Football Manager 2016
Single Malt 12-ετούς ωρίμανσης.
Single Malt 12-ετούς ωρίμανσης.
Πέρυσι είχαμε αναφερθεί στη συμπάθεια που νιώθουμε για τους δημιουργούς της σειράς FM, στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να βρουν και να προσθέσουν καινούρια features σε ένα πλήρες και περίπλοκο gaming περιβάλλον, όπως αυτό του Football Manager. Αντίστοιχο επίπεδο συμπάθειας πρέπει να υπάρχει και για τους reviewers, που κάθε χρόνο πρέπει να βρουν να γράψουν κάτι ενδιαφέρον για ένα παιχνίδι που κατά 95% είναι παρόμοιο με τον προκάτοχό του. Στο FM 16 φέτος, εν αντιθέσει με την πάγια τακτική του reviewer να αναλαμβάνει «καμένα χαρτιά», ομάδες με περιορισμένο budget, αδύναμες στο ευρωπαϊκό στερέωμα, των οποίων η διαχείριση εντός του γηπέδου, εξαιτίας της πολυπλοκότητας του παιχνιδιού, είναι θολή (ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί κατά πόσον οι παίκτες περιορισμένων δυνατοτήτων ανταποκρίνονται στις οδηγίες μας), διαλέξαμε ένα μεγάλο και εύρωστο club, την Arsenal – ζητούμε προκαταβολικά συγγνώμη από τους φίλους του Ολυμπιακού ήταν τυχαίο- και πραγματικά το όλο πράγμα κύλησε πολύ πιο ομαλά.
Το περυσινό σοκ που χτύπησε κατακέφαλα το συντάκτη, και έζωσε το review με μια αρνητική χροιά, είχε να κάνει αφενός με τα προβλήματα του τίτλου, αλλά και με τη διετή, οικειοθελή απουσία του από τη σειρά. Τα πολλά και περίπλοκα καινούρια στοιχεία, σε συνδυασμό με τη μέτρια ομάδα που αποφασίσαμε να μανατζάρουμε (ζητάμε προκαταβολικά συγνώμη και από τους φίλους του Παναθηναϊκού) έκαναν τη gaming εμπειρία μας κοπιώδη και όχι τόσο ευχάριστη όσο θα θέλαμε.
Αυτή τη χρονιά, και αφού αναλύσαμε στο FM15 τα δομικά προβλήματα που πλέον έχει ένας τέτοιος gaming οργανισμός, στην εξοικείωση με τα νέα, δαιδαλώδη δεδομένα του τίτλου υπήρχε και η επιλογή μιας ομάδας, που ουσιαστικά μας άφηνε το ελευθέρας σε μεταγραφικό σχεδιασμό και πολλαπλασίαζε τις δυνατότητες να βγάλουμε στο χορτάρι τις προπονητικές μας ιδέες, συνέβαλαν στο να απολαύσουμε πολύ περισσότερο το 35-ωρο που αφιερώσαμε για αυτό το review. Πάμε να δούμε, όμως, σιγά σιγά τι καινούριο προσφέρει το φετινό manager και να απαντήσουμε στο μοναδικό ερώτημα που, ελλείψει ανταγωνισμού, απασχολεί τους παίκτες: Αξίζει φέτος να αγοράσω τον τίτλο ή έχουμε μία από τα ίδια;
Ξεκινάμε από το UI, που παραδοσιακά αποτελεί ένα πεδίο πειραματισμού. Μικρές αλλαγές προς τη σωστή κατεύθυνση, με την εικόνα για το στήσιμο της ομάδας, για το news feed και για τις πληροφορίες του αγώνα, να είναι πιο καθαρές και πιο συμμαζευμένες, διευκολύνοντας την αξιοποίηση των. Περισσότερο compact και περισσότερα στοιχεία σε μια εικόνα, περιορίζουν το χάσιμο χρόνου στα πολλά μενού. Αν σε αυτό προσθέσουμε και την ενσωμάτωση του οπτικού περιβάλλοντος του Prozone, ενός site που προσφέρει εξαντλητική στατιστική ανάλυση αγώνων και ομάδων και το οποίο έχει μπει για τα καλά στο Interface του παιχνιδιού, προσθέτοντας χρώμα και χρησιμότητα, καταλαβαίνετε πως έχουμε το πιο πλήρες και πιο όμορφο μέχρι στιγμής περιβάλλον που έχει υπάρξει σε manager. Όρεξη να έχετε να κοιτάτε και να συγκρίνετε μπάρες και στατιστικά.
Η επόμενη σημαντική αλλαγή βρίσκεται στο θέμα των τραυματισμών, που σύμφωνα με την SI έγινε σε συνεργασία με ειδικούς και γνωστούς φυσιοθεραπευτές ανά τον κόσμο, και προσομοιάζει, όσο το δυνατόν, περισσότερο την πραγματικότητα. Βρήκαμε τον αριθμό, τη συχνότητα και τη σοβαρότητα των τραυματισμών αρκετά μεγάλη -σύμφωνα με κάτι που διαβάσαμε, η εταιρία λέει πως φτάνει στο 70% των πραγματικών τραυματισμών που πραγματικά συμβαίνουν (προς όφελος του παίκτη)- η οποία αν και είχε ρεαλιστικό αντίκτυπο (η πραγματική Arsenal είχε πάνω κάτω του ίδιους τραυματισμούς με τη δικιά μας, εικονική, και μας ανάγκασε να χρησιμοποιήσουμε όλο το βάθος του πάγκου μας), κάπου μας χάλασε, γιατί υπάρχουν σειρές αγώνων που θέλουμε να τις βγάλουμε με συγκεκριμένους παίκτες που ταιριάζουν στο gameplan μας και η συχνότητα των τραυματισμών απλά δεν το επιτρέπει.
Στο θέμα των τραυματισμών και της κατάστασης των παικτών, αξίζει να προσθέσουμε πως, πλάι στο κλασσικό match fitness, υπάρχει πλέον, πλήρως διακριτό, και το match sharpness, που μάλλον έχει να κάνει με την πνευματική ετοιμότητα του παίκτη να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του αγώνα και καθορίζεται από την απραξία και την απουσία ή όχι του παίκτη από το γήπεδο. Ακόμα ένας ευχάριστος πονοκέφαλος. Αναφορικά με το μενού δημιουργίας τακτικών και στημένων φάσεων, το Football Manager 2016 καταφέρνει και κάνει ένα βήμα μπροστά, καθώς η φιλικότερη οπτική απεικόνιση, ειδικά στο μενού των στημένων, τις κάνει πιο παιχνιδιάρικες και συνεπακόλουθα το ανακάτεμα και τις αλλαγές, μια ευχάριστη και διαρκή διαδικασία.
Ειλικρινά, το να έχεις ένα κατανοητό περιβάλλον σε αυτό τον τομέα, είναι πιο σημαντικό από όσο αρχικά ακούγεται και οφείλουμε να αναφέρουμε πως η πονηρή και προσαρμοστική manager AI, θα σας αναγκάσει να επισκέπτεσθε συχνά αυτό το μενού (που σε μεγάλο βαθμό είναι και η ουσία του παιχνιδιού). Και φέτος μαγικές τακτικές δεν υπάρχουν, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ένας virtual «Σιχα-μουρινιο», να κάνει σμπαράλια το ανίκητο σύστημά σας.
Έχουμε επίσης περισσότερες επιλογές στο κλείσιμο και τη διαπραγμάτευση των συμβολαίων, οι οποίες όμως για τη συντριπτική πλειοψηφία των παικτών θα περάσουν στο «ντούκου». Ειδικά αν η ομάδα σου έχει ζεστό παραδάκι, θεωρούμε πως είναι υπερβολή να μπαίνεις σε λεπτομέρειες που έχουν ελάχιστο αντίκτυπο στον ισολογισμό της ομάδας. Ίσως να έχει κάποιο ενδιαφέρον για τα πιο σφικτά βαλάντια και για κάποιον manager «Καβουρογιάννη». Θετική επίσης είναι η αλλαγή στην AI των ατζέντηδων, που στο 15 έκαναν σα κακομαθημένα ανήλικα, φεύγοντας για ψύλλου πήδημα από τις διαπραγματεύσεις, ενώ στο τωρινό δείχνουν να ρίχνουν περισσότερο «νερό στο κρασί τους».
