Armikrog
Λασπόλουτρο εκνευρισμού.
Λασπόλουτρο εκνευρισμού.
Το όνομα Doug TenNapel πιθανά να μη σας λέει τίποτα, ακόμα και αν είχατε μεγαλώσει μέσα στα 90s, που ήταν συνώνυμο της ευρηματικότητας. Όμως, είτε νέοι είτε σιτεμένοι, δε μπορεί, όλο και θα έχει πάρει το μάτι σας ορισμένους τίτλους όπως οι Earthworm Jim, The Neverhood και Skullmonkeys. Αυτά ήταν ορισμένα από τα πιο ιδιαίτερα και ευφάνταστα παιχνίδια που κυκλοφόρησαν κατά τη δεκαετία του ’90 και έμειναν βαθιά χαραγμένα στις καρδιές των παικτών χάρη στο εξαιρετικό χιούμορ τους, το τρελό gameplay τους και τον συγκλονιστικά όμορφο τεχνικό τομέα τους. Έτσι, όταν μετά από σχεδόν 15 χρόνια, ο δημιουργός τους απευθύνθηκε στο Kickstarter για να ετοιμάσει ένα νέο παιχνίδι, η κοσμοσυρροή των οπαδών του ήταν αναμενόμενη. Με διαφημιστική εκστρατεία πως το νέο παιχνίδι θα ήταν πνευματικός απόγονος του The Neverhood, ένα παραδοσιακό adventure game, οι νοσταλγοί της παλιάς εποχής έτρεξαν και υποστήριξαν σθεναρά το δημιουργό, προσφέροντας σχεδόν $1.000.000! Το παλιό team ήταν εδώ. Η χρηματοδότηση υπήρχε. Το κοινό το περίμενε καρτερικά και με πολύ υψηλές προσδοκίες. Πώς, λοιπόν, κατάφεραν να τα κάνουν τόσο μα τόσο σάλατα;
Και όλα ξεκινούν τόσο ωραία. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Tommynaut, ενός κοσμοναύτη σε μια αποστολή στον πλανήτη Spiro 5, ώστε να συλλέξει ένα πολύ σπάνιο υλικό, απαραίτητο για τη σωτηρία του πλανήτη του. Καθώς όμως πλησιάζετε στο στόχο σας, το πλοίο σας παθαίνει μια ανεξήγητη βλάβη και κάνετε αναγκαστική προσγείωση δίπλα σε ένα πολύ περίεργο κάστρο. Μαζί με τον πιστό σας σκύλο, Beak-Beak, θα πρέπει να καταφέρετε να ξεφύγετε από τα διάφορα τέρατα που θέλουν να σας καταβροχθίσουν, να επιδιορθώσετε το πλοίο σας και να φέρετε εις πέρας την αποστολή σας.
“Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Tommynaut, ενός κοσμοναύτη σε μια αποστολή στον πλανήτη Spiro 5, ώστε να συλλέξει ένα πολύ σπάνιο υλικό, απαραίτητο για τη σωτηρία του πλανήτη του.”
Τυπικά πράγματα με λίγα λόγια. Εκεί όμως που στα χαρτιά όλα δείχνουν υπόθεση ρουτίνας, το χιούμορ και η γραφή του παιχνιδιού είναι που καταφέρνουν να ξεχωρίσουν. Το Armikrog είναι γεμάτο μικρές και μεγάλες αστείες στιγμές, από cinematic cutscene σε λύση puzzle και από μια βιτριολική ατάκα σε ένα θεοπάλαβο easter egg, στοιχεία που δένουν όμορφα με τις παλαβομάρες της ιστορίας και προκαλούν σίγουρα χαμόγελα στους παίκτες. Και ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι στιγμές για να γελάσει λίγο το χειλάκι σας, μιας και το να παίζεις το υπόλοιπο παιχνίδι είναι συχνά το ίδιο βολικό με το κρεβάτι ενός φακίρη. Το να πούμε πως είναι σπάνιο να κυκλοφορεί ένα παιχνίδι σήμερα γεμάτο προβλήματα, θα είναι μάλλον ψέμα. Αλλά όταν ένα παιχνίδι κυκλοφορεί σε κάτι που είναι εμφανέστατα “early beta” στάδιο, αυτό είναι τουλάχιστον ανέντιμο.
Καταρχάς, το Armikrog είναι πνιγμένο στα bugs. Κολλήματα σε puzzle και reload θέλεις; Εδώ είμαστε. Crash στο desktop; Έχουμε και από αυτό; Να σταματάει / ξεκινάει η μουσική όποτε θέλει; Στο μενού μας. Το voice over να δουλεύει όποτε και αν του καπνίσει; Ακόμα τα ορεκτικά κοιτάμε. Όπου βρεθείς, όπου σταθείς, η πιθανότητα να πέσεις επάνω σε ένα ψιλό ή χοντρό πρόβλημα του τίτλου είναι πάντα εκεί και σε περιμένει καρτερικά. Και έστω πως μετά από μήνες (γιατί μήνες πολλούς θέλει για να λυθούν όλα αυτά), επιτέλους τα λύνεις. Το γεγονός ότι ο χειρισμός που σχεδίασαν είναι ανύπαρκτος, πώς διορθώνεται; Όταν βρίσκεις κάποια αντικείμενα, τα αποθηκεύεις “μέσα” σου, αλλά δεν υπάρχει inventory να δεις τι έχεις και τι σήκωσες! Πώς θα βγάλεις άκρη; Όταν το μόνο που έχεις είναι το βελάκι του mouse και αυτό ούτε καν ανάβει επάνω σε ένα hotspot, πόσο πια να αντέξει ένας παίκτης να κάνει pixel hunting σε επίπεδα που ούτε η Sierra δεν μας έστειλε; Όταν ακόμα και το menu του παιχνιδιού είναι προβληματικό για να σώσεις ή για να ενεργοποιήσεις υπότιτλους (που και αυτοί δουλεύουν αν και όποτε θέλουν), τότε από που να πιαστείς για να σωθείς;
“Όπως και στα παλιά παιχνίδια του Doug TenNapel, όλα τα γραφικά και animation του Armikrog έχουν σχεδιαστεί με την τεχνική του claymation.”
Και ας υποθέσουμε ότι μετά από ένα χρόνο, έστω ότι λύθηκαν και αυτά. Με τα puzzles τι κάνεις; Τα ξανασχεδιάζεις; Γιατί όταν έχεις να κάνεις με γρίφους που απλά δεν δίνουν καμία απολύτως εξήγηση, όταν το trial and error γίνεται ψωμοτύρι και το backtracking στοιχείο ζωής, πώς να σώσεις την κατάσταση με patch; Γενικά, το στήσιμο του παιχνιδιού είναι σχεδόν απαγορευτικό για ένα νέο παίκτη, καθώς θα πρέπει συχνά να λύνει κάποιο γρίφο, δίχως να καταλαβαίνει πώς και γιατί. Θα πρέπει να προσέχει και να δίνει σημασία στα πάντα και να κάνει παράλογα άλματα λογικής για να συνδέσει μια εικόνα που είδε πριν πέντε περιοχές, με μια ροζ μηχανή και τα περίεργα κουμπάκια της.
Βέβαια, για να μη γινόμαστε κακοί, θα πρέπει να πούμε πως υπάρχουν και ορισμένοι γρίφοι που είναι αρκετά έξυπνοί, φρέσκοι και απαιτούν αρκετή παρατηρητικότητα και σημειώσεις που είναι ευχάριστο στοιχείο στη σημερινή εποχή. Και ίσως η καλύτερη ιδέα που είχαν οι δημιουργοί ήταν ο σχεδιασμός του Beak Beak. Ως σκύλος, πάσχει από αχρωματοψία και, έτσι, όταν τον ελέγχετε θα βλέπετε τον κόσμο διαφορετικά (όχι όμως παντού, για κάποιον ανεξήγητο λόγο). Με αυτό το σύστημα όμως, ο σκύλος μπορεί και βλέπει πράγματα σε άλλα μήκη κύματος και έτσι ξεκλειδώνει ορισμένες πανέξυπνες πτυχές στο gameplay. Βέβαια, το ότι πρέπει να επιλέξεις τον σκύλο για να πατήσει ένα κουμπί που είναι χαμηλά, αντί να σκύψει ο Tommynaut, είναι η στιγμή που θα αρχίσετε πάλι τους αναστεναγμούς.
“Ο παίκτης θα πρέπει να προσέχει και να δίνει σημασία στα πάντα και να κάνει παράλογα άλματα λογικής για να συνδέσει μια εικόνα που είδε πριν πέντε περιοχές, με μια ροζ μηχανή και τα περίεργα κουμπάκια της.”
Για να κλείσουμε όμως με μία εύθυμη νότα, θα πρέπει να παραδεχθούμε πως ο οπτικός τομέας του τίτλου είναι συγκλονιστικά όμορφος και ιδιαίτερος. Όπως και στα παλιά παιχνίδια του Doug TenNapel, όλα τα γραφικά και animation του Armikrog έχουν σχεδιαστεί με την τεχνική του claymation. Αυτό σημαίνει πως οι δημιουργοί κάθισαν και έφτιαξαν με πλαστελίνη τα πάντα απ’ όσα βλέπετε στο παιχνίδι, και με την τεχνική του stop motion animation τράβηξαν όλο το υλικό που συνθέτει τον κόσμο του παιχνιδιού. Πρόκειται για μια εξαιρετική δουλειά υψηλών προδιαγραφών, που δείχνει το χαρακτηριστικό ταλέντο των δημιουργών και την αχαλίνωτη φαντασία που τους διακατέχει. Από την πρώτη στιγμή του παιχνιδιού μέχρι την τελευταία, θα μπορείτε να χαζεύετε την οθόνη σας για πολύ ώρα, ρουφώντας τις λεπτομέρειες μέσα στο μυαλό σας. Τον υπέροχο οπτικό τομέα τον πλαισιώνει ένας ικανοποιητικότατος ηχητικός (όταν δουλεύει σωστά βέβαια). Οι μελωδίες του παιχνιδιού φέρνουν στην επιφάνεια διασκέδαση και χιούμορ μιας άλλης εποχής, ενώ το voice acting δένει εξαιρετικά με τους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεσή τους.
Όλα τα καλά γραφικά, όλη η έμπνευση, η ατμόσφαιρα και το ταλέντο, όμως, δεν είναι αρκετά για να σώσουν ένα παιχνίδι όταν κυκλοφορεί στην κατάσταση που βρίσκεται το Armikrog. Είναι ένας τίτλος ο οποίος εκμεταλλεύτηκε άριστα το budget του για τον τεχνικό του τομέα, μα μετά ξέμεινε από χρόνο και χρήμα σε ένα επίπεδο πρώιμης beta. Οι αστοχίες των puzzles, το λειψό gameplay system και το βουνό από bugs σε όλα τα μήκη και πλάτη του, καθιστούν την αγορά του ως μία εξάσκηση διαλογισμού ενάντια στα νεύρα. $25 για 6 ώρες beta δεν είναι απλά απαράδεκτο, είναι ανέντιμο και προσβλητικό. Και αποτελεί τον μπροστάρη, πλέον, του γιατί το “Steam refund” είναι απαραίτητο.
