπάρχει μία μεγάλη λίστα από abilities και όπλα, που δίνουν μεγάλη ποικιλία στο multiplayer. Οι παίκτες ξεκλειδώνουν βελτιώσεις για τα skills τους, ολοκληρώνοντας ειδικά challenges που μάλιστα είναι αποκλειστικά για κάθε class.

Επιπλέον, η Guerilla ενθαρρύνει τους παίκτες να δημιουργήσουν τα δικά τους map presets και να τα μοιραστούν είτε με τους φίλους τους είτε με την κοινότητα. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα υπερπλήρες multiplayer mode, που σίγουρα για πολλούς θα δαπανήσει το μεγαλύτερο μέρος της ενασχόλησής τους με το Shadow Fall.

PC Games…στην κονσόλα σας – Τα γραφικά

Το selling point του τίτλου είναι, αδιαμφισβήτητα, ο οπτικοακουστικός τομέας. Τα γραφικά του Shadow Fall με ευκολία στέκονται δίπλα στις πιο δημοφιλείς -όσον αφορά τα γραφικά- κυκλοφορίες του PC, όπως το Battlefield 4, το Crysis 3 ή το Metro: Last Light. Όσοι δεν έχουν εμπειρία με τα προαναφερθέντα παιχνίδια στο PC, θα δουν σίγουρα μία νέα γενιά βιντεοπαιχνιδιών να “τρέχει” μπροστά στα μάτια τους. Ο τίτλος απεικονίζεται σε κρυστάλλινο 1080p, το aliasing είναι σχεδόν μηδενικό, ενώ το πιο θετικό όλων είναι ότι στο 90% του παιχνιδιού, τα frames τείνουν προς τον αριθμό 60.

Υπάρχουν μερικές πτώσεις στο frame rate, αλλά είναι τόσο ασήμαντες που θα περάσουν απαρατήρητες. Από τα υψηλής ανάλυσης textures, το πλούσιο polygon count σε όλα τα αντικείμενα και τους χαρακτήρες, μέχρι τα particle effects, τους φωτισμούς, το HDR και το τεράστιο draw distance, το Shadow Fall όχι απλά δεν απογοητεύει, αλλά δίνει μία πολύ καλή και δυνατή γεύση γι’ αυτά που πρόκειται να δούμε τα επόμενα χρόνια στις νέες κονσόλες.

Σε όλα αυτά βοηθάει και ο σχεδιασμός των επιπέδων, καθώς και η πιο έντονη χρωματική παλέτα που επιλέχθηκε. Τα γκρίζα και σκουριασμένα χρώματα, των σκοτεινών και καταθληπτικά μουντών περιοχών των προηγούμενων Killzone, έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο φωτεινά επίπεδα, διαφορετικού εικαστικού και αισθητά περισσότερων και πιο ζωηρών χρωμάτων. Επίσης, η Guerilla δε μπορεί να κρύψει τις επιρροές που έχει -σχεδιαστικά τουλάχιστον- από franchises όπως τα Crysis και Halo, κάτι καθόλου κακό κατά την άποψή μας.

Εκτός από τα γραφικά, βελτίωση έχει υποστεί η μουσική και γενικότερα ο ήχος. Η επιλογή του Tyler Bates (300, Watchmen, Dawn of the Dead) στην επιμέλεια του πενταγράμμου ήταν επιτυχημένη, αφού ο διάσημος συνθέτης έδωσε μία αρκετά πιο ταιριαστή και sci-fi προσέγγιση στο σύμπαν, που φέρνει λιγάκι σε Mass Effect. Από την άλλη, ο ήχος είναι και αυτός εξαιρετικός, με την εμπειρία πολυκάναλου DTS στο Shadow Fall να είναι κάτι παραπάνω από συγκλονιστική. Τα ηχητικά εφέ, τα όπλα και οι περιβαλλοντολογικοί ήχοι, περνούν σε άλλη διάσταση, κάτι που προμηνύει πως η νέα γενιά δε σημαίνει μόνο εξελιγμένα γραφικά, αλλά και εξελιγμένο ήχο.

 

Το ότι το παιχνίδι έχει κορυφαίο οπτικοακουστικό τομέα, δε σημαίνει ότι είναι απαλλαγμένο από τεχνικά προβλήματα. Η μίξη του ήχου σε πολλές στιγμές είναι προβληματική, με απότομα και αγχωτικά σκαμπανεβάσματα, τα voice overs δεν συμπίπτουν με την εικόνα, τα physics των νεκρών Helghasts είναι φτωχά, το animation, αν και σε γενικές γραμμές είναι άψογο, έχει μερικές άσχημες στιγμές, ενώ το save system έχει εκνευριστικά bugs. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως πρόκειται για έναν τίτλο ο οποίος δεν πέρασε όλες τις απαραίτητες δοκιμές, για τους προφανείς λόγους, πριν δοθεί στην κυκλοφορία.

Το απόλυτο launch παιχνίδι – Απολογισμός

Όχι, δεν πρόκειται για απογοήτευση. Το Killzone: Shadow Fall είναι κατά την άποψή μας το απόλυτο launch παιχνίδι. Έχει όλα όσα χρειάζεται για να πάρει κάποιος μία πρώτη γεύση από τη νέα οικιακή κονσόλα της Sony. Θα ήταν άστοχο να κρίναμε το Shadow Fall ως το επόμενο, μεγάλο Killzone, μιας και ο σκοπός του είναι πολύ διαφορετικός και πολύ συγκεκριμένος: να συνοδεύσει αξιοπρεπώς το λανσάρισμα του PlayStation 4. Θεωρούμε πως η Guerilla δούλεψε υπό πίεση, αλλά ακόμη κι έτσι, απέδειξε πως είναι μία ομάδα με δυνατότητες.

Αν, λοιπόν, ρίξετε λίγα εκατοστά τον πήχη και δεν το δείτε ως το “Killzone 4”, σας διαβεβαιώνουμε πως θα ευχαριστηθείτε το νέο Killzone περισσότερο από κάθε άλλο παιχνίδι του αποκλειστικού launch line-up του PS4.

Σάκης Καρπάς