The Legend of Zelda: Majora’s Mask 3D
Ακόμα ένα προσεγμένο remake.
Ακόμα ένα προσεγμένο remake.
Τι συμβαίνει όταν καλείσαι να αναπτύξεις το διάδοχο του καλύτερου, ίσως, παιχνιδιού στην ιστορία της βιομηχανίας των βιντεοπαιχνιδιών (βλ.Ocarina of Time); Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τί σκεφτόντουσαν οι επίλεκτοι της Nintendo, λίγο πριν τη νέα χιλιετηρίδα, πάντως για να τολμήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα, μάλλον θα ένιωθαν αρκετά σίγουροι για τους εαυτούς τους. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ομάδες ανάπτυξης τότε αποτελούνταν πραγματικά από μια χούφτα ανθρώπων, όποτε ήταν και πολύ πιο εύκολο να καταλογιστούν ευθύνες. Βεβαία, αυτό σημαίνει πως και η δόξα μοιραζόταν κατά κάποιο τρόπο σε λιγότερα άτομα. Υψηλό ρίσκο ισούται συχνά με μεγάλη ανταμοιβή, λοιπόν. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα ιστορικών σειρών, που μετά την κατάκτηση της κορυφής βρέθηκαν να παλεύουν έναντι της μετριότητας. Όμως, θεωρούμε πως το Majora’s Mask εδραίωσε τη σειρά Zelda ως σύμβολο της ποιότητας στα χρονιά που ακολούθησαν, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη και του πιο απαιτητικού παίκτη.
Βρισκόμαστε μετά τα γεγονότα του Ocarina of Time. Το παιχνίδι ξεκινάει με τον Link εξουθενωμένο επάνω στην Epona. Ψάχνοντας να βρει τη νεράιδα Navi, δεν θα αργήσει να πέσει σε μια ενέδρα. Ο Link έχει πέσει θύμα ενός δαιμόνιου, που φοράει τη Majora’s Mask, το οποίο δαιμόνιο με τη σειρά του έχει πέσει θύμα της δύναμης της μάσκας. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, ο Link έχει τρεις μέρες να σώσει τον Termina, τον κόσμο όπου διαδραματίζεται το παιχνίδι. Από την αρχή γίνεται κατανοητό ότι ο παίκτης είναι αναγκασμένος, εφόσον ο χρόνος δεν φτάνει, να τον χειρίζεται με την Ocarina of Time, καθώς το ανθρωπόμορφο φεγγάρι, που είναι σίγουρα το πιο τρομακτικό που έχετε συναντήσει, είναι έτοιμο να προσγειωθεί στην Clock Town. Έτσι, ο Link, έχοντας χαθεί σε εναλλακτικούς κόσμους στα προηγούμενα αλλά και στα επόμενα παιχνίδια, τώρα αναγκάζεται να ζει ξανά και ξανά τις τρεις τελευταίες μέρες της ζωής του, έως ότου εμποδίσει τα σχέδια του Imp. Στο δικό μας λεξικό, από διπλά αναγράφεται η φράση “τραγική ειρωνεία”.
Οι αναγνώστες που δεν είχαν την τύχη να ασχοληθούν με τον τίτλο όταν είχε αρχικά κυκλοφορήσει στο Nintendo 64, είναι πιθανόν να έχουν ακούσει πως το Majora’s Mask είναι το πιο “σκοτεινό” Zelda. Έχει χαρακτηριστεί ακόμα και καταθλιπτικό. Όμως, αν δει κανείς τους περισσότερους NPCs στην πόλη, θα καταλάβει κάτι τελείως διαφορετικό. Το παιχνίδι συχνά περιλαμβάνει και έντονο χιούμορ, προσφέροντας χαμόγελα μέσα από τους έξυπνους… μονολόγους, μιας και ο Link -όπως θα γνωρίζετε οι περισσότεροι- δεν συμμετέχει σε συνομιλίες. Αντίφαση λοιπόν. Είναι η βαριά ατμόσφαιρα που προκαλεί αυτά τα αρνητικά συναισθήματα. Στην ουσία, εδώ δεν υπάρχει κάποιο “κακό” που πρέπει να καταπολεμηθεί. Ολόκληρος ο κόσμος έχει πάρει τη λάθος στροφή και οδεύει προς την καταστροφή.
Το Majora’s Mask σπάνια κατευθύνει τα συναισθήματα του παίκτη, κάτι που δυστυχώς έχουμε δει να συμβαίνει κατά κόρον στο σινεμά, αλλά και στα βιντεοπαιχνίδια τα τελευταία χρόνια. Συχνά, μάλιστα, τέτοιες πρακτικές κατευθυντήριας γραμμής επικροτούνται από το κοινό. Η τελική γεύση, λοιπόν, που αφήνει το Majora’s Mask δεν επιβάλλεται από κανέναν, ούτε από τους ίδιους τους δημιουργούς, αλλά αφήνεται να δημιουργηθεί από τον ίδιο τον παίκτη και το πώς αυτός εκλαμβάνει όλα αυτά που συμβαίνουν τριγύρω του.
Το gameplay του Major’as Mask -για όσους έπαιξαν το Ocarina of Time- είναι παρόμοιο με του προκατόχου του. Ο Link έχει στο οπλοστάσιό του το σπαθί και την ασπίδα. O στόχος μπορεί με το πάτημα ενός κουμπιού να “κλειδώσει” στον αντίπαλο και να επιτρέψει την εύκολη κίνηση στο χώρο, κάτι που τώρα μοιάζει τετριμμένο, όμως πριν από δεκαπέντε χρόνια ήταν μια καινοτομία που μας ενθουσίασε. Όσο προχωράτε στο παιχνίδι, θα συλλέγετε περισσότερα όπλα, που όμως έχουν εμφανιστεί ξανά στο franchise.
Αυτό που κάνει το Majora’s Mask να ξεχωρίζει από άλλα παιχνίδια της σειράς είναι οι μαγικές μάσκες. Έτσι, μια μάσκα Goron θα σας μετατρέψει σε ένα από τα χαριτωμένα πέτρινα πλάσματα, και θα σας δώσει όλα τα θετικά άλλα και τα αρνητικά τους στοιχεία. Υπάρχουν μάσκες που δεν θα σας μεταμορφώσουν σε κάποιο άλλο πλάσμα, αντίθετα θα σας δώσουν κάποιες ιδιότητες, ενώ πολλές από τις μάσκες θα τις αποκτήσετε μέσα από δευτερεύουσες αποστολές. Και επειδή το παιχνίδι περιλαμβάνει αρκετές τέτοιες αποστολές, το remake έχει την προσθήκη ενός notebook, που θα σας επιτρέπει να θυμάστε τα πάντα (μιας και το να τα σημειώνετε σε χαρτί ή σε άλλη μορφή την εποχή που διανύουμε μάλλον θα ήταν ανήκουστο). Όμως, πρέπει να πούμε ότι κάποιες από αυτές τις αποστολές έχουν αρκετά περιορισμένο χρόνο για την επίτευξή τους, κάτι που ίσως κουράσει το σημερινό παίκτη.
Η διαδικασία, ή αν προτιμάτε το μοτίβο, που ακολουθεί το Majora’s Mask είναι η κλασσική της σειράς. Καλείσθε, μέσα από ανοιχτές περιοχές και με τη χρήση των αντικείμενων σας, να φτάσετε στο dungeon της περιοχής. Αφού εισέλθετε σε αυτό, θα περιπλανηθείτε, ξεκλειδώνοντας πόρτες, λύνοντας γρίφους και φυσικά αποκτώντας το όπλο του κάθε dungeon, το οποίο συχνά θα σας βοηθήσει να αντιμετωπίσετε τον αρχηγό του dungeon. Ο σχεδιασμός του κάθε dungeon ακολουθεί το γνωστό σχεδιασμό της σειράς, που δίνει την ψευδαίσθηση της μη γραμμικότητας, και που έχει παρομοιαστεί από κάποιους σαν το σχήμα μιας αράχνης (* περισσότερα για την σχεδίαση των dungeons).
Έτσι, υπάρχουν δωμάτια στα οποία θα σκοτώσετε αντιπάλους, κάποια που θα χρειαστεί platforming, ενώ μερικά από αυτά περιλαμβάνουν και γρίφους. Οι γρίφοι είναι απλά ικανοποιητικοί και θα τους χαρακτηρίζαμε λίγο πιο αδύναμους από αυτούς που είδαμε στον προκάτοχο του Majora’s Mask. Βέβαια, μεγάλο ρόλο εδώ παίζει και η εκθετική πρόοδος που επιτεύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια μέχρι το A Link Between Worlds, το οποίο τολμούμε να πούμε πως έθεσε νέα στάνταρ για τη σειρά. Σε όλα τα παραπάνω έχετε πάντα στην άκρη του μυαλού σας, ότι ο πολύτιμος χρόνος τρέχει, κάνοντας το παιχνίδι -από τη μια πλευρά- πιεστικό και αγχωτικό άλλα ταυτόχρονα και ενδιαφέρον. Στην περίπτωση που δεν ολοκληρώσετε μια δευτερεύουσα αποστολή ή ένα dungeon στον κατάλληλο χρόνο, κάποια πράγματα θα γίνουν “reset”.
Ο τεχνικός τομέας αυτής της επανέκδοσης κυμαίνεται επίσης στα ίδια επίπεδα με το remake του Ocarina of Time, απλά ίσως να έχει κάπως λιγότερο aliasing. Επίσης, σε σημεία η κίνηση του Link, ιδιαίτερα στο νερό, είναι αρκετά πιο ομαλή. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι κάτοχοι του παλιού 3DS δεν θα αντιμετωπίσουν κανένα απολύτως πρόβλημα με το χειρισμό, ο οποίος παραμένει στιβαρός ακόμα και με έναν αναλογικό μοχλό -όπως ήταν άλλωστε και στο N64- αλλά ούτε και με τα loading times. Ο ήχος έχει πλέον συναισθηματική αξία για εμάς, όποτε κάθε μελωδία που ακούγεται από την Ocarina θεωρείται έργο τέχνης. Συχνά δε, συλλαμβάνουμε τους εαυτούς μας σε εντελώς τυχαίες στιγμές να σφυρίζουν τα κομμάτια που αποτελούν σύμμαχο εδώ και τόσα χρόνια στις περιπέτειες του πολύπαθου ξωτικού.
Σιγά σιγά ο χρόνος περνά, αλλά από ό,τι φαίνεται το Majora’s Mask επανέρχεται στο προσκήνιο αρνούμενο πεισματικά να γεράσει, όπως και ο Link. Και αν ο δεύτερος είναι κατά κάποιον τρόπο “καταραμένος”, εσείς έχετε για μια ακόμα φορά την ευκαιρία (και την ευτυχία) να βυθιστείτε στον κόσμο του πιο σκοτεινού Zelda μέχρι σήμερα.
*Όσοι επιθυμούν να εμβαθύνουν περαιτέρω στο σχεδιασμό των dungeons του Majora’s Mask, τους προτείνουμε να ακολουθήσουν αυτόν και αυτόν το σύνδεσμο.
