Battlefield: Hardline
You have the right to remain silent!
You have the right to remain silent!
Καθαρά σαν επιλογή κατεύθυνσης, συμφωνούμε πλήρως με την EA και την επιλογή της να δοκιμάσει, μέσω ενός spin-off, να φρεσκάρει με νέες ιδέες τη σειρά Battlefield. Αφενός διότι πρόκειται για ετήσιες κυκλοφορίες, οι οποίες κινδυνεύουν να κουράσουν το κοινό, αφετέρου διότι την τελευταία φορά που επέλεξε να δοκιμάσει ένα spin-off των Battlefield, κατέληξε θριαμβευτικά με έναν τίτλο που μέχρι σήμερα θεωρείται από πολλούς (συμπεριλαμβανομένου το γράφοντος) ως ο πλέον κορυφαίος της σειράς: το Bad Company 2. Από αυτή την άποψη λοιπόν, ναι, το Hardline είναι ένα «διάλλειμα» που η σειρά το χρειάζεται, και μελλοντικά θα προσφέρει το λιθαράκι του στο πολεμικό οικοδόμημα που αποτελεί το Battlefield. Βέβαια, περνώντας στο θέμα της υλοποίησης αυτού του διαλλείματος, έχουμε τις ενστάσεις μας, οι οποίες είναι και αρκετές αυτή τη φορά.
Η προσπάθεια της Visceral Games για κάτι διαφορετικό φαίνεται, πρώτα από όλα, στο single player τμήμα. Δεν ήταν λίγες οι φωνές που έλεγαν ότι μετά το Battlefield 4 έχει έρθει πλέον η ώρα για τη σειρά να απαγκιστρωθεί από τα single player μονοπάτια, και να εστιάσει στην online multiplayer εμπειρία, η οποία αποτελεί το ζουμί εδώ και χρόνια. Κόντρα λοιπόν στο κύμα, αποφασίστηκε όχι μόνο να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή, αλλά και να προμοταριστεί αντίστοιχα η κεντρική ιστορία του Detective Nick Mendoza, σε ένα αστυνομικό θρίλερ στα πρότυπα των ταινιών και σειρών που μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Είναι ωστόσο ενδιαφέρον το πώς καταφέρνει η Visceral να αλλάξει αρκετά τη δομή του single player, να κάνει εμφανείς τις προσπάθειες με προσθήκες για κάτι καλύτερο, και ταυτόχρονα το αποτέλεσμα να είναι ακριβώς το ίδιο και αδιάφορο με τις προηγούμενες προτάσεις της σειράς.
Σχετικά γνωστοί ηθοποιοί στο ρόλο των χαρακτήρων με στιβαρές ερμηνείες. Σενάριο με επεισοδιακή μορφή, δράμα, ανατροπές και μπόλικο υπόκοσμο. Gameplay αισθητά αλλαγμένο με την προσθήκη stealth, συλλογή στοιχείων και λιγότερο, πιο ελεγχόμενο shooting gallery. Συνεντεύξεις δημιουργών να μιλάνε συνεχώς για το πώς «μπορούμε να προσεγγίσουμε πλέον όπως θέλουμε την κάθε κατάσταση», και το πώς «το single player έχει αλλάξει δραματικά, θέλαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό με το Hardline». Τελικά εις το πηλίκο: Αν σας άρεσε το campaign του BF4, θα σας αρέσει και αυτό. Αν όχι, τότε δεν θα βρείτε κάτι που να σας κερδίσει.
Για “The Wire” στόχευαν, σε “B – Movie αλα Vice” καταλήξαμε. Και είναι κρίμα, διότι πράγματι σε σημεία είναι εμφανές ότι έγινε προσπάθεια για μια αναζωογόνηση του campaign. Το stealth, με το οποίο ουσιαστικά δείχνουμε το σήμα αιφνιδιάζοντας έναν έως τρείς αντιπάλους, και αυτοί πετούν τα όπλα τους και τους συλλαμβάνουμε, παρουσιάζει ενδιαφέρον και μπορούμε να περάσουμε ολόκληρα επίπεδα χωρίς να χρησιμοποιήσουμε ούτε μια σφαίρα. Ωστόσο, γρήγορα κουράζει καθώς δεν εξελίσσεται καθόλου από τα πρώτα 10 λεπτά του παιχνιδιού (για κάποιο λόγο οι υπόλοιποι κακοποιοί απλά μας κοιτούν χαρούμενοι όταν περνάμε χειροπέδες σε κάποιον, αντί να αντιδράσουν), κάτι που ισχύει και για το γενικότερο αποτέλεσμα. Σίγουρα έχει τις στιγμές του, αλλά σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα campaign που αν παίξετε θα ξεχάσετε γρήγορα, και αν δεν παίξετε δεν θα χάσετε κάποια σημαντική εμπειρία.
Υποψιαζόμαστε ότι για μια ακόμη φορά θα χρησιμεύσει ως μια καλή επίδειξη των δυνατοτήτων της Frostbite Engine, η οποία ομολογουμένως εντυπωσιάζει στους υπολογιστές που μπορούν να αποδώσουν τα settings από High και πάνω, χωρίς να είναι κάτι δραματικά βελτιωμένο από την περσινή πρόταση. Λεπτομερέστατα textures και οπτικά εφέ, χαρακτήρες που μοιάζουν αληθινοί, και εντυπωσιακές σκηνές όπου ο καταιγισμός πυροβολισμών σε συνδυασμό με την περιορισμένη περιβαλλοντική καταστροφή δίνουν ένα οπτικό αποτέλεσμα που λίγα παιχνίδια προσφέρουν αυτή τη στιγμή.
Ακόμη πιο ανατριχιαστική και λεπτομερής βέβαια είναι η ηχητική επένδυση για την οποία φημίζεται η σειρά Battlefield, εφόσον τα ηχεία/ ακουστικά μπορούν να αποδώσουν ικανοποιητικά τον ήχο. Υπάρχουν στιγμές που θα πέφτουν πυροβολισμοί, ολόκληρα κομμάτια τσιμέντο θα φεύγουν από τους τοίχους τριγύρω και ο παίκτης ενστικτωδώς θα κουνάει το κεφάλι να αποφύγει κάτι. Αν μη τι άλλο, οπτικοακουστικά φέτος η σειρά βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, και η έκδοση για PC βρίσκεται αναμενόμενα ένα σκαλί πιο πάνω από τις υπόλοιπες. Αρκεί να δείτε το ανούσιο μεν, εντυπωσιακό δε “Levolution”.
Φτάνοντας στο ζουμί της υπόθεσης, που δεν είναι άλλο από το Multiplayer, η Visceral ξεκινάει με μια μεγάλη νίκη, η διάσταση της οποίας γιγαντώνεται αν αναλογιστούμε το πόσο καταστροφικό ήταν το launch του Battlefield 4, το οποίο ακόμα και μήνες μετά, ήταν σχεδόν unplayable. Με χαρά, λοιπόν, μεταφέρουμε πως ήδη από τη δεύτερη μέρα κυκλοφορίας του, το Hardline «τρέχει» άψογα, χωρίς να αντιμετωπίζει τα περσινά προβλήματα, και έχοντας διορθώσει αρκετά από αυτά που μάστιζαν το gameplay.
Οι φίλοι της σειράς, με μια πρώτη ματιά, θα αντιληφθούν ότι η συνταγή έχει αλλάξει αρκετά σε σχέση με πέρυσι. Η ΕΑ διαφήμιζε το Hardline ως το «πιο γρήγορο Battlefield μέχρι σήμερα», και ενώ συμφωνούμε, συχνά η ταχύτητα μεταφράζεται σε χάος και πανικό. Έτσι, αναγνωρίζουμε πλέον ότι η ΕΑ απομακρύνθηκε από τον βαρύ, ολοκληρωτικό πόλεμο, και προσπαθεί να παίξει μπάλα σε ένα γήπεδο που υπάρχουν ήδη πολλοί και καλοί ανταγωνιστές. Πρώτο και καλύτερο στην κατηγορία των «γρήγορων shooters», το COD: Advanced Warfare, το οποίο κατάφερε να αναζωογονήσει την σειρά.
