Oblitus

Έχει στοιχεία από τα Dark Souls! (μην πέσετε κι εσείς στην παγίδα…).

---

Η όρεξη του νεαρού Connor Ullmann για τη δημιουργία ενός παιχνιδιού με υψηλό βαθμό πρόκλησης είναι έκδηλη στο –σχεδόν- ατομικό πόνημά του. Ευτυχώς, δεν είδαμε τη συνηθισμένη –πλέον- ύβρη της παρομοίωσης με τα Dark Souls στις επίσημες περιγραφές του Oblitus, από την άλλη όμως αυτή η παρομοίωση ήταν έκδηλη στις αναλύσεις διαφόρων μέσων του Τύπου και στα σχόλια πολλών παικτών που ασχολήθηκαν με το παιχνίδι. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στοιχεία που θυμίζουν αμυδρά τα Souls υπάρχουν. Πρώτο και καλύτερο σημάδι αυτής της επιρροής είναι η -μάλλον ανούσια- δυνατότητα για απόκρουση (parry), σε ένα δισδιάστατο παιχνίδι όπου η άμυνα με την ασπίδα είναι μακράν πιο λειτουργική και σίγουρη επιλογή από μία κίνηση που απαιτεί πολύ καλά αντανακλαστικά και έχει πενιχρό όφελος (στη συγκεκριμένη περίπτωση).

Ίσως ως φόρος τιμής προς την From Software, ίσως λόγω του ενθουσιασμού του Ullmann, το λεγόμενο parry έρχεται να δώσει την πρώτη ένδειξη πως το Oblitus αντλεί την έμπνευσή του από τα Souls, με τη δεύτερη να είναι η υψηλή πρόκληση που προσφέρει. Όμως, όποιο παιχνίδι είναι δύσκολο και έχει parry δεν θα πρέπει αυτομάτως να φέρει το σχόλιο “έχει στοιχεία από το Dark Souls”. Καλώς ή κακώς τέτοιες παρομοιώσεις ανοίγουν τις ορέξεις και μάλλον θα πρέπει να αποφεύγονται, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με μέτριους τίτλους.

Στο Oblitus παίρνεται τον έλεγχο του μικρόσωμου Parvus, τον οποίο θα καθοδηγήσετε στο μυστηριώδη κόσμο του παιχνιδιού. Μην περιμένετε κάποιο σενάριο ή επεξήγηση του λόγου για τον οποίο βρίσκεστε εδώ που βρίσκεστε. Πατώντας το Start, θα ξεκινήσετε απότομα στη μέση του κόσμου του Oblitus, από όπου είστε ελεύθεροι να μετακινηθείτε προς όποια πλευρά επιθυμείτε, έχοντας ως μοναδικό στόχο την εξόντωση τεσσάρων γιγάντιων bosses (για την λύτρωση του χαρακτήρα ίσως; Πάντως όχι για να σώσει την αδερφή του, αυτό ήταν στο Shadow of the Colossus). Ο έλεγχος του μικρού Parvus κυμαίνεται σε καλά επίπεδα, προσδίδοντας μία ανάλαφρη αίσθηση στο χειρισμό του και επιτρέποντας την πραγματοποίηση αλμάτων ακριβείας με ευκολία. Δε θα αργήσετε να έχετε πλήρη έλεγχο και κατανόηση του μήκους που μπορεί να φτάσει με το μακρύτερο άλμα ο Parvus, οδηγώντας τελικά σε απροβλημάτιστα σημεία platforming και ένα λειτουργικό μοντέλο χειρισμού.

Όπως είναι φυσικό θα βρεθείτε μπροστά σε πολλούς κινδύνους. Η ποικιλία των εχθρών, για το μικρό μέγεθος του Oblitus, είναι σεβαστή αν και η φαντασία που έχει χρησιμοποιηθεί στο σχεδιασμό τους έχει έντονες διακυμάνσεις. Σχεδιαστικά, λοιπόν, θα δείτε κοινούς εχθρούς, όπως ανθρωπόμορφα όντα με κεφάλι ερπετού που κρατάνε ασπίδες και ακόντια, τεράστια αραχνοειδή αλλά και ζωντανούς ογκόλιθους που θα σας πάρουν στο κατόπι. Τα bosses είναι οι αδιαμφισβήτητοι πρωταγωνιστές, σε επίπεδο απεικόνισης, αλλά γενικά δε θα βρεθείτε μπροστά σε κάτι που δε θα έχετε ξαναδεί στην πληθώρα των παιχνιδιών που καταπιάνονται με το φανταστικό.

Tο σύστημα μάχης περιέχει τα βασικά, δηλαδή χτύπημα, απόκρουση, roll και άμυνα με την ασπίδα, ενώ έχετε τη δυνατότητα να σημαδέψετε και να εκτοξεύσετε το ακόντιο του Parvus. Όπως είπαμε και στην αρχή του κειμένου, η χρήση της απόκρουσης είναι ανούσια, καθώς η ασπίδα είναι η πιο σίγουρη μέθοδος για να αποφύγετε τα αντίπαλα χτυπήματα. Οι εχθροί έχουν ελάχιστες ρουτίνες επίθεσης, οι οποίες απομνημονεύονται πολύ γρήγορα. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι μάχες δεν παύουν να είναι έντονες χάρη στην ύπαρξη του permadeath, κάτι που σημαίνει πως σε περίπτωση που χάσετε, τότε όλη η πρόοδός σας μηδενίζεται. Υπό αυτό το πρίσμα έπρεπε να δίνουμε τη μέγιστη προσοχή μας σε κάθε σύγκρουση, γνωρίζοντας μάλιστα ότι ακόμα και οι πιο αδύναμοι εχθροί μπορούν να επιφέρουν μεγάλη ζημιά στον Parvus ακόμα και με ένα χτύπημά τους.

Εδώ να αναφέρουμε ότι κάθε φορά που θα επιχειρείτε να ασχοληθείτε με το παιχνίδι, θα πρέπει να είστε ταυτόχρονα προετοιμασμένοι για να το “τερματίσετε”.  Ο λόγος είναι πως δεν υπάρχει λειτουργία save και ως εκ τούτου αν εξέλθετε από το παιχνίδι τότε σημαίνει αυτομάτως ότι έχετε μηδενίσει και την πρόοδό σας (κάτι ιδιαιτέρως εκνευριστικό στη μία περίπτωση που ο χαρακτήρας μας κόλλησε σε μία επιφάνεια). Η απουσία δυνατότητας save, αλλά και η ύπαρξη του speedrun achievement, που δύναται να κερδηθεί σε περίπτωση που ολοκληρώσετε το Oblitus σε λιγότερο από 25 λεπτά, είναι μάλλον αρκετά στοιχεία για να σας δώσουν μία ιδέα για το συνολικό μέγεθος του κόσμου.

Συνολικά υπάρχουν τέσσερις θεματικές περιοχές, οι τρεις εκ των οποίων μπορούν να εξερευνηθούν με όποια σειρά θέλετε. Σε κάθε περιοχή θα πρέπει να αντιμετωπίσετε το δικό της εντυπωσιακό boss. Όταν έρθετε αντιμέτωποι για πρώτη φορά με το εκάστοτε boss, το πιθανότερο είναι πως θα χάσετε (και τη μάχη και την πρόοδό σας), δεδομένου ότι τα χτυπήματά τους είναι πολύ ισχυρά, ενώ οι μία-δύο ρουτίνες επίθεση, που έχουν μάλλον θα σας πιάσουν απροετοίμαστους. Ως εκ τούτου είναι απόλυτα δικαιολογημένο αυτές οι στιγμές να φέρουν τον χαρακτηρισμό του “trial and error”, καθώς θα χρειαστούν μία-δύο προσπάθειες μέχρι να βρείτε το αδύναμο σημείο τους. Αν και αποτελούν τα highlight του παιχνιδιού, αυτές οι μάχες τελικά είναι αρκετά απλοϊκές και δεν κρατάνε περισσότερο από μισό λεπτό όταν καταλάβετε τον τρόπο αντιμετώπισής τους.

Στην όλη περιπέτειά σας θα βρείτε διασκορπισμένα αρκετά power ups, η αξία των οποίων έχει τεράστια διακύμανση. Κάποιο από αυτά μπορεί να προσφέρουν την αρκετά ανούσια δυνατότητα για κατακόρυφο χτύπημα έπειτα από άλμα, ενώ άλλα προσφέρουν τη δυνατότητα να πετάτε φλεγόμενα ή διπλά ακόντια –μεταξύ άλλων- που διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό τις μάχες. Η εύρεση αυτών των power ups προσφέρει έναν πολύ καλό λόγο για την εξερεύνηση των τεσσάρων κόσμων, εμπλουτίζοντας –συχνά- με σημαντικές δυνάμεις τον Parvus.

Τελειώνοντας με την κριτική του Oblitus, θα πρέπει να αναφέρουμε το μεγαλύτερο ατόπημα της επίσημης περιγραφής του στο Steam και κατ’ επέκταση του ίδιου του παιχνιδιού. Σύμφωνα με αυτήν την περιγραφή, το Oblitus υποτίθεται ότι θα περιείχε έναν κόσμο, ο οποίος θα δημιουργείται με τυχαίο τρόπο κάθε φορά που τον επισκέπτεστε, ούτως ώστε να μην υπάρχει η αίσθηση της επανάληψης. Εμείς θα πρέπει να πούμε κατηγορηματικά ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Το μόνο στοιχείο τυχαίας διαρρύθμισης που υπάρχει αφορά στην εμφάνιση των power ups και εχθρών. Η θέση που θα βρείτε τόσο τους εχθρούς όσο και τα power ups είναι πάντοτε η ίδια, απλά ενδέχεται να εμφανιστούν με διαφορετική σειρά. Η αρχιτεκτονική των επιπέδων είτε δεν αλλάζει καθόλου είτε αλλάζει τόσο ανεπαίσθητα που εμείς δεν το προσέξαμε.

Αν και ο οπτικός τομέας του Oblitus είναι συμπαθητικός, ο χειρισμός του Parvus λειτουργικός και το παιχνίδι ικανό να σας κρατήσει σε εγρήγορση χάρη στο permadeath, τελικά το εγχείρημα του Ullmann καταρρέει κάτω από την εξαιρετικά μικρή διάρκειά του αλλά και την άστοχη υπόσχεση για την ανύπαρκτη τυχαία διαρρύθμιση των επιπέδων. Τα 14,99€ που ζητούνται ως αντίτιμο είναι πραγματικά πάρα πολλά για ένα τόσο μικρό παιχνίδι, που καταφέρνει μάλιστα να γίνει γρήγορα επαναλαμβανόμενο.