Shinobido: Tales of the Ninja

Μετά το PS2, οι αθόρυβοι δολοφόνοι επισκέπτονται και το φορητό της Sony

Μετά το PS2, οι αθόρυβοι δολοφόνοι επισκέπτονται και το φορητό της Sony

Ήταν πριν από περίπου έξι μήνες όταν η Sony έδωσε στην κυκλοφορία το Shinobido: Way of the Ninja για το PlayStation 2, ένα stealth based παιχνίδι φτιαγμένο από τους δημιουργούς της διάσημης σειράς Tenhcu, το οποίο πραγματευόταν τις περιπέτειας μιας φατρίας νίντζα από την περιοχή Utakata της φεουδαρχικής Ιαπωνίας. Αν και πολλά υποσχόμενο, το παιχνίδι της Acquire για το PlayStation 2 τελικά δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και σίγουρα δεν κατάφερε να αγγίξει την ποιότητα της θρυλικής σειράς Tenchu. Σήμερα, η Sony και η Acquire δοκιμάζουν ξανά τις δυνάμεις τους στο genre, περνώντας το franchise Shinobido στο PSP.

Ατυχώς, και παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την ανάπτυξη και κυκλοφορία του Shinobido: Way of the Ninja, η προσπάθεια μεταφοράς του παιχνιδιού στο φορητό της Sony δεν ικανοποιεί. Ακόμα πιο δυσάρεστο είναι το γεγονός πως το Shinobido: Tales of the Ninja, παρόλο που είναι ένα πλήρες παιχνίδι σε διάρκεια και σχεδιασμό, είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να φαντάζει περισσότερο ως έξτρα περιεχόμενο και «επέκταση» του Way of the Ninja, παρά ως ένα αυτόνομο και με δική του υπόσταση παιχνίδι.

Αυτή η διαπίστωση έρχεται απλά και μόνο κοιτώντας τον τρόπο που έχει σχεδιαστεί η εξέλιξη του παιχνιδιού, το mission based περιβάλλον, αλλά και το σύνολο του gameplay του Tales of the Ninja. Το πόσο αυστηρά γραμμικό και βασισμένο σε μικρής διάρκειας και συγκεκριμένου χώρου αποστολές είναι αυτό το παιχνίδι προκύπτει και από την ουσιαστική έλλειψη ιστορίας και σεναρίου. Αν και ο πολεμιστής Goh κάνει την εμφάνισή του και σε αυτό το επεισόδιο, συνοδευόμενος από την Kinu και σωρεία άλλων επιλέξιμων νίντζα, το γεγονός πως το σενάριο του Shinobido: Tales of the Ninja περιγράφεται με σύντομα κείμενα πριν από την έναρξη κάθε επιπέδου, χωρίς να υπάρχει ούτε λεπτό κινηματογραφικής σκηνής ή έστω στατικών εικόνων που θα δημιουργούσαν μια υποτυπώδη ατμόσφαιρα, καταδεικνύει ότι σκοπός των δημιουργών του δεν ήταν ένα port του Way of the Ninja στο PSP, αλλά ένα πιο «πειραματικό» project.

Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη την, έτσι και αλλιώς, αδιάφορη και σχεδόν ανύπαρκτη ιστορία του παιχνιδιού, αυτό που απομένει να δούμε είναι το πώς τα καταφέρνει σε ό,τι έχει να κάνει με το stealth gameplay που χαρακτηρίζει τη σειρά, αλλά και με τη δομή των αποστολών αυτών καθ’ αυτών. Αξίζει να αναφερθεί ότι από τον τρόπο που έχουν σχεδιαστεί οι αποστολές του, καθίσταται σαφές ότι το Shinobido: Tales of the Ninja είναι ένα παιχνίδι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του PSP. Η συντριπτική πλειοψηφία των 80 και πλέον αποστολών που υπάρχουν στο UMD του παιχνιδιού είναι μικρής διάρκειας και σπανίως ξεπερνούν τα 5 με 6 λεπτά, ενώ εδώ δεν υπάρχει το σύστημα αλλαγής πίστης προς τον έναν ή άλλο φεουδάρχη ανάλογα με τις επιλογές μας, ένα σύστημα που για πρώτη φορά είδαμε στο Shinobido του PS2.

Επίσης, και σε αντίθεση με τη «μεγάλη» έκδοση του Shinobido, δυνατότητα αποθήκευσης υπάρχει μετά το πέρας κάθε αποστολής και πριν την έναρξη της επόμενης ένα ακόμα σαφές δείγμα του «φορητού» χαρακτήρα που διέπει το παιχνίδι της Acquire. Αυτές οι αποστολές περιλαμβάνουν κάθε λογής «εργασία» που θα μπορούσε να αναλάβει ένας νίντζα, όπως την κλοπή ενός αντικειμένου από κάποιο ναό και τη μεταφορά του, τη συνοδεία και προστασία ενός σημαντικού προσώπου ή τη δολοφονία κάποιου προύχοντα που διεκδικεί περισσότερα φέουδα από όσα του…επιτρέπεται να έχει στην κατοχή του. Η ποικιλία στις αποστολές είναι μεγάλη και ο τρόπος προσέγγισης της κάθε μιας εξ αυτών μπορεί να διαφέρει και να προσαρμόζεται στα γούστα του παίκτη.

Για παράδειγμα, στις αποστολές όπου ο πολεμιστής που θα επιλέξουμε πρέπει να κλέψει ένα αντικείμενο ή να δολοφονήσει έναν άρχοντα, μπορούμε να επιλέξουμε πολλαπλούς τρόπους εκτέλεσης της εντολής, όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με την πορεία μέσα στο χάρτη, αλλά ακόμα και στον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τους φρουρούς που καραδοκούν σε κάθε γωνία. Βέβαια, εδώ πρέπει να τονιστεί ότι η stealth προσέγγιση πρέπει να είναι η πρώτη επιλογή, καθώς όχι μόνο προσφέρει πραγματική απόλαυση στον τρόπο που εξελίσσονται οι αποστολές, αλλά γιατί τα, σχεδόν αυτόματα, stealth kills εκτελούνται σαφώς πιο εύκολα και σωστά από το δύστροπο σύστημα μάχης που τίθεται σε λειτουργία όταν κάποιος σαμουράι αντιληφθεί την παρουσία μας στο χώρο.

Παρόμοιο κλίμα επιλογών υπάρχει και στον χάρτη που εμφανίζεται πριν την έναρξη κάθε αποστολής, έναν χάρτη που διαθέτει κουκίδες/ σταθμούς στους οποίους υπάρχουν εργασίες για την ομάδα των πολεμιστών μας. Μέσα από αυτόν τον χάρτη μπορούμε να επιλέξουμε  τη σειρά εκτέλεσης των αποστολών (σχεδόν) με όποια σειρά επιθυμούμε, καθώς και με ποιον από τους διαθέσιμους πολεμιστές θα την φέρουμε εις πέρας. Οι κινήσεις που διαθέτουν οι πολεμιστές είναι, σε γενικές γραμμές, παρόμοιες, αν και οι περισσότεροι διαθέτουν διαφορετικά όπλα και ξεχωριστό animation για την κίνηση στο χώρο αλλά και για την εκτέλεση των κινήσεων μάχης.

Ωστόσο, σε ό,τι αφορά το animation, αλλά και τη γενικότερη 3D μηχανή του παιχνιδιού, υπάρχουν ορισμένα θέματα που έπρεπε να είχαν επιλυθεί μετά την κυκλοφορία του Way of the Ninja για το PS2. Για παράδειγμα, το φαινόμενο του clipping είναι ιδιαίτερα έντονο, οι υφές στα αντικείμενα του περιβάλλοντος είναι χαμηλής ανάλυσης, ενώ ούτε λόγος για ύπαρξη σχεδιασμού ορίζοντα και τοπίου πέρα από μερικά μέτρα μακριά από την ακτίνα όρασης του πολεμιστή. Μόνο τα μοντέλα των χαρακτήρων μπορούν να κριθούν ως ικανοποιητικά, αλλά σε κάθε περίπτωση, τα γραφικά του Shinobido για το PSP δεν συμβαδίζουν ούτε με την εποχή που διανύουμε αλλά ούτε και με τις δυνατότητες του PSP.

Παρά την ύπαρξη ενός μόνο αναλογικού μοχλού στο PSP, ο χειρισμός του Tales of the Ninja είναι απρόσμενα καλός. Μέσα από ένα έξυπνο σύστημα συνδυασμένων πατημάτων, η Acquire έχει καταφέρει να περάσει όλες τις κινήσεις του Shinobido από το PS2, ενώ η κάμερα, αν και αρχικά φαντάζει εξαιρετικά δύστροπη, μόλις γίνει αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί και το πώς πρέπει να γίνεται το lock-on στους εχθρούς, λειτουργεί ικανοποιητικά. Τέλος, στα θετικά του τίτλου καταγράφεται το multiplayer Ad-Hoc τμήμα του, καθώς και η δυνατότητα σύνδεσης με το PS2 και την έκδοση του Shinobido για τη μεγάλη κονσόλα της Sony, από την οποία είναι εφικτό το κατέβασμα έξτρα επιπέδων και χαρακτήρων.

Το Shinobido: Tales of the Ninja δεν μπορεί να κριθεί ως απαραίτητη αγορά, καθώς μοιάζει περισσότερο με ένα πακέτο έξτρα stealth αποστολών, παρά με ένα πλήρες και δημιουργημένο από το μηδέν παιχνίδι (για την ακρίβεια, πολλές από τις αποστολές του είναι δανεισμένες από την ιαπωνική συλλογή Shinobido Takumi του PS2). Επιπροσθέτως, τα τεχνολογικά προβλήματα που είχαν εμφανιστεί στην έκδοση για το PlayStation 2 δεν έχουν διορθωθεί, κάνοντας το παιχνίδι να δείχνει πολύ γερασμένο και σαφώς πίσω από την εποχή του. Δεν μπορούμε παρά να το προτείνουμε αυστηρά και μόνο στους φίλους της σειράς Tenchu που αναζητούν μια ακόμα ευκαιρία για stealth based gameplay.

Γιώργος Καλλίφας

PEGI 16+