Amplitude

Γιατί τα rhythm games δεν απαιτούσαν πάντοτε πλαστικά όργανα.

---

Θυμάστε πριν μερικά χρόνια, όταν το Guitar Hero της Harmonix έφερε τα πάνω κάτω στα Rhythm games, φέρνοντας τη μόδα των πλαστικών οργάνων σε πολλά σαλόνια για ατέλειωτες ώρες ομαδικής παραφωνίας (και απαράμιλλης διασκέδασης είναι η αλήθεια, ιδίως για όσους κατάφερναν να συγκεντρώσουν τετραμελή ομάδα); Θυμάστε μερικά χρόνια μετά την κυκλοφορία του, όταν η αγορά κατακλύστηκε σε τέτοιο βαθμό από τα ετήσια Guitar Hero και Rock Band, αλλά και τις εμβόλιμες εξτρά κυκλοφορίες, καταφέρνοντας με μοναδικό τρόπο να ρίξουν την τεράστια επιτυχία τους από τα ύψη στα τάρταρα;

Ίσως γι’ αυτόν το λόγο η Harmonix, εκτός από την πρόσφατη αναβίωση των πλαστικών οργάνων με το Rock Band 4, αποφάσισε να εκδώσει και μία δευτερεύουσα επιλογή στο ίδιο είδος (άνευ ανάγκης όμως πλαστικού οργάνου, παρά μόνο απαραίτητου πλαστικού gamepad), παραδίδοντάς μας το remake του Amplitude. Με βοηθό το Kickstarter, ώστε να καταφέρουν να πιάσουν και να ξεπεράσουν κατά αρκετές χιλιάδες τον διόλου ευκαταφρόνητο στόχο των 775.000 δολαρίων, η αμερικάνικη εταιρία -στηριζόμενη στη νοσταλγία των πρώτων της βημάτων- έρχεται να μας προτείνει μία πιο arcade Rhythm επιλογή.

Όσοι είχαν ασχοληθεί με το Amplitude του 2003 στο PS2, θα αναγνωρίσουν απευθείας το στήσιμο του μοντέρνου, ομώνυμου παιχνιδιού, καθώς το gameplay και ο οπτικός του τομέας είναι ακριβή αντίγραφα του πρωτότυπου, πέραν φυσικά της απαραίτητης αναβάθμισης στα γραφικά. Ως ένα καθαρόαιμο Rhythm game ο στόχος στο Amplitude είναι να πατάμε το ανάλογο κουμπί την κατάλληλη στιγμή, ώστε να ενεργοποιείται η εκάστοτε νότα του κομματιού. Κάθε ένα από τα επίπεδα εμφανίζει μπροστά μας περίπου πέντε λωρίδες, κάθε μία εκ των οποίων αντιπροσωπεύει και ένα μουσικό όργανο ή τα φωνητικά που απαρτίζουν το κομμάτι που ακούγεται στην πίστα. Σε κάθε λωρίδα εμφανίζονται νότες σε τρία σημεία, τις οποίες πρέπει να πετύχουμε ακριβώς τη στιγμή που περνάνε από το στόχαστρό μας. Το gameplay είναι ιδιαίτερα απλοϊκό αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά απαιτητικό, ιδίως στις ανώτερες βαθμίδες δυσκολίας.

Τα R1, L1 και L2 του gamepad χρησιμοποιούνται για να επιλέγουμε τις αριστερές, μεσαίες και δεξιές νότες αντίστοιχα στη λωρίδα όπου βρισκόμαστε. Ο αναλογικός μοχλός επιτρέπει να μετακινούμαστε μεταξύ των λωρίδων, δίνοντάς μας το ελεύθερο να επιλέξουμε το μουσικό όργανο που θέλουμε να ακολουθήσουμε. Η αξία του παιχνιδιού βασίζεται ουσιαστικά στην ελευθερία επιλογής λωρίδων κατά βούληση, δημιουργώντας μας μία αμυδρή αίσθηση ότι πραγματοποιούμε τις δικές μας μίξεις στο κάθε κομμάτι. Στην αρχή κάθε πίστας συνήθως ακούμε μία υπόκωφη και απλοϊκή μουσική, που σιγά σιγά εμπλουτίζεται κάθε φορά που ενεργοποιούμε τις νότες στην αντίστοιχη λωρίδα. Αρχικά μπορεί να θέλουμε να ξεκινήσουμε από τα drums, μετά να ακολουθήσουμε με το synthesizer κ.λπ., ενώ αν αρχίσουμε και χάνουμε νότες, τότε το συγκεκριμένο όργανο μπαίνει και πάλι στο mute. Σε γενικές γραμμές αποδίδει σε πολύ καλό βαθμό την αίσθηση πως έχουμε ενεργό ρόλο στα ακούσματα του κάθε κομματιού, οδηγώντας σε μία αρκετά απολαυστική ενασχόληση βασιζόμενη στο ρυθμό.

Η δομή του gameplay μάς ωθεί συνεχώς στη μετακίνηση μεταξύ διαφορετικών λωρίδων, καθώς δεν μπορούμε να παραμένουμε εσαεί σε μία λωρίδα. Έπειτα από μερικά δευτερόλεπτα, σε περίπτωση που έχουμε πετύχει στο 100% τις νότες, το παιχνίδι μάς αναγκάζει να μεταφερθούμε σε άλλη λωρίδα. Αν και αυτή η απαραίτητη εναλλαγή λωρίδων είναι φυσικά ευπρόσδεκτη, δυστυχώς δεν έχει επιτευχθεί με τον πιο ομαλό τρόπο, με αποτέλεσμα να χάνουμε άδικα τα multipliers που έχουμε κερδίσει, πλήττοντας τόσο την επίτευξη υψηλού σκορ όσο και το ομαλό άκουσμα του κομματιού. Στις προσχεδιασμένες στιγμές όπου πρέπει να αλλάξουμε λωρίδα, η εναλλαγή γίνεται σε τέτοιο σημείο όπου τις περισσότερες φορές απλά δεν μπορούμε να είμαστε σε θέση να προλάβουμε την επόμενη νότα της νέας λωρίδας.

Το δεύτερο σημαντικό μειονέκτημα του παιχνιδιού έρχεται από το συνολικό αριθμό κομματιών, που δεν ξεπερνούν τα 30, ένας ομολογουμένως αρκετά μικρός αριθμός για το είδος. Επιπλέον, πολλά από τα κομμάτια δίνουν την εντύπωση ενός ηλεκτρονικού συνονθυλεύματος, στα οποία η ύπαρξη 4-5 οργάνων και φωνητικών φαίνεται να υπάρχει για τις ανάγκες του gameplay και μόνο, με την αρμονία του κομματιού να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Αναμφίβολα, το γούστο στη μουσική βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην υποκειμενικότητα του καθενός, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις θέλουμε να πιστεύουμε ότι εισέρχεται και αντικειμενικότητα στον κανόνα…

Όσον αφορά τα γούστα του γράφοντος, δυστυχώς τα περισσότερα κομμάτια φάνηκαν αδιάφορα με μόνο ορισμένες εξαιρέσεις. Δεδομένης αυτής της υποκειμενικότητας, όμως, θεωρούμε πως καλύτερο είναι να μην επιβαρύνουμε την τελική βαθμολόγηση βάση της ποιότητας των κομματιών. Ανεξάρτητα από την ποιότητα των κομματιών, όπως την εκλαμβάνει ο καθένας, δεν παύει να είναι πρόβλημα ο περιορισμένος αριθμός τους αλλά και η έμπνευση της Harmonix τα μισά από αυτά να ξεκλειδώνονται μόνο αφού ασχοληθείτε επανειλημμένως με κομμάτια που είναι ήδη διαθέσιμα. Όταν οι επιλογές είναι τόσο λίγες, είναι πραγματικά περίεργο να βλέπει κανείς την απαίτηση να ασχοληθεί 5-6 φορές με κομμάτια που έχει ήδη ακούσει, προτού ξεκλειδωθεί το επόμενο ή να απαιτηθεί να πετύχει σχεδόν άψογες βαθμολογίες στα κομμάτια του campaign ώστε να γίνουν διαθέσιμα επιπλέον κομμάτια.

Εν κατακλείδι, το Amplitude έρχεται να φέρει αναμνήσεις από τα πρώτα βήματα της Harmonix στο είδος των Rhythm games και να προσφέρει μία πιο arcade εμπειρία σε σχέση με το μεγάλο του “αδελφό” στο πρόσωπο του Rock Band 4. Ο ψυχεδελικός οπτικός τομέας δένει ωραία με την ηλεκτρονική μουσική που προσφέρει και γενικά καταφέρνει να δημιουργήσει εύστοχα την αίσθηση πως έχουμε ενεργό ρόλο στο άκουσμα του κομματιού. Ίσως όμως θα ήταν καλύτερο πρώτα να ακούσετε το ύφος της μουσικής που περιέχει και κατόπιν να αποφασίσετε αν θα θέλετε να μπείτε στον ρυθμό των κομματιών ή αν απλά θα θελήσετε να αποφύγετε την ηχορύπανση…