10 “ποδοσφαιράκια” που μας σημάδεψαν
Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και (σχεδόν) σήμερα.
Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι και (σχεδόν) σήμερα.
Τα διεθνή τουρνουά ποδοσφαίρου ασκούσαν και ασκούν ακόμα στον υπογράφοντα μια γοητεία εντελώς μοναδική και ξεχωριστή. Είναι οι διοργανώσεις που, από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, προκαλούσαν μια αδημονία και ένα ευχάριστο γαργαλητό καθώς πλησίαζαν οι μέρες για το «εναρκτήριο λάκτισμα». Είναι μια αίσθηση που δεν την έχω νιώσει ούτε όταν παίζει η αγαπημένη μου ομάδα, ούτε όταν λαμβάνουν χώρα οι περίλαμπρες και απαστράπτουσες βραδιές του Champions League. Είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, που κρατάει 25 χρόνια (οι μνήμες μου ξεκινάνε από το Μουντιάλ του 1990), αθώο και αμόλυντο, χωρίς το «άγχος» και νεύρα ενός τοπικού ντέρμπυ, που μου επέτρεπε πάντα να απολαμβάνω το ποδόσφαιρο για αυτό που έπρεπε να είναι.
Το θέαμα, συνήθως, δεν φτάνει στα επίπεδα ενός καλού ευρωπαϊκού ματς (με ομάδες σαφώς πιο καλοκουρδισμένες και μονταρισμένες), αλλά ήταν πάντα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δημιουργηθούν στο μυαλό μου οι πιο όμορφες ποδοσφαιρικές ιστορίες. Ποδοσφαιρικοί ήρωες από το πουθενά, μικρές ομάδες συσπειρωμένες γύρω από τα 1-2 μεγάλα αστέρια τους και αγώνες γεμάτους ποδοσφαιρική υπερηφάνεια, που προέρχεται από το πολυφορεμένο «παίζω για το εθνόσημο». Σύγκρουση διαφορετικών ποδοσφαιρικών σχολών, underdogs που μάχονται μέχρι τελικής πτώσεως για να κρατήσουν το 0, σπάνιες-ομάδες μοντέλα που αφήνουν το στίγμα τους, παρατάσεις, πέναλτι, χαρές, κλάματα. Ένα αθλητικό δράμα, που όμοιό του δε βρίσκω πουθενά, αναφορικά με το ποδόσφαιρο. Ίσως να είναι αυτό που λένε το «παρακολουθώ σαν αγνός φίλαθλος», που μου επιτρέπει να απολαμβάνω τα τουρνουά τόσο πολύ, ίσως τα σκηνικά που περιβάλουν τέτοιες γιορτές (ολοήμεροι μαραθώνιοι με φίλους σε εργένικο σπίτι), ίσως απλά ότι μου δίνεται η εύκαιρια να δω πολύ μπάλα για πολλές μέρες, ίσως ότι μου είναι εύκολο να θυσιάσω το μεσημεριανό μου μπάνιο εν μέσω καύσωνα. Ποιος ξέρει; Το όμορφο της υπόθεσης είναι πως για κάθε διοργάνωση, αναλόγως την εποχή, υπήρχαν και κάποια τελετουργικά.
Στα 90’s ξεκινούσα ένα μηνα πριν να μαζεύω φακελάκι-φακελάκι τα album της PANINI, συμμετείχα στα τοπικά τουρνουά της γειτονιάς (ως μέλος της φανταστικής «Εθνικής Αγγλίας» ει δυνατόν) και στηνόμουν στην κρατική να παρακολουθήσω αφιερώματα επί αφιερωμάτων για την τρέχουσα, αλλά και για παλαιότερες διοργανώσεις. Τα τελευταία 10-15 χρόνια, τα φακελάκια PANINI έγιναν κούτες (μπαμ μπαμ να τελειώνουμε), τα αφιερώματα της τηλεόρασης αντιστάθηκαν από αυτά του YouTube, ενώ τελευταία έχω αποκτήσει ένα «βίτσιο»: να πειράζω τα ρόστερ στο PRO, ώστε να ανταποκρίνονται στις 23-αδες των Εθνικών ομάδων και να δημιουργώ εικονικά τουρνουά, όσο πιο κοντά γίνεται στην πραγματικότητα.
Όπως και να έχει, πάντα κάτι θα κάνω κάτι που θα με βάζει στο κλίμα μέρες πριν ξεκινήσει η διοργάνωση. Κοινός παρονομαστής είναι φυσικά τα ποδοσφαιράκια. Είναι η εποχή που παραδοσιακά παίζω λίγο παραπάνω και είναι η καλύτερη ευκαιρία να θυμηθούμε παρέα κάποιους τίτλους του genre. Το αφιέρωμα είναι εντελώς υποκειμενικό, δεν είναι λίστα με τους καλύτερους τίτλους όλων των εποχών, αλλά περισσότερο ένα ανασκάλεμα στη μνήμη για συνδυάσουμε παιχνίδια, με εμπειρίες και ευχάριστες ή όχι αναθυμήσεις. Σας καλούμε επομένως να μοιραστείτε μαζί μας σε σχόλια τα δικά σας βιώματα (ακόμα και αν αυτά σχετίζονται με κάποιο διεθνές τουρνουά). Ποια παιχνίδια σάς έκαναν να ανατριχιάσετε, ποια δημιουργήσαν την αγάπη για το genre, ποια θεωρείτε τα σημαντικότερα, ποια σας στιγμάτισαν και ποια είναι τα αγαπημένα σας;
1. Tehkan World Cup (1986)
Μάλλον είναι το παιχνίδι που έχω παρακολουθήσει περισσότερο, παρά έχω παίξει. Σαν το Μουντιάλ του Μεξικό ένα πράγμα. Δε το είδα στην ώρα του, αλλά με εξιτάρει το συγκεκριμένο τουρνουά και συχνά πυκνά επιστρέφω και βλέπω highlights. Must στα ουφάδικα της εποχής, μαζευόμασταν οι πιο μικροί (που γρηγορά-γρήγορα είχαμε ξοδέψει τα νομίσματά μας), για να παρακολουθήσουμε τις επικές κόντρες των μεγάλων, είτε μεταξύ τους είτε με τις 7 εθνικές ομάδες που σε έβαζε να αντιμετωπίσεις. Αυθεντικό παιχνίδι που έβαζες γκολ με σύστημα! Σέντρα από τα πλάγια και προβολή, τρίπλα στον τερματοφύλακα και μπαίνεις με τη μπάλα στα δίχτυα και το γκολ μετά από σουτ στην άκρη της δικής σου περιοχής, αφού κατέληγε στο δοκάρι της αντίπαλης εστίας και απλά έσπρωχνες τη μπάλα μέσα (η μπάλα στο συγκεκριμένο σουτ γινόταν τεράστια, ένα από τα ατού παιχνιδιού). Ο ασταμάτητος ρυθμός, η αυξανόμενή δυσκολία, η μικρή διάρκεια των αγώνων και η χαρακτηριστική «bird’s eye view» κάμερα είναι μόνο κάποια από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου πολυαγαπημένου τίτλου. Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε έχουν να διηγηθούν μια ιστορία που αφορά αυτό το παιχνίδι και από μόνο του το βάζει σε περίοπτη θέση στην καρδιά μας! Νομίζω, ύστερα από αρκετό ψάξιμο, πως η προτελευταία ομάδα είναι η Ουρουγουάη και όχι η Αργεντινή, όπως πιστεύει ο περισσότερος κόσμος.
2. Kick Off 2 (1990)
Δεν παίζει να υπάρχει ποδοσφαιράκι που με έχει εκνευρίσει όπως τούτος εδώ ο διάολος της Anco. Θα μπορούσα να βάλω και το πρώτο πόνημα του Dino Dini, αλλά το δεύτερο μέρος είναι αυτό που έπαιξα περισσότερο και με ενόχλησε περισσότερο μέχρι να το μάθω. Πίσω από τα δύσκολα -όχι σε αριθμό, αλλά στο να τα αντιληφθείς- controls του παιχνιδιού (με τη μπάλα να μην κολλάει στα πόδια του παίκτη) και το φρενήρη ρυθμό, κρύβεται μια sim απόπειρα να παιχτεί μπάλα με ειρμό και σωστή ροή. Μέχρι να δαμαστεί το τέρας, χαλαρά μπορεί να σε οδηγήσει σε νευρικό κλονισμό. Αλλά υπάρχει εκείνο το «γλυκό» σημείο, που μαθαίνεις το παιχνίδι, το φέρνεις στα μέτρα σου, και ειδικά σε παραδοσιακό «διπλό», μπορεί να σε κρατήσει μήνες ολόκληρους. Επιλογές για το πώς θα είναι το χορτάρι και για την αυστηρότητα του διαιτητή προσθέτουν ακόμα κάποιους πόντους στην άγρια ομορφιά του κλασικού αυτού τίτλου! Το καταλληλότερο παιχνίδι για να αγόραζες μια Amiga και να καταστραφεί μια μακροχρόνια φιλία.
