Darksiders II: Deathinitive Edition
Vertigo...
Vertigo…
Σκεφτείτε έναν game developer καθώς αυτός προετοιμάζεται να δημιουργήσει. Αναλογιστείτε τον. Στη χύτρα του μυαλού του σιγοβράζουν – με την εφαρμοζόμενη τέχνη – ένα σύνολο παραγόντων που θα επηρεάσουν το τελικό αποτέλεσμα. Μικρά, μέχρι πρότινος δυσθεώρητα, υλικά που δεν μπορούν να λείπουν και που στο τελικό αποτέλεσμα θα αφήσουν το στίγμα τους στον ουρανίσκο του παίκτη και θα παίξουν με τους γευστικούς του κάλυκες. Μεταξύ άλλων, τέτοια υλικά, τέτοιοι παράγοντες, είναι: “η γενικότερη τάση στο gaming την τρέχουσα περίοδο”, “τα γούστα του κοινού εκείνη την εποχή”, “η ευρύτερη κουλτούρα και θεματολογία που κατοικεί στο μυαλό του παίκτη” και – φυσικά – “οι τεχνολογικές δυνατότητες των μηχανημάτων της γενιάς”.
Όλα αυτά επηρεάζουν την τελική εικόνα ενός παιχνιδιού. Βάζουν την πινελιά τους, αφήνουν μια επίγευση. Όταν είναι της μόδας η συντέλεια του κόσμου το 2012, παραδείγματος χάριν, είναι λογικό ένας νους να είναι θετικά προδιατεθειμένος να δεχτεί παιχνίδια παραπλήσιας θεματολογίας. Όταν όλος κόσμος παίζει MMO, είναι επόμενο να έχει όρεξη για ένα ακόμα ΜΜΟ. Παραδείγματα υπάρχουν, πολλά σαν τα παραπάνω, γι’ αυτό ας μην αναλωθεί ο αναγνώστης περαιτέρω με αυτήν τη διαδικασία κι ας επιστρέψει την προσοχή του στον dev ο οποίος βγάζει την κουτάλα και μυρίζει. Εκτιμάει την πρόοδο και προγεύεται το αποτέλεσμα.
Ο dev φέρει τέχνη, ας θεωρηθεί δεδομένο. Ξέρει να διαλέγει υλικά και μπορεί να τα αναμιγνύει με θαυμαστό τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να ενθουσιάσει, να εντυπωσιάσει. Σαν άλλος σεφ, βλέπει κάθε του δημιούργημα ξεχωριστά και το φροντίζει ανάλογα. Όταν το προϊόν είναι έτοιμο, ζεστό, μυρωδάτο και συμβατό με τις ορέξης του πελάτη, το σερβίρει και παρακολουθεί τις αντιδράσεις. Βλέπει επιτυχίες κι αποτυχίες κι ανάλογα προετοιμάζεται για την επόμενη δημιουργία του. Αυτήν που θα ξεπεράσει την προηγούμενη και θα ικανοποιήσει τον κόσμο ακόμα περισσότερο.
Κανένας σεφ όμως, που σέβεται το έργο του και το κοινό του, δε θα σερβίρει το ίδιο πιάτο, δύο ημέρες μετά, ξαναζεσταμένο. Ακόμα κι αν ενθουσιάστηκε η πελατεία την ημέρα που το μαγείρεψε, δύο ημέρες μετά οι ορέξεις έχουν αλλάξει. Ίσως επιθυμούν διαφορετικό είδος πλέον. Ίσως είδαν μια άλλη συνταγή στην τηλεόραση και ο νους τους έχει συντονιστεί εκεί. Ίσως τα μικροσκοπικά μπαχαρικά να δίνουν άσχημη επίγευση όταν το πιάτο ξαναζεσταθεί. Πολλά ίσως, με ένα μόνο σταθερό σημείο αναφοράς: Ο αρχικός ενθουσιασμός δεν πρόκειται να επαναληφθεί ποτέ ξανά! Ήταν προϊόν του συνόλου των παραγόντων μια συγκεκριμένης χρονικής περιόδου. Ταιριάζει γάντι στην εποχή που βγήκε, αλλά φαίνεται “ΟΚ” σε κάποια άλλη μεταγενέστερη.
Αυτό είναι και το πρόβλημα – όχι μόνον του remaster του Darksiders 2 – αλλά όλων των remaster γενικότερα. Δεν μπορεί να γίνει remaster όλη η εποχή, για να ξανα-γίνει hit το remaster ενός παιχνιδιού. Το Dune II έλαμψε υπέρλαμπρα στην εποχή που βγήκε, γιατί η κατάσταση ήταν ώριμη για τον ερχομό του. Όσες επανεκδόσεις κι αν βγήκαν έπειτα, έμειναν στην αφάνεια. Το Shadow of the Colossus τράβηξε δάκρυα από τα μάτια πολλών παικτών. Οι ίδιοι παίκτες παράτησαν το remaster κάπου στον 4ο Κολοσσό, γιατί η μαγεία πέρασε μαζί με τη στιγμή της κυκλοφορίας. Πώς γίνεται λοιπόν, το Darksiders 2 να ξεφύγει από αυτήν τη μοίρα; Όπως κατάλαβες φίλε αναγνώστη, τούτο δω το κείμενο αποτελεί περισσότερο βήμα προβληματισμού, παρά review με την κλασσική έννοια του όρου.
Επιστρέφοντας στις ερωτήσεις προς το αέναο κενό, κανείς αναρωτιέται: Τι θέση έχει πλέον η αποκάλυψη και οι οικείοι αυτής καβαλάρηδες εν έτη 2015-2016; Υπάρχει ανάλογο context στη γενικότερη κουλτούρα της εποχής; Σειρές, ταινίες, βιβλία, άλλα παιχνίδια; Ο νους δυσκολεύεται να στρεβλώσει το λογισμό του προς τα εκεί, γιατί είναι εκπαιδευμένος να ακολουθεί τη μόδα. Συνεπώς, η ιστορία ενός καβαλάρη της αποκάλυψης, του Death και το πως αυτός προσπαθεί να επιλύσει μια συνομωσία ενάντια στο είδος του, μοιάζει παράταιρη σήμερα. Τι κι αν στην πλοκή μπλέκονται στοιχεία από όλες τις γενικές και βασικές μυθολογίες του κόσμου. Το setting σήμερα φαντάζει αδιάφορο.
Δεμένο με μία νοητή κλωστή, συμπαρασύρει κι άλλα πράγματα μαζί του. Αδιαφορία προς το σενάριο απαλοίφει το immersion. Αυτό παίρνει αμπάριζα το ενδιαφέρον του παίκτη στα τάρταρα κι όλα μαζί κοιτάζουν την αντοχή στο χρόνο που έρχεται να τους πλακώσει στα κεφάλια, καθώς πέφτει από μεγάλο ύψος. Τα μπαχαρικά αυτά ξίνισαν και πίκρισαν, ο παίκτης μορφάζει και καταπίνει γρήγορα την κουταλιά του για να ξεμπερδεύει. Παίζει για να το ολοκληρώσει – κι όχι επειδή τον τραβάει η θεματολογία. Πιστεύει ότι δε θα το τελειώσει το πιάτο. “Αν το κυρίως υλικό όμως είναι καλό, τότε θα φαγωθεί ευχάριστα”, ελπίζει.
Σαν να πήρε το σύνθημά του στο διάλογο μιας θεατρικής παράστασης, ο αόρατος ερωτών απευθύνεται ξανά προς το άηχο κενό: Πώς να ταιριάξει αυτός ο τεχνικός τομέας στο σήμερα; Όχι απλά δεν εντυπωσιάζει (δύσκολο στην περίπτωση ενός remaster) αλλά δεν ανταπεξέρχεται καν στα βασικά. Τα περιβάλλοντα δείχνουν όμορφα και τα χρώματα ζωηρά, όμως φείσσονται λεπτομέρειας. Ο κόσμος είναι άδειος, χωρίς ζωή, επαναλαμβανόμενος. Η περιπλάνηση σε αυτόν δεν εγείρει συναισθήματα, αποτελεί αγγαρία. Όχι από πλευράς gameplay, θα φτάσουμε εκεί σε λίγο, αλλά επειδή απουσιάζει η τέρψη του ματιού. Τα μουσικά θέματα εκτελούν με υποτυπώδη τρόπο την αποστολή τους και το voice acting ίσως κάποτε έβγαζε την αίσθηση των σκληρών υπερφυσικών ηρώων στις κινούμενες φιγούρες επί της οθόνης. Όχι πλέον.
Διαβάστε επίσης.
