A Fistful of Gun
Μνήμες από την εποχή των arcades. Με το χειρότερο δυνατό τρόπο...
Μνήμες από την εποχή των arcades. Με το χειρότερο δυνατό τρόπο…
Σε ένα πρόσφατο και βαθύτατα νοσταλγικό άρθρο ο Αποστόλης Δρέζος σκιαγράφησε με μοναδικό τρόπο μία παλιότερη εποχή, που δυστυχώς έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Οι μεγαλύτεροι αναγνώστες το πιθανότερο είναι να βίωσαν ένα ταξίδι στο παρελθόν μέσα από τις αναφορές των Karnov, Altered Beast, Spin Master, Sunset Riders και λοιπών κλασσικών arcade παιχνιδιών, που παρελαύνανε στα “ουφάδικα” της χώρας. Αρκεί ένα MAME για να ξαναχαθεί κάποιος στη μαγεία εκείνης της εποχής, κάτι που επιτυγχάνεται στο μεγαλύτερο βαθμό χάρη στη δύναμη της νοσταλγίας, χωρίς όμως αυτό να αναιρεί τη γνήσια, απολαυστική εμπειρία που θα έχει κάποιος όταν πιάσει και πάλι στα χέρια του το εκάστοτε Pang.
Το A Fistful of Gun ίσως (με μεγάλη έμφαση στο “ίσως”) θα μπορούσε να έχει μία θέση στη λίστα αυτών των παιχνιδιών και να διεκδικούσε μία θέση σε προτάσεις όπως “μου είχε φάει ένα σωρό εικοσάρικα”, “τα ‘σπαγε στο διπλό” κ.λπ. Δυστυχώς, όμως, το A Fistful of Gun κυκλοφόρησε προσφάτως, περίπου δύο δεκαετίες αργοπορημένο, χωρίς να έχει τα εχέγγυα να μας ταξιδέψει σε μία άλλη εποχή, καταφέρνοντας μονάχα να μας υπενθυμίσει ότι ένα πεντάλεπτο σε κάθε καμπίνα ήταν υπέρ αρκετό για να μας περάσει η δίψα και να μεταφερθούμε στην αμέσως επόμενη καμπίνα. Η εκ Νέας Ζηλανδίας πρόταση προσφέρει ακριβώς αυτή την εμπειρία, με το ίδιο χρονικό περιθώριο, προτού δείξει σημάδια κόπωσης. Η καταιγιστική δράση είναι ικανή να αποδώσει άπλετη διασκέδαση για το πρώτο πεντάλεπτο, αλλά μετά η πτώση αρχίζει να έρχεται σταθερά και καταληκτικά.
Το A Fistful of Gun αντλεί την έμπνευσή του από τα spaghetti westerns, επιχειρώντας να προσφέρει κωμική και ασταμάτητη δράση απέναντι σε ολοένα και πολυπληθέστερα κύματα εχθρών. Η προσπάθεια για ποικιλομορφία και το μοναδικό θετικό κομμάτι του τίτλου εμφανίζεται στην ύπαρξη 11 συνολικά χαρακτήρων, ο κάθε ένας εκ των οποίων έχει το δικό του ξεχωριστό όπλο, παρουσιάζοντας ένα ελαφρώς διαφορετικό μοντέλο χειρισμού. Για παράδειγμα, ο Noah είναι οπλισμένος με μία καραμπίνα, με την οποία δύναται να πυροβολεί μόνο προς το μέρος που κινείται, σε αντίθεση με τον Zeke, ο οποίος μπορεί να κινείται με τα πλήκτρα και να σημαδεύει με το sniper ανεξάρτητα με τη χρήση του mouse. Γενικά, όλοι οι χαρακτήρες προσφέρουν αρκετά διαφορετικούς συνδυασμούς χειρισμού, δημιουργώντας μία μικρή ανάγκη για έστω ένα playthrough με κάθε έναν εξ αυτών προκειμένου να δούμε όλες τις ιδιομορφίες τους.
Συνολικά υπάρχουν δύο βασικά modes που χωρίζονται μεταξύ story και arcade. Περιέργως, στο story mode μπορούμε να επιλέξουμε αποκλειστικά ανάμεσα από τρεις χαρακτήρες. Δεν γνωρίζουμε αν γίνεται να ξεκλειδώσουμε σταδιακά και τους υπόλοιπους, αλλά πιστέψτε μας, δεν είχαμε την υπομονή να δοκιμάσουμε διεξοδικά τυχόν κρυφές απαιτήσεις για το ξεκλείδωμά τους. Όχι ότι χάνει κανείς κάτι σημαντικό από την εμπειρία, καθώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να δοκιμάσει οποιονδήποτε χαρακτήρα στο ελαφρώς διαφοροποιημένο arcade mode. Το story mode χωρίζεται σε τρία acts, που περιλαμβάνουν 12 επίπεδα έκαστο και εξιστορεί ένα τόσο υποτυπώδες σενάριο για το οποίο δεν αξίζει να χυθεί ψηφιακό μελάνι. Κάθε επίπεδο διαρκεί περίπου μισό με ένα λεπτό, το πέρας του οποίου μας εμφανίζει 2-3 επιλογές για το επόμενο επίπεδο.
Ουσιαστικά, όμως, ο βασικό στόχος κάθε επιπέδου είναι η εξόντωση των πολυάριθμων αντιπάλων, καουμπόηδων ή ινδιάνων. Μαζεύοντας χρυσό έχετε τη δυνατότητα να αγοράζετε αναβαθμίσεις για όπλα (διπλές σφαίρες, γρηγορότερο reloading και μερικά ακόμα), αλλά η τυχαία εμφάνιση των πλανόδιων πωλητών δημιουργεί ένα μάλλον “broken” αποτέλεσμα. Αρκετές φορές οι πωλητές εμφανίζονταν σε πολύ αρχικά στάδια, όπου ζητούσαν υπέρογκα ποσά που δε θα μπορούσαμε με τίποτα να έχουμε συλλέξει, ενώ αργότερα μπορεί να μην εμφανίζονταν ποτέ, με αποτέλεσμα να μας αφήναν σε οικτρή κατάσταση για τις ανάγκες των προχωρημένων επιπέδων.
Το παλιομοδίτικο σύστημα με τις ζωές σημαίνει ότι όταν αυτές εξαντληθούν, θα πρέπει να ξεκινήσετε και πάλι από την αρχή. Ανεξάρτητα από την καλή ποικιλία των χαρακτήρων, η ομοιομορφία που επικρατεί στα επίπεδα οδηγεί πολύ γρήγορα στην κόπωση, με αποτέλεσμα έπειτα από δύο τρεις προσπάθειες να φαίνεται σαν πραγματική αγγαρεία η επανέναρξη της περιπέτειας. Οι διαφοροποιήσεις στα επίπεδα μετριούνται στα δάχτυλα και έτσι κι αλλιώς θα έχετε δει πιθανότατα όλες τις πιθανές παραλλαγές από το πρώτο playthrough.
Θα πρέπει να σημειώσουμε εδώ πως το Fistful of Gun υποστηρίζει συνεργατικό ή ανταγωνιστικό παιχνίδι έως και εννέα παικτών, κάτι που πιστεύουμε ότι πιθανόν να μπορεί να προσθέσει λίγη παραπάνω αντοχή στον χρόνο. Στη δική μας εμπειρία, όμως, δεν καταφέραμε να βρούμε πάνω από δύο παίκτες online και κάτι μας λέει ότι η online κοινότητα του παιχνιδιού δεν θα μεγαλώσει ιδιαίτερα το επόμενο διάστημα.
Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά περισσότερα για το A Fistful of Gun. Το παιχνίδι προσφέρει ακριβώς την εμπειρία που θα μπορούσε να βρει κανείς παλιότερα στα arcades, με τη διαφορά όμως ότι έχει βγει σε μία εντελώς διαφορετική εποχή. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 το A Fistful of Gun θα μπορούσε να βρίσκεται στο στοιχείο του, τη σημερινή εποχή, όμως, είναι παρωχημένο από όλες τις πλευρές.
