Penumbra Overture: Episode 1

Ένα ατμοσφαιρικό FPS τρόμου, που έρχεται για να προσφέρει κάτι διαφορετικό

Ένα ατμοσφαιρικό FPS τρόμου, που έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό

Το εν λόγω παιχνίδι είναι το πρώτο δημιούργημα της εταιρίας Frictional Games στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών. Πριν γίνει ένα πλήρως εμπορικό παιχνίδι, το Penumbra κυκλοφόρησε ως demo επίδειξης των δυνατοτήτων της μηχανής γραφικών της εταιρίας καθώς επίσης και της μηχανής φυσικής που είχαν δημιουργήσει, γνωστή με το όνομα “Newton Game Dynamics”. Λόγω της μεγάλης απήχησης που είχε στο κοινό, αποφάσισαν να προχωρήσουν στην δημιουργία ενός ολοκληρωμένου τίτλου. Το Penumbra κυκλοφορεί με την γνωστή, πλέον, μορφή επεισοδίων, όπως τα Half Life και Sam & Max και έχει ήδη ανακοινωθεί ότι η σειρά θα ολοκληρωθεί σε τρία μέρη. Η δημιουργία της Frictional Games συγκαταλέγεται στην κατηγορία των παιχνιδιών τρόμου με προοπτική πρώτου προσώπου, κατηγορία η οποία δυστυχώς φέρει λίγους τίτλους, εκ των οποίων ελάχιστοι καταφέρνουν πραγματικά να βάλουν τον παίχτη στο κλίμα της έντασης και της ανάλογης ατμόσφαιρας που πρέπει να διαθέτουν.

Στο παιχνίδι ελέγχετε τον χαρακτήρα του Philip. Μερικές μέρες μετά τον θάνατο της μητέρας του δέχεται ένα γράμμα από τον πατέρα του, ο οποίος είχε πεθάνει πριν από χρόνια. Αναστατωμένος από το γεγονός και γεμάτος ερωτήματα αποφασίζει να πάει σε ένα εγκαταλελειμμένο ορυχείο της Γροιλανδίας όπου και θα προσπαθήσει να βρει απαντήσεις σχετικά με την ιστορία του πατέρα του. Ατυχώς, μέσα από το παιχνίδι δίνονται ελάχιστες εξηγήσεις σχετικά με το παρελθόν του χαρακτήρα καθώς επίσης και για το λόγο για τον οποίο πηγαίνει σε αυτήν την τοποθεσία, με αποτέλεσμα  ο παίκτης να χάνει εξαρχής το ενδιαφέρον του για την υπόθεση.

Στη διάρκεια του παιχνιδιού βρίσκονται διασκορπισμένες πληροφορίες σχετικά με το τι συμβαίνει στο ορυχείο, με την μορφή σημειωμάτων ή ημερολογίων που έχουν αφήσει σε διάφορα σημεία οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Θετικό στοιχείο του σεναρίου είναι η εισαγωγή του χαρακτήρα ονόματι “Red”, ο οποίος κάνει την εμφάνισή του στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού δίνοντάς σας οδηγίες σχετικά με το τι πρέπει να κάνετε μέσω ενός ασυρμάτου που αποκτάτε. Ο ηθοποιός που χαρίζει τη φωνή σε αυτόν τον χαρακτήρα είναι εξαιρετικός και προσδίδει έντονη ατμόσφαιρα με τα πολύ καλά κείμενα που διαθέτει και μιλώντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Το παιχνίδι κάνει πολύ καλή δουλειά στο να μεταφέρει στον παίκτη την αίσθηση του κινδύνου που διατρέχει ο Philip. Εξαρχής φαίνεται ότι δεν είναι ο κλασσικός υπερήρωας που μπορεί να δεχθεί άπειρα χτυπήματα πριν πεθάνει και να εξολοθρεύσει όποιον εχθρό βρεθεί μπροστά του.

Τα μοναδικά όπλα που θα βρει στην διάρκεια της περιπέτειάς του είναι ένα σφυρί, μία αξίνα, μία σκούπα (!) και δυναμίτες. Αυτά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι μπορεί να δεχθεί ελάχιστα χτυπήματα πριν σκοτωθεί, δείχνει ότι στηρίζεται κυρίως στην τέχνη του να κρύβεται, αποφεύγοντας τις μάχες, μια που στην πλειονότητα αυτών δεν υπάρχει η επιλογή να εξοντώσετε τον αντίπαλο από απόσταση. Ο βασικός εχθρός που θα αντιμετωπίσει είναι τα διάφορα “δαιμονισμένα” σκυλιά που υπάρχουν στα ορυχεία. Το φρικιαστικό τους βλέμμα όπως επίσης και η γδαρμένη τους σάρκα πετυχαίνουν στη δημιουργία ενός τρομαχτικού και δυνατού αντιπάλου.

Επίσης, σε διάφορες σπηλιές υπάρχουν σχετικά μεγάλες αράχνες, οι οποίες είναι εξίσου επικίνδυνες με τα σκυλιά λόγω της ζημιάς που προξενούν στον Philip. Τέλος, την εμφάνισή του σε ελάχιστα σημεία κάνει ένα γιγαντιαίο σκουλήκι ικανό να εξοντώσει τον χαρακτήρα με ένα και μόνο χτύπημα. Παρόλο που οι εχθροί αυτοί κάνουν καλή δουλειά στο να τρομάζουν τον παίκτη (όσο άχαρος εχθρός κι αν ακούγεται ένα γιγάντιο σκουλήκι, πιστέψτε μας, οι εμφανίσεις του γίνονται με τέτοιο τρόπο που πραγματικά σε κάνουν να τρομάζεις) είναι γεγονός ότι αποτελούν μια απελπιστικά μικρή ποικιλία που σίγουρα κουράζει. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού λαμβάνει μέρος στις στοές των ορυχείων. Ως εκ τούτου τα περιβάλλοντα του παιχνιδιού είναι σκοτεινά με μόνη πηγή φωτός κάποιες λάμπες που είναι κρεμασμένες διάσπαρτα.

Εκτός από αυτήν την πηγή φωτός, ο χαρακτήρας διαθέτει ένα φακό καθώς επίσης φωσφορίζοντα ραβδιά και φωτοβολίδες που μπορεί να βρει σε διάφορες τοποθεσίες. Αρνητικό στοιχείο του παιχνιδιού είναι η αποφόρτιση των μπαταριών που γίνεται, περίπου, κάθε 5 λεπτά. Μπορεί αυτή η σχεδιαστική επιλογή να συνεισφέρει στην ένταση του παιχνιδιού, δεδομένου ότι χρειάζεται να κάνετε εξοικονόμηση των  μπαταριών με το να κλείνετε τον φακό ή με το να σβήνει σε σημεία που δεν θα έπρεπε, παρόλα αυτά – από άποψη ρεαλισμού και μόνο- είναι μάλλον εκνευριστικό.

Τα περιβάλλοντά του Penumbra είναι πολύ καλά και λεπτομερώς σχεδιασμένα, ενώ διαθέτουν και πολύ ωραίους φωτισμούς. Θετικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερα δυνατό μηχάνημα ώστε να παιχθεί με τις ρυθμίσεις στο μέγιστο. Οι επιφάνειες φαίνονται “ανάγλυφες” και τα αντικείμενα που υπάρχουν στο χώρο είναι λεπτομερώς σχεδιασμένα. Ωστόσο, το γεγονός ότι το σύνολο του παιχνιδιού λαμβάνει χώρα σε ορυχεία, αναπόφευκτα οδηγεί σε μία μονοτονία όσον αφορά στην ποικιλία του τοπίου και στον χώρο στον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία. Το γεγονός ότι αρχικά δημιουργήθηκε κυρίως ως ένα μέσο επίδειξης της τεχνολογίας της μηχανής φυσικής του τίτλου, σημαίνει ότι αυτές δεν θα μπορούσαν παρά να παίξουν σημαντικό ρόλο στο τρόπο που αλληλεπιδράτε με το περιβάλλον.

Ο παίκτης λοιπόν μπορεί να αλληλεπιδράσει με την πλειονότητα των αντικειμένων που υπάρχουν στον χώρο και να τα βλέπει να αντιδρούν σε μεγάλο ποσοστό όπως θα περίμενε να συμβεί και στην πραγματικότητα. Πετάξτε μία πέτρα, ένα βαρέλι, μία καρέκλα κ.τ.λ. και θα τα δείτε να συμπεριφέρονται ρεαλιστικά και πάντα ανάλογα με το σχήμα τους, το βάρος τους και την επιφάνεια με την οποία έρχονται σε επαφή. Επίσης, κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα βρεθείτε σε καταστάσεις όπου θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε αυτό το μοντέλο φυσικής στην επίλυση διάφορων γρίφων. Επί παραδείγματι, για να πάρετε ένα αντικείμενο, το οποίο βρίσκεται σε υψηλό σημείο, θα πρέπει να τοποθετήσετε αντικείμενα που βρίσκονται στον χώρο γύρω σας, όπως τραπέζια, παλέτες και καρέκλες με τέτοιο τρόπο ώστε σκαρφαλώνοντάς τα να μπορείτε να το φτάσετε. Γενικότερα η μηχανή αυτή δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει αυτή του Half Life 2 (Source Engine) και άλλων δυνατών μηχανών της αγοράς.
{PAGE_BREAK}
Πολύ πρωτότυπο στοιχείο του gameplay αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο ο χαρακτήρας αλληλεπιδρά με το περιβάλλον. Το παιχνίδι ουσιαστικά δεν έχει κανένα προκαθορισμένο animation για τις διάφορες ενέργειες που κάνετε. Όλα γίνονται με την κατάλληλη κίνηση του mouse. Αν επιθυμείτε να ανοίξετε μια πόρτα θα πρέπει να εξομοιώσετε την κίνηση του χεριού. Κρατώντας πατημένο το αριστερό κουμπί και τραβώντας μπρος ή πίσω το mouse θα δείτε αναλόγως την πόρτα να ανοίγει προς τα μπρος ή προς τα πίσω. Το ίδιο ισχύει και με τα συρτάρια, τις ντουλάπες, τις βαλβίδες και γενικότερα με ότι αντικείμενο θα βρείτε στο δρόμο σας. Βρίσκοντας, για παράδειγμα, ένα γερανό θα μπορείτε χρησιμοποιώντας τους μοχλούς που έχει μπροστά η κονσόλα του να τον κουνάτε πλήρως αναλογικά. Μετακινώντας δηλαδή ελάχιστα τον μοχλό θα κουνιέται αργά κ.ο.κ. Ουσιαστικά, το mouse εξομοιώνει την κίνηση του χεριού του χαρακτήρα.

Αυτό δημιουργεί μία ενδιαφέρουσα αίσθηση στο παιχνίδι με το να σας δίνει έναν μεγαλύτερο έλεγχο γύρω από τις κινήσεις που κάνετε σε σχέση με άλλα παιχνίδια της κατηγορίας. Ωστόσο, αυτό το στοιχείο έχει και την αρνητική του πλευρά. Ως επί το πλείστον θα αποφεύγετε τις μάχες, όμως, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να έρθετε αντιμέτωποι με κάποιον εχθρό. Η εξομοίωση αυτή λοιπόν παίρνει μέρος και στον τομέα της μάχης. Για να χτυπήσετε λοιπόν με το όπλο δεν αρκεί μόνο να πατήσετε το κουμπί του mouse, αλλά κρατώντας πατημένο το κουμπί πρέπει να εξομοιώσετε την κίνηση του χτυπήματος. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι, χρησιμοποιώντας για παράδειγμα το σφυρί το σφυρί, θα πρέπει να κάνετε μία διαγώνια κίνηση με το mouse όπως υποτίθεται ότι θα κουνούσατε το χέρι σας στην πραγματικότητα.

Το πρόβλημα με αυτό το σύστημα είναι ότι με το που θα πατήσετε το κουμπί για να προετοιμάσετε το χτύπημα, η κάμερα κλειδώνει αποκλείοντάς σας να την κουνήσετε με το mouse. Δεδομένου ότι οι εχθροί κάνουν επίθεση κατά πάνω σας με διάφορους ελιγμούς και σπάνια κατά μέτωπο, αυτό το σύστημα καθιστά δύσκολη τη στόχευση. Ωστόσο, με εξαίρεση τις μάχες, το σύστημα αυτό λειτουργεί ικανοποιητικά στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Penumbra Overture χωρίζεται σε διάφορες περιοχές. Εισέρχεστε σε έναν μεγάλο χώρο με πολλούς διαδρόμους, οι οποίοι περιπολούνται από σκυλιά και καταλήγουν σε πόρτες που με την σειρά τους οδηγούν σε δωμάτια. Σκοπός σας συνήθως είναι να ψάχνετε να βρείτε αντικείμενα, τα οποία αρκετές  φορές για να τα αποκτήσετε απαιτείται η επίλυση κάποιου γρίφου, με την χρήση των οποίων θα ανοίξετε κλειδωμένα δωμάτια ή την πόρτα που θα σας οδηγήσει στην επόμενη περιοχή.

Στις περιοχές αυτές είναι δύσκολο να χαθείτε καθώς υπάρχουν παντού κολλημένες ταμπέλες και χάρτες απ’ όπου μπορείτε εύκολα να καταλάβετε ποιο μέρος έχετε ήδη ψάξει και που πρέπει να πάτε. Τελειώνοντας με τον τομέα του gameplay να αναλύσουμε και το stealth μέρος του παιχνιδιού μια και αυτό θα είναι ο κύριος τρόπος αντιμετώπισης των εχθρών. Όταν σκύβετε η οθόνη αποκτά μία μπλε απόχρωση, που υποδηλώνει ότι είστε ουσιαστικά κρυμμένοι. Αυτό εννοείται ότι προϋποθέτει να μην βρίσκεστε σε κάποιο φωτεινό σημείο και να μην έχετε ανοιχτή κάποια πηγή φωτός. Φυσικά, όταν θα κρύβεστε θα θέλετε λογικά να παρακολουθείτε την κίνηση του εχθρού έτσι ώστε να βρείτε την ευκαιρία να μετακινηθείτε.

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο λοιπόν, είναι ότι λόγω του αυξημένου φόβου και εξαιτίας των καταστάσεων και της απομόνωσης του μέρους όπου βρίσκεται ο πρωταγωνιστής, όσο περισσότερο έχει μέσα στο οπτικό του πεδίο τον εχθρό τόσο περισσότερο γίνεται αισθητό ότι αρχίζει να χάνει την ψυχραιμία του. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η κάμερα αρχίζει να κουνιέται και η οθόνη να θολώνει. Όταν γίνεται αυτό κινδυνεύετε να αποκαλυφθείτε. Αυτό το  στοιχείο υποδηλώνει την τρωτότητα του χαρακτήρα, ενώ τονίζει και το φόβο που τον διακατέχει κάνοντάς τον να διαφέρει από τους συνηθισμένους “γενναίους” χαρακτήρες αυτού του τύπου παιχνιδιών. Τέλος, αποθήκευση της εξέλιξης είναι εφικτή μόνο σε καθορισμένα σημεία, τα οποία έχουν την μορφή μίας περίεργης λάμπας. Ωστόσο κάθε φορά που γίνεται loading, όταν μεταφέρεστε σε άλλο χώρο (πράγμα που γίνεται συχνά) το παιχνίδι αποθηκεύεται αυτόματα. Έτσι σε περίπτωση που ο ήρωας χάσει τη ζωή του μπορείτε να συνεχίσετε από πολύ κοντινό σημείο. Στον τομέα της μουσικής το Penumbra δεν έχει να προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Ακούγεται συνεχώς το ίδιο μουσικό θέμα, που αν και είναι καλό αναδεικνύοντας την ένταση του παιχνιδιού, μετά από κάποιο σημείο αρχίζει να κουράζει.

Το πιο αρνητικό στοιχείο του παιχνιδιού είναι η διάρκειά του. Παρόλο που δικαιολογείται εν μέρει από το γεγονός ότι ακολουθεί τη μόδα των επεισοδίων, δεν παύει να έχει πολύ μικρή διάρκεια. Εκτός αν κολλήσετε ιδιαίτερα σε κάποιο σημείο, δεν πρόκειται να χρειαστείτε περισσότερο από 5 ώρες για να το τερματίσετε. Ωστόσο, ανάλογη με την διάρκειά του είναι και η τιμή του και γι’ αυτό είναι ένα παιχνίδι που θα το προτείναμε σε όποιον θέλει ένα διαφορετικό και αρκετά πρωτότυπο FPS, που καταφέρνει επιτυχημένα να ονομαστεί FPS τρόμου, όντας ατμοσφαιρικό και ικανό να σας κάνει, κάποιες στιγμές, να αναπηδήσετε από την καρέκλα σας. Αντίθετα, όποιος αναζητά τη συνεχή δράση καλύτερα θα είναι να κοιτάξει αλλού.

Νικόλας Μαρκόγλου

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Επεξεργαστής Pentium 4 1.5 GHz
Μνήμη 512MB
Κάρτα Γραφικών 64MB
Σκληρός Δίσκος 800MB
PEGI 12+