Dying Light
Η μέρα φεύγει, τα Zombies έρχονται.
Η μέρα φεύγει, τα Zombies έρχονται.
Έχουμε χάσει τη μπάλα με τα “Dead…κάτι” παντός εδάφους και καιρού. Αν κάνει δε κανείς το λάθος και επισκεφτεί το Appstore ή το Google Play, θα παρατήσει δια παντός το άθλημα. Και επιτέλους, πρέπει να βάλουμε και μία τάξη στα πιο σημαντικά “Dead… κάτι”, που κι αυτά έχουν αρχίσει να αυξάνονται και να πληθύνονται σα να έλαβαν άξαφνα μία προαιώνια ευλογία. Και για να τα ξεκαθαρίσουμε, το Dying Light της Techland είναι η πραγματική συνέχεια του Dead Island και Dead Island Riptide.
Με το Dead Island 2 θα ασχοληθούμε όταν έλθει η ώρα, ενώ ας μη ξεχνάμε το Escape Dead Island, που μας προέκυψε εσχάτως και εντάσσεται στο σχεδιασμό της Deep Silver να ξεζουμίσει όσο το δυνατόν περισσότερο το franchise προτού παραδώσει το Dead Island 2 της Yager (ή ίδια Yager που μας χάρισε το αξιόλογο Spec Ops The Line). Αρκετά με το ρεπορτάζ περί διαφόρων Dead. Πάμε στην ουσία του πράγματος που αφορά το Dying Light της πολωνικής Techland. Το παιχνίδι πήγε χρονικά αρκετά πίσω για διάφορους λόγους. Αν κι εμείς είχαμε δει μία πολύ φροντισμένη έκδοση στην περσινή Gamescom και υποθέταμε ότι η κυκλοφορία του δε θα αργούσε πολύ, η Warner αποφάσισε να το καθυστερήσει και οι λόγοι, μετά το hands on στη φετινή έκθεση της Κολωνίας, ήταν προφανείς.
Δεν είδαμε επιπλέον single player περιεχόμενο, και από αυτά που ακούσαμε και ρωτήσαμε δεν έχει αλλάξει και κάτι στον τομέα αυτό. Το Dying Light, παραμένει μία μετεξέλιξη του Dead Island, κρατώντας την ίδια δομή του ανοικτού κόσμου, του πλημμυρισμένου με zombies, αλλά εξελίσσοντας ταυτόχρονα βασικές πτυχές του gameplay. Το τελευταίο έχει γίνει πολύ πιο γρήγορο (και τα zombies επίσης), εκμεταλλευόμενο τον όμορφα σχεδιασμένο χάρτη σε όλους τους άξονες και κυρίως τον κάθετο, αφού πολλές φορές νομίζαμε ότι παίζαμε Mirror’s Edge μέσα από τη σκηνοθετική διαστροφή του Romero.
Ο παίκτης κινείται πολύ πιο γρήγορα στο χάρτη, με άνεση πλέον μπορεί να σκαρφαλώνει σε κτήρια και να διασχίζει τμήματα της πόλης πάνω στις σκεπές, αλλά έχει κι έναν πολύ καλό λόγο για όλα αυτά: τα zombies έχουν γίνει πολύ πιο επιθετικά, και εκτός αυτού, υπάρχουν ορισμένα «είδη» τα οποία κινούνται στα… ψηλά με την ίδια άνεση. Τα πράγματα δε, δυσκολεύουν πολύ τη νύχτα, όπου τα zombies «ξανανιώνουν» και αποτελούν απειλή εις διπλούν. Γενικώς, ο παράγοντας «νύχτα» -όπως κάνει φανερό και ο τίτλος του παιχνιδιού- παίζει πολύ σημαντικό ρόλο, αφού τα πράγματα αλλάζουν και δυσκολεύουν με το που χαθεί και το τελευταίο φως του σούρουπου.
Η συνολική αίσθηση του παιχνιδιού συνεχίζει να παραπέμπει σε ένα δυσκολότερο Dead Island χωρίς τις πολυτέλειες που έδινε το τελευταίο για χαλαρές εξορμήσεις και στρατηγικά σχεδιασμένους αφανισμούς ορδών από νεκροζωνταντούς. Στο Dying Light, αρκεί μία ομάδα από zombies να πάρει μυρωδιά τον παίκτη και τότε ή αυτός αποκτά τις υπερδυνάμεις του Γιουσέιν Μπόλτ ή αντικρίζει την οθόνη με το Game Over. To καινούργιο που είδαμε στη φετινή Gamescom, και είναι ένας καλός λόγος για τη Warner να καθυστερήσει το παιχνίδι μιας και με αυτόν τον τρόπο διεκδικεί μερίδιο της πίτας που ψήνει και σερβίρει η νέα μόδα του 4vs1, είναι το συνεργατικό παιχνίδι, όχι όμως απλά στα πλαίσια της ιστορίας και του παιχνιδιού, αλλά ως ξεχωριστό mode, όπου οι συνεργαζόμενοι παίκτες (2-4) θα αντιμετωπίζουν ένα εξελιγμένο zombie που θα ελέγχεται από παίκτη επίσης. Δηλαδή αναφερόμαστε στην ίδια δομή των Evolve, Shadow Realms κλπ.
Στο συγκεκριμένο mode, οι παίκτες που συνεργάζονται έρχονται αντιμέτωποι με το υπερ-zombie Night Hunter. Σκοπός τον παικτών είναι να ολοκληρώσουν μία σειρά από objectives προτού εξολοθρευτούν από το ανίκητο zombie, το οποίο επίσης ελέγχει παίκτης. Τα δύο όπλα απέναντι σε αυτήν την απειλή είναι ένας tracker, που εντοπίζει τη θέση του Night Hunter στο χάρτη –όχι μόνιμα, για λίγα δευτερόλεπτα- και μία συσκευή υπεριώδους ακτινοβολίας, που προκαλεί stun στον αντίπαλο, θέτοντάς τον εκτός μάχης για μικρό χρονικό διάστημα, αρκετό ώστε οι συνεργαζόμενοι παίκτες να ολοκληρώσουν το objective.
Έχοντας καλή συνεργασία με ένα παλικάρι που βρέθηκε στην ίδια αίθουσα παρουσίασης, πρέπει να ομολογήσουμε ότι το gameplay του εν λόγω mode είναι αρκετά έντονο, και λόγω της φύσης του τίτλου στηρίζεται περισσότερο στο ένστικτο και στις γρήγορες κινήσεις παρά στην συνεννόηση και το σχεδιασμό από πριν. Υποθέτουμε ότι μεταξύ τεσσάρων γνωστών μπορεί να επιτευχθεί μία μίνιμουμ συνεννόηση για το ποιος θα προσπαθεί να εντοπίσει τον Night Hunter, ποιος θα έχει έτοιμη την υπεριώδη ακτίνα και ποιος θα ασχολείται με το να βάζει βόμβες και να καταστρέφει φωλιές από zombies.
Ακόμα κι έτσι, το σκοτεινό περιβάλλον (ελπίζουμε να καταλάβατε ότι ένα υπερζόμπι με την επονομασία Night Hunter δεν βγαίνει παγανιά μέρα μεσημέρι), τα πολύ χαρακτηριστικά ηχητικά εφέ και ο πυρετώδης ρυθμός, μπορούν να οδηγήσουν σε πολύ διασκεδαστικά αποτελέσματα ακόμη και μετά από προσεκτικό σχεδιασμό και μελέτη. Η επιπλέον φροντίδα που έχει δεχτεί το co-op κομμάτι του τίτλου έχει να κάνει με ορισμένα challenges μεταξύ των συμπαικτών, που όμως δεν έχουν ξεκαθαρίσει οι δημιουργοί αν θα υπάρχουν σε όλες τις αποστολές ή σε ορισμένες εξ αυτών, οι οποίες θα είναι εξειδικευμένες σε τέτοια mini games.
Για παράδειγμα, σε αποστολή που λαμβάνει χώρα κάπου στο δίκτυο αποχέτευσης της πόλης του Dying Light, κατά το μέσο της αποστολής εμφανίζεται μία ένδειξη στην οθόνη που προσκαλεί (και προκαλεί) τον παίκτη να φτάσει στην έξοδο του υπονόμου (κάτι που πέρα από απλό τρέξιμο απαιτεί και ικανότητες parkour) γρηγορότερα από τον συμπαίκτη του. Ή, σε μία άλλη περίπτωση εν τω μέσω μίας αποστολής, εμφανίζεται μετρητής από τα ζόμπι που έχει εξολοθρεύσει ο καθένας για να συγκριθούν προφανώς στο τέλος τα αποτελέσματα. Είναι ωραία η ιδέα και σίγουρα κάνει πολύ πιο ενδιαφέρον ένα κλασικό co-op gameplay, που ακολουθεί ανέμπνευστες συνταγές που παραμένουν κραταιές στις μέρες μας. Αν μη τι άλλο, η εικόνα του «ο καθένας κάνει ό,τι του κατέβει αρκεί να φτάσουμε στο επόμενο checkpoint» θα είναι λιγότερο συχνή με αυτές τις παρεμβάσεις.
Το Dying Light αναμένεται το Φεβρουάριο του 2015, κι εμείς δηλώνουμε οπαδοί του Dead Island και του Riptide, οπότε εξυπακούεται και η προσμονή για τον επερχόμενο τίτλο της Techland. Οι Πολωνοί έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά στο παρελθόν επάνω σε μία συνταγή που ακούγεται αναμασημένη, αλλά που εν τέλει, με τη δική τους φροντίδα σερβίρεται σαν κάτι φρέσκο και κυρίως διασκεδαστικό. Η θεματολογία των Zombies μπορεί να έχει φτάσει σε όποιο οριακό σημείο θέλει, αλλά όταν γίνεται σωστή χρήση, δε παύει σχεδόν ποτέ να είναι διασκεδαστική.
