Assassin’s Creed: Unity

Liberté, égalité, fraternité

---

H κάλυψη ενός ακόμα Assassin’s Creed που έρχεται κάθε Νοέμβρη στις κονσόλες και τα PC μας, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη υπόθεση. Υπάρχει πολύς κόσμος που διερωτάται τι καινούργιο μπορεί να φέρει η σειρά και πού μπορεί να διαφοροποιηθεί σε σχέση με τα προηγούμενα Assassin’s Creed ώστε να έχει κάτι νέο και φρέσκο να προσφέρει. Και αν ένα κομμάτι του gaming κοινού έχει ήδη πάρει τις αποστάσεις του από το franchise, θεωρώντας πως ό,τι ήταν να παίξει το έπαιξε, υπάρχει πάντα και η πιστή «οπαδική» βάση, που δε φαίνεται να πτοείται από μηχανισμούς και προσεγγίσεις που μένουν σχεδόν αναλλοίωτοι εδώ και περίπου επτά χρόνια.

Παρά τα σκαμπανεβάσματά της, η σειρά καταφέρνει σχεδόν πάντα να ελκύσει εκατομμύρια παικτών, που επενδύουν αρκετές ώρες κάθε φθινόπωρο, για να κάνουν parkour σε ακόμη μία ενδιαφέρουσα περιοχή-πόλη του πλανήτη. Αυτή τη φορά η επιλογή του Παρισιού έρχεται σαν κάτι αναμενόμενο. Ας μην ξεχνάμε ότι είναι από τις πόλεις που είχαν ακουστεί έντονα όταν η Ubisoft είχε διενεργήσει εκείνο το άτυπο δημοψήφισμα, όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και η επιλογή του Tokyo την εποχή της ακμής των Samurai και του Λονδίνου κατά το Β’ ΠΠ.

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης E3 συζητήσαμε με τον Vincent Pointbriant μέσα σε πολύ δυνατό θόρυβο, και παρόλα αυτά καταφέραμε να αντλήσουμε ορισμένες πολύ χρήσιμες πληροφορίες. Αρχικά ρωτήσαμε το πώς εξυπηρετεί τη σειρά η επιλογή της γαλλικής πρωτεύουσας και η επιλογή της περιόδου της Γαλλικής Επανάστασης.

-Το Παρίσι την εποχή εκείνη ήταν τεράστιο για τα τότε δεδομένα. Τεράστιο και γεμάτο αντιθέσεις. Δίπλα στον προκλητικό πλούτο υπήρχε απερίγραπτη φτώχια. Στο πρώτο Assassin’s Creed έπρεπε να ταξιδέψεις με τον Altair από πόλη σε πόλη για να δεις τόσο διαφορετικές εικόνες. Στο Παρίσι των τελών του 18ου αιώνα οι εικόνες αυτές βρίσκονται παντού. Όσο για τη Γαλλική Επανάσταση, αυτό ήταν μία φυσική και πολύ εξυπηρετική επιλογή: οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές είναι σχεδόν ξεκάθαρες και πάντα στα AC ψάχναμε περιόδους έντονων ταραχών και ανακατατάξεων. Σταυροφορίες, Αμερικανική Επανάσταση, Ιταλική Αναγέννηση με τη σύγκρουση των φατριών και των συντεχνιών κτλ.

Παρεμβαίνοντας στο συλλογισμό του, ρωτήσαμε αν θεωρεί ότι αυτές οι αντιμαχόμενες πλευρές και η ξεκάθαρη στάση τους είχαν λείψει από τη σειρά ή είχαν πέσει θύματα μίας κάποιας σύγχυσης και του θυμίσαμε ότι στο AC III σχεδόν μέχρι το τέλος, ο Connor ακολουθά σχεδόν αποκλειστικά μία πορεία εκδίκησης, ενώ στο Black Flag, o Kenway ακόμα και στο τέλος, δε γνωρίζει αν θα γίνει πειρατής ή όχι. Κάπου δηλαδή χάθηκε το δίπολο Assassins – Templars και δε γνωρίζαμε ποιος είναι με ποιον και γιατί.

-Πρώτα πρώτα θέλω να διευκρινίσω ότι η ομάδα μου δουλεύει στο Unity αμέσως μετά την ολοκλήρωση του Brotherhood, οπότε δε μπορώ να απαντήσω για τα δύο παιχνίδια που αναφέρεις, αν και θέλω να σου πω ότι πιστεύω ακράδαντα ότι και σε αυτά οι συγκρούσεις της κάθε εποχής και οι αντιμαχόμενες ομάδες εξυπηρέτησαν άψογα την ιστορία των AC. Άλλωστε, σε ποιο AC είναι ξεκάθαρο με ποια πλευρά βρίσκονται οι Assassins και με ποια οι Templars; Αυτοί είναι μπλεγμένοι σε ένα δικό τους προαιώνιο πόλεμο, που απλά ακολουθεί τις κατά καιρούς και κατά τόπους συγκρούσεις και εξυπηρετείται από αυτές ή πηγαίνει κι άλλο πίσω.

Το Παρίσι στο gameplay demo δείχνει πραγματικά εκπληκτικό. Ξέρουμε ότι κάθε φορά τα gameplay trailers των AC εντυπωσιάζουν και όταν πιάνουμε στα χέρια μας τα παιχνίδια είμαστε απλά ικανοποιημένοι (με εξαίρεση το πρώτο που για την εποχή του είχε αφήσει τους πάντες άναυδους), αλλά θεωρούμε ότι αυτή τη φορά το παιχνίδι όσο εντυπωσιάζει ιδωμένο από θέση παρατηρητή, άλλο τόσο θα εντυπωσιάσει και στις οθόνες μας.

Η προσοχή στη λεπτομέρεια και στη σμίλευση των περιβαλλόντων ήταν πάντα γνώρισμα της σειράς και των δημιουργών της, αλλά περιμένουμε από το Unity να θέσει νέα standards στην κατηγορία των action παιχνιδιών. Το Παρίσι από ψηλά δείχνει σχεδόν αληθινό. Με θέα την Παναγία των Παρισίων, o ορίζοντας είναι αχανής, η διαύγεια της εικόνας -παρά τα εφέ ομίχλης και καπνού- αξιοσημείωτη και η πυκνότητα των NPCs στους δρόμους αγγίζει νέα, δυσθεώρητα ύψη. Το gameplay κομμάτι λαμβάνει χώρα κοντά στην πλατεία της Notre Dame. Οι μηχανισμοί δείχνουν απόλυτα οικείοι και γνωστοί. Αναρρίχηση, στέγη στέγη, παρακολούθηση από ψηλά κτλ. Υπάρχουν και κάποια νέα πολύ λειτουργικά στοιχεία. Η κάθοδος του Arno από ένα ψηλό καμπαναριό στο έδαφος, γίνεται σχεδόν αυτόματα και πολύ κινηματογραφικά εφόσον υπάρχει ο τρόπος. Μία σειρά από δοκάρια και σωστά τοποθετημένες προεξοχές στους τοίχους και ο Arno βρίσκεται στο δρόμο στο άψε σβήσε. Στόχος του Arno, του νεαρού πρωταγωνιστή, είναι ένας Γάλλος αξιωματούχος ευγενής.

Αναρωτιόμαστε: Θεωρούν στη Ubisoft και στην ομάδα ανάπτυξης του Unity ότι κάποια πράγματα στη σειρά έχουν αρχίσει να κουράζουν; Πληροφορήσαμε τον Vincent ότι βρήκαμε εξοντωτικές τις αποστολές παρακολούθησης στο Black Flag. Ήταν πολλές, μονότονες και αδιάφορες. Και αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα.

-Ωχ, ελπίζω να μην έχεις πολλά παραδείγματα. Τι να σου πω, πιστεύω ότι όλα αυτά τα στοιχεία είναι μέσα στη φύση του παιχνιδιού. Εμείς στο Unity προσπαθούμε να διατηρήσουμε μία ισορροπία. Θα βρεις και τέτοιες αποστολές –μην αγριεύεις χαχαχα!- αλλά με μέτρο και εκεί που πρέπει. Η φύση των Assassins είναι τέτοια. Δεν έχουν κινητά και email για να αντλήσουν πληροφορίες. Θα υπάρχουν και αυτοί οι μηχανισμοί, που όμως θα είναι αυτούσιο κομμάτι του παιχνιδιού. Πάντως το Unity συνολικά έχει μία πολύ διαφορετική φιλοσοφία από τα προηγούμενα AC. Έχουμε το μοντέλο Adaptive Mission Mechanic. Tι σημαίνει αυτό με απλά λόγια (αφού έθεσες το θέμα των tail missions); Ας πούμε ότι ξεκινάς ένα tail mission για να μάθεις της θέση μιας εχθρικής βάσης.

Και ας υποθέσουμε ότι ο στόχος σου σε αντιλαμβάνεται. Στα προηγούμενα AC η ανάμνηση θα μπλόκαρε και θα γινόταν reload το checkpoint. Εδώ, ο στόχος προσπαθεί να ξεφύγει και η tail αποστολή γίνεται chase αποστολή. Κυνηγάς λοιπόν το στόχο και ας υποθέσουμε για τρίτη φορά ότι αυτός εμπλέκεται σε μία διαμάχη στο δρόμο (που είναι γεμάτος από τέτοια τυχαία γεγονότα) και σκοτώνεται. Ούτε τώρα τελειώνει η αποστολή, διότι, πολύ απλά, ο νεκρός μπορεί να έχει πάνω του ένα στοιχείο, ένα φάκελο, μία διεύθυνση, που να προδίδει αυτό το οποίο έψαχνες. Η αποστολή εξετελέσθη ακόμα και αν άρχισε με τον έναν τρόπο και ολοκληρώθηκε αλλιώς!

Πολύ  ενδιαφέρουσα η νέα προσέγγιση. Εμείς θα επιδιώξουμε να μετατρέψουμε όλες τις λατρεμένες μας tail missions σε κυνηγητά και μάχες!

Το Παρίσι βρίσκεται στην ενδοχώρα και διασχίζεται από το Σηκουάνα, αλλά ο ποταμός, δεν προβλέπεται να υποστηρίζει την πραγματοποίηση ναυμαχιών. Αφήνει λοιπόν η Ubisoft ένα ολόκληρο gameplay κομμάτι που πέτυχε στα δύο προηγούμενα AC εκτός;

-Ναυμαχίες στο Σηκουάνα δε θα έχουμε, λυπάμαι! Κοίταξε, θεωρούμε ότι το Unity είναι μια καλή ευκαιρία να επιχειρήσουμε μία επιστροφή στις ρίζες της σειράς. Δεν εννοώ ότι θα δείτε ένα απλό Assassin’s Creed αντιγραφή του πρώτου, αλλά σε πολλούς τομείς το Unity επιστρέφει σε δομές και σχεδιασμούς που ίσως να είχαν παραβλεφθεί στα προηγούμενα. Το παιχνίδι διαδραματίζεται σε αστικό-ηπειρωτικό περιβάλλον. Ένα το κρατούμενο. Επαναφέρει ξεκάθαρα τη διαμάχη των Templars και των Assassins ως βασικό στοιχείο της ιστορίας και όχι ως περιφερειακό συμβάν. Ο Arno γνωρίζει εξ αρχής, από τη στιγμή που μυείται στην τάξη των Assassins, πού βρίσκεται και τι σκοπούς εξυπηρετεί. Επιπλέον, επιστρέφει η ατμόσφαιρα που είχαμε αφήσει στο Brotherhood με τα ερείπια της Αρχαίας Ρώμης. Είναι και το Παρίσι ξέρεις αρχαία πόλη…

Ναι, συνέχισε.

-…και έχει κατακόμβες, μυστικές τοποθεσίες, τύμβους, υπόγειες διαδρομές, μυστικά περάσματα κτλ.

Στο μυαλό μας ήταν ο Vincent. Δε χρειάστηκε να ρωτήσουμε, το είπε μόνος του. Οι χαμένες ευκαιρίες του Black Flag (όπου ο πολιτισμός των Μαγιας και των Αζτέκων ήταν μόνο για το θεαθήναι) και οι λανθασμένες επιλογές του ΙΙΙ (με το ανεκδιήγητο παιχνίδι των μυστικών περασμάτων των λαθρεμπόρων κάτω από την πόλη) ίσως και να αποτελούν παρελθόν. Το ίσως μπαίνει γιατί και για το Black Flag άλλα μας έλεγαν οι δημιουργοί του.

Οπότε να υποθέσουμε ότι θα πέσει ένα μεγάλο βάρος σε αυτά.

-Να είσαι σίγουρος γι αυτό. Όλη η ομάδα θεωρεί επίτευγμά της τα επίπεδα με τους κρυμμένους τάφους των Ναϊτών και τα εσωτερικά των μεγάλων ναών και κτισμάτων. Κάνουμε τα μέγιστα σε αυτόν τον τομέα.

Για τα γραφικά είπαμε, για τον Arno δεν ξέρουμε και πολλά πράγματα, μόνο το ότι κατάγεται από τις Βερσαλλίες και μυήθηκε από μικρός στο τάγμα των Assassins, για το παρόν γνωρίζουμε κάτι; Ο Vincent είναι αρκετά φειδωλός.

-Σε ό,τι αφορά το παρόν, έχω να πω ότι το πρόσωπο που ελέγχει ο παίκτης, και που όπως στο Black Flag είναι υπάλληλος της Abstergo, προσεγγίζεται από τους Assassins του παρόντος. Θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχετε δει μέχρι τώρα στο κομμάτι «Παρόντας χρόνος» στα Assassins Creed.

Είχε υπόψη του ο Vincent το easter egg email στο Black Flag που συνέδεε την Abstergo με τη ctOS του Watch_Dogs;

-Ιδέα δεν είχα!

Πίσω στο παιχνίδι, μέσα από ένα οργιώδες πλήθος, ο Arno κινείται προσεκτικά κεντράροντας στο στόχο του. Ο ευγενής, έχει υποπτευθεί κάτι και με τη συνοδεία της φρουράς του (που είναι πάνοπλη και πολυάριθμη) κλειδαμπαρώνεται στο ανάκτορό του. Δε γνωρίζουμε το ρόλο του στην ιστορία του Unity, αλλά όπως και να έχει οι ώρες του είναι λίγες. Και τότε, από το πουθενά, άλλοι τρεις Assassins εμφανίζονται μέσα στο παιχνίδι και βοηθούν τον Arno στην επίτευξη του στόχου του. Και αυτή τη φορά οι Assassins ελέγχονται από ανθρώπους – φίλους και συμπαίκτες μας.

Το κομμάτι του gameplay που ακολουθεί είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό για τον εξής απλό λόγο: O κάθε παίκτης δρα αυτόνομα στο Παρίσι του Arno και ενώ ο τελευταίος -με έναν από τους συντρόφους του- μπορεί να επιχειρεί να μπει αθόρυβα από ένα μπαλκόνι στην πίσω πλευρά του σπιτιού, οι άλλοι δύο μπορεί να καθαρίζουν διαδρόμους στην αριστερή πτέρυγα του ανακτόρου. Η εμπειρία περνάει στο θεατή πολύ ομαλά, ενθουσιάζοντας με τη φυσικότητα και την ακρίβεια των κινήσεων. Τέσσερις παίκτες σε συνεννόηση μπορούν να κάνουν θαύματα με συντονισμένες κινήσεις και σωστή ακολουθία πράξεων.

-Θέλαμε πάρα πολύ να βάλουμε για πρώτη φορά το συνεργατικό παιχνίδι στα Assassin’s Creed. Όχι ως multiplayer εμπειρία με αυτόν τον απρόσωπο και επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα, αλλά ως κομμάτι της εμπειρίας που χαρίζει το ξεδίπλωμα της ιστορίας. Καλείς τους συντρόφους σου να σε βοηθήσουν. Τι πιο απλό και ξεκάθαρο; Και το καλύτερο; Μόνο αν το επιθυμείς. Διαφορετικά, όλο το Unity μπορεί να παιχτεί σαν ένα ακόμα Assassin’s Creed. Δεν εννοώ ότι θα είναι ίδιο με τα άλλα, κατάλαβες πώς το θέτω. Υπάρχουν τα Brotherhood Missions, τα οποία βασίζουν τη λογική τους στη συμμετοχή της αδελφότητας και των συντρόφων του Arno. Θα δεις ότι θα το καταλάβεις ως κομμάτι της συνολικής εμπειρίας της ιστορίας, όχι ως ένα multiplayer στοιχείο που μπήκε απλά για να υπάρχει.

Δυο εκκρεμότητες έμειναν ακόμη. Ο ρόλος του πλήθους (που το είδαμε πολύ οργισμένο είναι η αλήθεια) και η μάχη. Η μπάλα στην περιοχή του senior director.

-Αυτό που θα δείτε να συμβαίνει με το πλήθος στο Unity, δεν το έχετε ξαναδεί σε Assassins Creed παιχνίδι. Το Unity ξεκινάει πριν τη Γαλλική Επανάσταση, οπότε και η κατάσταση στους δρόμους δεν είναι τρελή. Όσο όμως προχωρά η ιστορία και προσεγγίζουμε τις καθοριστικές ιστορικά ημερομηνίες, το πλήθος του κόσμου αυξάνεται και γίνεται ολοένα πιο οργισμένο και ανεξέλεγκτο μέχρι την κορύφωση (που δε θα την ονομάσω) –σημ. συντάκτη: καλά, σκαμπάζουμε και κατιτίς από ιστορία)- που οδηγεί πραγματικά στην απόλυτη κυριαρχία της αναρχίας και του Τρόμου. Το ποιοι φοβούνται ποιους, δε θα το αποκαλύψω.

Το υποθέτουμε μόνο Vincent. Και πολύ βία ε;

-Ξέρω τι λες. Γκιλοτίνες παντού, εκτελέσεις, αναβρασμός, λιντσαρίσματα. Ίσως να έχουμε να κάνουμε με το πιο βίαιο AC στη σειρά. Δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εφόσον συμφωνεί με την εποχή…

Και τι φέρνει αυτή η βιαιότητα στη μάχη; Στους μηχανισμούς και στο βάθος αυτών; Ομολογώ ότι στα δύο-τρία τελευταία AC βρήκα τη μάχη απλά διεκπεραιωτική.

-Να είμαστε ξεκάθαροι. Δεν πάμε να κάνουμε Dark Souls παιχνίδι [ορίστε;!;!]. Τα Assassins Creed παίζονται από πάρα πολύ κόσμο και αυτός ο κόσμος, πέρα από το αναμενόμενο, δεν πρέπει να δυσκολεύεται. Η μάχη έχει την πρόκλησή της και σαφώς πατάει σε μηχανισμούς δοκιμασμένους στη σειρά, αλλά δεν είναι κάτι δύσκολο. Αλλά για να είμαστε και ειλικρινείς, τι απολαμβάνει περισσότερο κανείς στα παιχνίδια αυτά; Μία απλή μάχη σώμα με σώμα ή μία καλοσχεδιασμένη δολοφονία από ψηλά;

Τη θέα Vincent. Τη θέα.