Knack

Knack… Bandicoot;

Ένα παιχνίδι platformer πάντα εμπλουτίζει με ιδιαίτερο τρόπο το launch μιας κονσόλας. Αυτή είναι μια σταθερά που η Nintendo την έχει αποδείξει περίτρανα μέσα στις δεκαετίες της σταδιοδρομίας της, ενώ ακόμα και η Microsoft την υιοθέτησε με μεγάλη επιτυχία στο λανσάρισμα του Xbox 360 (βλ. Kameo -αν και αυτό ήταν περισσότερο ένα action/ platformer). Έτσι, η Sony, ως εταιρεία που στηρίζει δυναμικά και εις το διηνεκές αυτό το genre, φρόντισε να εξοπλίσει το νέο της οικιακό σύστημα με έναν τίτλο που θα ερχόταν σε άμεση αντιπαραβολή με το Killzone: Shadow Fall, ικανοποιώντας με τον τρόπο αυτό ένα κοινό που διψάει για κάτι άλλο πέρα από όπλα, perks και multiplayer χάρτες.

Με την… πνευματική υποστήριξη του Mark Cerny, αρχιτέκτονα του PS4, το Japan Studio ανέλαβε το δύσκολο έργο της δημιουργίας αυτού του platformer. Και λέμε δύσκολο, διότι εδώ και δεκαπέντε περίπου χρόνια, με τα διάφορα Jak and Daxter, Ratchet & Clank και, φυσικά, τα παιχνίδια της σειράς Mario, η κατηγορία αυτή έχει εξελιχθεί πάρα, μα πάρα πολύ. Συνεπώς, ένα “Crash Bandicoot” για τη νέα γενιά ποτέ δεν θα ήταν αρκετό. Και, ατυχώς, το Knack αποδεικνύεται ακριβώς σε κάτι τέτοιο, δηλαδή σε ένα υποκατάστατο του Crash Bandicoot, που δείχνει να μην έλαβε καθόλου υπόψη του τις εξελίξεις που έγιναν στο gaming τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια.

Of Orcs and Men – Σενάριο

Υπάρχει, όμως, ενδιαφέρον εδώ. Ο Knack είναι ένα παράξενο πλάσμα, ένα “golem”, το σώμα του οποίου αποτελείται από αρχαία αντικείμενα. Απορροφώντας αυτά τα αντικείμενα (και όχι μόνο) όπου τα βρίσκει, το πλάσμα αυτό αυξάνει συνεχώς το μέγεθός του, με αποτέλεσμα όχι μόνο να γίνεται μια εντυπωσιακή επίδειξη των particle εφέ που είναι σε θέση να αποδώσει το PS4, αλλά να έχουμε έναν ήρωα που κάθε τρεις και λίγο αλλάζει animation, συμπεριφορά στον έλεγχο και την αίσθηση προς τα χέρια του παίκτη.

Αυτές οι ιδιαίτερες ικανότητές του θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την απειλή μιας φυλής από goblins, τα οποία (στον παράξενο, σχεδόν σουρεαλιστικό κόσμο του παιχνιδιού) απειλούν την ανθρωπότητα. Στο σενάριο υπάρχουν ανατροπές και εκπλήξεις (που, όμως, γίνονται αντιληπτές από νωρίς), μια σχετικά καλή γραφή και καλοδουλεμένοι διάλογοι, που εξυπηρετούν αξιοπρεπώς το στόχο του ξεδιπλώματος μια απλής, σχεδόν επιπέδου ταινίας κινουμένων σχεδίων, ιστορίας. Οι χαρακτήρες που παρελαύνουν από την οθόνη είναι καλοσχεδιασμένοι, με κλισέ στοιχεία μεν, αλλά χωρίς υπερβολές και αρκετή γοητεία. Εν ολίγοις, η “μαγιά” για ένα καλό platformer υπάρχει. Αλλά κάπου εδώ ξεκινούν τα προβλήματα.

Τί δεν πάει καλά;

Τα “προπατορικά” αμαρτήματα του Knack είναι δύο. Το πρώτο εντοπίζεται στο μάλλον μονότονο και επαναλαμβανόμενο level design, το οποίο είναι σχεδόν ίδιο από το πρώτο μέχρι και το 13ο κεφάλαιο του τίτλου. Και παρόλο που τα περισσότερα παιχνίδια είναι σχεδιασμένα με αυτή τη λογική, εδώ το ενδιαφέρον βρίσκεται χαμηλά από την έναρξη και παραμένει σε σχεδόν εξίσου χαμηλά επίπεδα μέχρι το κλείσιμο της ιστορίας.

Με την εξαίρεση μιας πραγματικής και εντυπωσιακής ανόδου περίπου στα μισά της -σχεδόν δεκάωρης- περιπέτειας, όπου ταξιδεύουμε σε περιοχές πραγματικά εμπνευσμένες και υπέροχα σχεδιασμένες, το μεγαλύτερο μέρος του Knack εξελίσσεται μέσα σε στοές, σπηλιές και διαδρόμους, που επαναλαμβάνονται συνεχώς, απλά με κάποια διαφορετικά textures εδώ και εκεί. Το ίδιο επαναλαμβανόμενοι είναι οι εχθροί, αλλά και οι ρουτίνες τους. Σε κάθε επίπεδο βλέπουμε τους ίδιους 2-3 αντιπάλους, ενώ όπου υπάρχει κάτι διαφορετικά σχεδιασμένο, είναι πάλι το ίδιο, αλλά με διαφορετικό skin και ελαφρώς διαφοροποιημένες δυνάμεις. Και κάπου εδώ φτάνουμε στο δεύτερο αμάρτημα: το game design. Ο Knack είναι ένας χαρακτήρας που χρησιμοποιεί brawler gameplay για να αντιμετωπίζει τους εχθρούς του.

Αυτό σημαίνει ότι οι αντίπαλοι εξοντώνονται με ένα συνδυασμό τριών χτυπημάτων (γροθιών) οι οποίες είναι ίδιες από την αρχή μέχρι το τέλος της περιπέτειας, χωρίς ίχνος αναβάθμισης, βελτίωσης, ανάπτυξης κ.ο.κ. Το μόνο που έχει να κάνει ο παίκτης, είναι να προχωράει σε διαδρόμους, μέχρι να φτάσει σε μια περιοχή τύπου “αρένα”, όπου τον περιμένουν οι εχθροί. Η περιοχή κλειδώνει (αλά Devil may Cry) και μόνο αν τους εξοντώσουμε όλους μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω.

Αυτή η διαδικασία γίνεται από τη αρχή μέχρι το τέλος, με, ευτυχώς, ορισμένα ενδιαφέροντα platforming στοιχεία να ρίχνονται ενδιάμεσα, ούτως ώστε να προσφέρουν μια ποικιλία στο gameplay. To διπλό άλμα και η απανωτή διαφορετικότητα του Knack -ανάλογά με το μέγεθός του- χαρίζουν ορισμένες ευχάριστες platforming στιγμές, που όμως δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καταδεικνύουν πόσο επαναλαμβανόμενο είναι το υπόλοιπο gameplay. Αυτό το πρόβλημα οι σχεδιαστές προσπάθησαν να το λύσουν αποδίδοντας στον ήρωα ειδικές κινήσεις. Αυτές οι διάφορες δυνάμεις, που έρχονται με τη συλλογή Sunstones (ενός μαγικού υλικού), προσφέρουν στον Knack τρεις ειδικές κινήσεις, που εξοντώνουν σχεδόν ακαριαία τους αντιπάλους εντός της αρένας. Και είναι δυνάμεις που, πιστέψτε μας, θα χρειαστείτε πάρα πολλές φορές.

Γιατί έχασα πάλι;

Γιατί; Απλά, γιατί το Knack είναι ίσως το δυσκολότερο platformer που έχουμε δοκιμάσει εδώ και πολλά χρόνια. Και όχι δύσκολο με την “καλή” έννοια, αλλά δύσκολο άδικα, με… την ιαπωνική έννοια της λέξης. Αυτό οφείλεται στην παράξενη τεχνητή νοημοσύνη των αντιπάλων, οι οποίοι δεν υπάρχει περίπτωση να σε αντιληφθούν αν δεν φτάσεις τρία μέτρα δίπλα τους (και ό,τι και να κάνεις, ακόμα και στα επίπεδα ως Steatlh Knack, σε βλέπουν μόλις φτάσεις στο trigger point). Αλλά από την άλλη, έχουν τόσο εξελιγμένες ρουτίνες, που πρέπει ο παίκτης να κάνει κτήμα του σε απόλυτο βαθμό τη λειτουργία dash (που εκτελείται με τον δεξιό αναλογικό μοχλό) ώστε να περιφέρεται γύρω τους, να βρίσκει τα “ανοιχτά” σημεία τους και να τους καταφέρνει εκεί χτυπήματα.

Και αν εκ πρώτης όψεως αυτό δηλώνει απαίτηση… “skillz”, να είστε βέβαιοι ότι οι αδικίες της Α.Ι. είναι πολλές. Για αυτό άλλωστε οι δημιουργοί τοποθέτησαν τις Sunstones σε σημεία-κλειδιά, ενώ ταυτόχρονα η απώλεια ζωής δεν σημαίνει και απώλεια της ποσότητας Sunstones που έχει ήδη συλλέξει ο παίκτης, ούτως ώστε χάνοντας και επιστρέφοντας σε κάποιο checkpoint, να χρησιμοποιηθούν οι ειδικές δυνάμεις για να εξοντώσουμε ένα δύσκολο mob ή ένα από τα εντυπωσιακά boss fights.

Eye Candy

Βέβαια, δεν είναι όλα άσχημα για το πόνημα του Japan Studio, αφού διαθέτει αρκετά σημεία που λάμπει, όπως είναι τα προαναφερθέντα boss fights, που και πολλά, και αριστοτεχνικώς “χορογραφημένες” είναι οι μάχες μαζί τους, ενώ από τεχνικής άποψης το παιχνίδι παραδίδει μαθήματα άρτιου προγραμματισμού. Ίχνος glitch δεν εντοπίσαμε κατά τις 10 και πλέον ώρες του campaign, η σταθερή κάμερα ποτέ δεν δημιούργησε προβλήματα, ενώ τα γραφικά επιπέδου ταινίας Pixar, σε ανάλυση 1080p, δείχνουν πανέμορφα. Ναι, δεν έχουμε να κάνουμε με γραφικά που θα κάνουν το Killzone: Shadow Fall να κοκκινίσει από ντροπή, αλλά για ένα παιχνίδι σαν το Knack είναι, τουλάχιστον, ικανοποιητικά.

Συμπέρασμα

Εν κατακλείδι, το Knack δεν είναι το απολαυστικό platformer που περιμέναμε να παίξουμε με το PS4. Τα προβλήματα που έχει είναι αρκετά και μάλλον οφείλονται στη βιασύνη της Sony να το διαθέσει στην αγορά μαζί με το σύστημα. Αυτό το λέμε διότι στον πυρήνα αυτής της προσπάθειας υπάρχει όντως ένα καλό παιχνίδι, ένα παιχνίδι που μέσα στα προβλήματα προσφέρει πολλές απολαυστικές στιγμές και που θα μπορούσε να αποτελέσει διαφήμιση για το σύστημα και ένα σπουδαίο -platforming- κυρίως πιάτο για τους λάτρεις του Crash, του Jak και του Ratchet.

Ως έχει, είναι ένα μέτριο παιχνίδι, που διαρκεί αρκετά και έχει και διάφορα extras (συλλογή gadgets από κρυφά δωμάτια, arena mode, πολλά trophies σε δεύτερο playthrough) για να σας κρατήσει κοντά του μέχρι να γίνουν διαθέσιμες περισσότερες επιλογές.

Γιώργος Καλλίφας

{nomultithumb}