Borderlands: The Handsome Collection

Το remaster του add-on του dlc του sequel χωρίς το prequel αλλά με το pre-sequel.

---

Ώρα  να πούμε δύο λόγια και για το Pre Sequel της σειράς Borderlands επ’ ευκαιρίας της κυκλοφορίας της «Όμορφης» συλλογής. Τελικά, είναι να μη πάρουν μυρωδιά οι εταιρείες (οι μεγαλύτερες εξ αυτών) ότι μία συνταγή «τσουλάει». Μία αναδρομή στη σύντομη και συνάμα απόλυτα επιτυχημένη πορεία των Borderlands είναι σε θέση να αναδείξει τα καλύτερα και τα χειρότερα αυτής της βιομηχανίας. Το Borderlands ήρθε ως ένα κλασσικό outsider, από το οποίο κανείς δεν περίμενε τίποτα και το οποίο τελικά έδωσε πολλά. Η 2K λειτούργησε σχεδόν αντανακλαστικά, και μιας και η πρώτη ύλη ήταν άφθονη, εν τέλει παρέδωσε τόνους ολόκληρους από υλικό. Όταν μιλάμε για πρώτη ύλη, αναφερόμαστε στη σχετική ευκολία παραγωγής περιεχομένου με τα καρτουνίστικα γραφικά της Unreal και τον random σχεδιασμό των όπλων, για τα οποία ο αλγόριθμος που σκέφτηκαν οι άνθρωποι πίσω από το Bordelands μπορούσε να παραγάγει χιλιάδες.

Το “FPS Diablo” έγινε άμεσα δεκτό από τον κόσμο και αγαπήθηκε αρκετά ώστε αυτή τη στιγμή να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα franchises της βιομηχανίας. Πέραν όλων των άλλων, στα θετικά της υπόθεσης συνυπολογίζουμε και το μεράκι των δημιουργών να δώσουν χρώμα στον κόσμο τους, με αξιομνημόνευτους χαρακτήρες και εμπνευσμένο σενάριο. Τα αρνητικά της υπόθεσης ακολουθούν σχεδόν αυτόματα. Μέχρι το κοινό να συνειδητοποιήσει ότι το Bordelands 2 ήταν στα σκαριά, είχε λάβει 3-4 DLC για το πρωτότυπο Bordelands, τα οποία μπορεί και να μη πρόλαβε να ολοκληρώσει πριν ξεκινήσει τις περιπέτειες των νέων Vault Hunters εναντίον της Hyperion Corporation και του Handsome Jack. Άλλα 4-5 DLC για το 2 κι εκεί αρχίζει και χάνεται ελαφρώς η μπάλα.

Προς Θεού, δεν εννοούμε ότι είναι κακό το να προσφέρεται περιεχόμενο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ενσάρκωση έξυπνων ιδεών (σαν το Tiny Tina’s Assault on Dragon Keep). Απλά, βρισκόμαστε σε εκείνη τη φάση που έχουμε χάσει πλέον τη δυνατότητα να ξεχωρίζουμε το βασικό παιχνίδι από τις προεκτάσεις, έχουμε ξεχάσει ποιος χαρακτήρας είναι ποιος και τι ρόλο παίζει, και εννοείται ότι έχουμε χάσει το μπούσουλα με τα όπλα. Καλό για κάποιους, κακό για κάποιους άλλους. Το περιεχόμενο του B2 είναι σίγουρα τεράστιο (στο Handsome Collection περιέχονται όλα τα DLC) και αν θέλει κάποιος να το εξαντλήσει θα χρειαστεί δεκάδες ώρες. Υπάρχει όμως ένα προβληματικό σημείο, το οποίο ο γράφων αδυνατεί να ξεπεράσει. Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο για συνεργατικό παίξιμο, αυτό είναι σαφές. Αλλά είναι άλλο αυτό, και άλλο η επιλογή των δημιουργών σχεδόν να αποθαρρύνουν τους παίκτες να παίξουν μόνοι τους. Η δομή, κατά την οποία πριν καθαρίσει το επόμενο δωμάτιο-σπηλιά-κτήριο-φαράγγι, έχει ξαναγεμίσει το προηγούμενο, είναι αποκαρδιωτική μετά από δέκα-είκοσι-τριάντα ώρες παιχνιδιού.

Αλλά και η επιλογή σε κάθε χώρο ο αριθμός των εχθρών να εξαντλείται μετά από αλλεπάλληλα κύματα, λειτουργεί με τον ίδιο εξουθενωτικό τρόπο, και για να είμαστε ειλικρινείς, το μόνο που κάνει είναι να οδηγεί σε καταστροφή της σκανδάλης του χειριστηρίου από την πολλή χρήση. Σε co-op παιχνίδι αυτά λειτουργούν λίγο διαφορετικά, αλλά αναρωτιόμαστε, δεν είναι άραγε αρκετά μεγάλο το Bordelands 2 από μόνο του, ώστε να μη χρειάζεται να εξολοθρεύουμε τα ίδια κύματα εχθρών στις ίδιες περιοχές, σε όποιο level κι αν βρισκόμαστε;

Θέλουμε να πούμε ότι, πέρα από το αδιαπραγμάτευτο της ποιότητας ορισμένων κρίσιμων συστατικών του παιχνιδιού (εξαιρετικό gunplay, διασκεδαστικό σενάριο και ξεκαρδιστικά voiceovers, ατελείωτες και αμέτρητες περιοχές) είναι φανερό ότι κάπου χάθηκε το μέτρο στον τομέα «τι ποσότητα προσφέρουμε στον παίκτη». Διότι αυτή η ποσότητα μπορεί και να κουράσει.

Βέβαια, βλέποντας το κοινό να ασχολείται μανιωδώς με το Destiny -για παράδειγμα- που στο Campaign mode κάνει ακριβώς το ίδιο, χωρίς την έμπνευση και τη σπιρτάδα του Borderlands, δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η δυσανασχέτηση για αυτά τα πράγματα ήταν περιορισμένη. Εμείς όμως οφείλουμε να εντοπίσουμε αυτά τα σημάδια κόπωσης και επανάληψης.