Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter
Ο θάνατος ενός θρύλου...
Ο θάνατος ενός θρύλου…
Ένας τέτοιος υπότιτλος άρθρου μπορεί εύκολα να κριθεί ως υπερβολικός ή δραματικός, αλλά έπειτα από πολλή σκέψη, στάθηκε ως ο απλούστερος τρόπος για να περιγράψουμε την απογοήτευσή μας γύρω από αυτό που θεωρούμε ως τον πιο αδύναμο Sherlock Holmes adventure main τίτλο που έχει κυκλοφορήσει τα τελευταία 25 χρόνια. Και η απογοήτευση είναι διπλή όταν έρχεται από τα χέρια μιας εταιρίας όπως η Frogwares, που όχι μόνο είχε την εποπτεία της σειράς από το 2002, αλλά είχε καταφέρει να κρατήσει ένα καλό έως και πάρα πολύ καλό επίπεδο σε δέκα άλλους τίτλους μέχρι σήμερα. Πώς γίνεται, λοιπόν, μια εταιρία με τόση ιστορία και εμπειρία να παραδίδει έναν τίτλο γεμάτο τόσα λάθη και προβλήματα; Μάλλον η «κονσολοποίηση» του τίτλου φταίει. Βλέπετε, η σειρά ανήκε παραδοσιακά στο κλασικό, detective adventure genre, με βαθύ gameplay, έξυπνες ιστορίες και αρκετά πλούσιους γρίφους, κάτι που μπορεί μεν να είναι ό,τι ζητάει ένας καλός adventure fan, αλλά στη σημερινή εποχή το κοινό δεν είναι αρκετό για να υποστηρίξει τέτοιου είδους μεγάλες παραγωγές.
Έτσι, σε μια προσπάθεια να αυξήσει τα κέρδη της και να συνεχίσει να είναι βιώσιμη ως εταιρία (απόλυτα λογικό), η Frogwares αποφάσισε σιγά-σιγά να διευρύνει το κοινό της και να κάνει τη σειρά λίγο πιο εύπεπτη για το μέσο gamer. Η είσοδος στις κονσόλες έγινε με το Sherlock Holmes vs Jack the Ripper, έναν ενδιαφέροντα τίτλο, που στην ουσία απλά έγινε port στην κονσόλα, γεγονός όμως που τον καθιστούσε αρκετά δύσχρηστο για παίκτες που χρησιμοποιούσαν gamepad. Η πραγματική αλλαγή, λοιπόν, έγινε με το επόμενο παιχνίδι, το Testament of Sherlock Holmes. Με μια νέα, τρομερά εντυπωσιακή για την εποχή μηχανή γραφικών και διάφορες αλλαγές στο gameplay, που στην ουσία καθιστούσαν το gamepad ως την ιδανική λύση για έναν gamer, το Testament εντυπωσίασε. Ναι, υπήρχαν κάποια προβλήματα, αλλά βλέποντάς το ξανά με το πέρασμά του χρόνου, διαπιστώνουμε η Frogwares έκανε ό,τι καλύτερο ήταν δυνατό για να ευχαριστήσει τους φανατικούς οπαδούς της και ταυτόχρονα να μπει με αξιώσεις στις κονσόλες.
Κάπου εκεί όμως, έγινε το πρώτο στραβοπάτημα. Το Crimes and Punishments που ακολούθησε, προσπάθησε να κάνει αρκετά ακόμα βήματα πιο κοντά στο ευρύ gaming κοινό, με αποτέλεσμα να αρχίσει να κάνει ζημιά στα στοιχεία που αγαπούσε το παραδοσιακό κοινό. Ναι, το deduction σύστημα βελτιώθηκε ακόμα παραπέρα και υπήρχαν και ορισμένοι ωραίοι γρίφοι, αλλά κάποιοι περίεργοι νεωτερισμοί, όπως το morality system και το Holmes vision, ήταν στοιχεία που δεν άρμοζαν σε ένα detective game. Προσθέστε σε αυτά μια αρκετά άνευρη και ασύνδετη ιστορία, και σε γενικές γραμμές το παιχνίδι δεν κατάφερε να εντυπωσιάσει τους κριτικούς -όπως και πολύ κόσμο- κάτι που έγινε φανερό με μια σαφέστατη πτώση στις πωλήσεις του σε σύγκριση με το Testament.
Έχοντας λοιπόν στο μυαλό μας πως η Frogwares έμαθε το μάθημά της, οι ελπίδες μας για ένα πιο σωστά οργανωμένο και σκηνοθετημένο Sherlock Holmes ήταν αρκετά ψηλά. Δυστυχώς, όμως, για adventures αλλά και gamers γενικά, το τελικό αποτέλεσμα του The Devil’s Daughter θα μπορούσε να παρομοιαστεί μονάχα με τουρλού στη κατσαρόλα, που μάλιστα έχει αρπάξει και λιγάκι στον πάτο της. Γιατί; Γιατί, απλά, αντί να κάνουν ένα βήμα πίσω οι δημιουργοί και να σκεφτούν γιατί υπήρχε μια χλιαρή αντιμετώπιση απέναντι στον προηγούμενο τίτλο, αποφάσισαν να πάνε ακόμα παραπέρα και να υποπέσουν στο λάθος τόσων και τόσων άλλων developers, που στο παρελθόν προσπάθησαν να «εκμοντερνίσουν» μια σειρά για να κερδίσουν νέο κοινό. Το γέμισαν μέχρι το ταβάνι με πάρα πολλά, διαφορετικά -κακοστημένα ως επί το πλείστον- είδη από gameplay, με αποτέλεσμα το παιχνίδι να πάσχει από τρομακτικά προβλήματα συνοχής και ρυθμού.
Ας τα δούμε από την αρχή. Ναι το deduction σύστημα με το imagination, αλλά και το diary/ inventory/ menu (που είναι εξαιρετικά σχεδιασμένο), με το οποίο συλλέγετε στοιχεία και μπορείτε να φτάσετε στα δικά σας συμπεράσματα για το τι έχει συμβεί, δουλεύουν για άλλη μια φορά ιδιαίτερα καλά και αποτελούν το καλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού. Υπάρχει μια γλυκιά δόση αμαρτίας όταν συνδέετε random στοιχεία και αποφασίζετε εσείς πως ο Α και όχι ο Β/ Γ/ Δ είναι ο ένοχος, για τον Χ και όχι τον Ψ/ Ω λόγο. Σας δίνει την ψευδαίσθηση πως όντως έχετε τις ζωές αυτών των ανθρώπων στα χέρια σας και πως όντως είστε ένας μεγάλος ντετέκτιβ. Το ότι υπάρχουν δε και ορισμένα έξυπνα puzzles, βοηθάει παραπάνω την κατάσταση. Δυστυχώς όμως, εδώ τελειώνουν και τα θετικά και αρχίζει ο χαμός και το τουρλού που λέγαμε.
Από τις πρώτες ώρες κιόλας του παιχνιδιού γίνεται εμφανές πως οι δημιουργοί δεν είχαν ιδέα προς ποιο κοινό ήθελαν να στοχεύσουν, και, έτσι, πήραν ένα shotgun και έριξαν σκάγια προς όλες τις κατευθύνσεις. Πάρε μακρόσυρτα action/ platforming sequences δίχως λόγο, πάρε stealth sequences έτσι για να υπάρχουν, πάρε και ένα σάκο quicktime events γιατί «αυτό μάλλον αγαπάει η νεολαία», πέτα και μερικά puzzles για τους παλιούς, κάνε και μερικές παρατηρήσεις και ξανατρέχα σαν τρελός, με μια δύστροπη εποχής PS2 κάμερα και animation (που μας ανάγκασε να αφήσουμε το gamepad και να πάμε στο mouse/keyboard), από περιοχή σε περιοχή (με πολύ συχνά και πολύ πολύ μεγάλα loading times) γιατί το backtracking είναι cool αν συμβαίνει σε μια παλιά χρονική περίοδο -σύμφωνα με την επιτυχία των Assassin’s Creed. Είναι ένα χάος, ένα απόλυτα ασύνδετο κράμα ειδών gameplay που απλά σκάνε το ένα μετά το άλλο τόσο απότομα και άκομψα, που νιώθετε σαν να παίζετε μια συλλογή από mini games.
Τέλος, αν πάτε να παίξετε την πρώτη φορά στο hard επίπεδο δυσκολίας, θα βλαστημίσετε την ώρα και τη στιγμή που το δοκιμάσατε. Υπάρχουν αδικαιολόγητα timers στις περισσότερες ασχολίες σας, το παιχνίδι γεμίζει με ακόμα περισσότερα action sequences και QTEs και, γενικά, γίνεται ένα μόνιμο άγχος και πάλη με το χρόνο και όχι ένα παιχνίδι μεθοδικής εξερεύνησης και ανάλυσης στοιχείων.
Το τραγελαφικό (ή και σωτήριο) της υπόθεσης, είναι πως μάλλον κατάλαβαν και οι δημιουργοί πως έχουν κάνει λάθος και έδωσαν, εν τέλει, στον παίκτη την επιλογή να μπορεί να κάνει skip όλα αυτά με ένα κλικ, για να μη φρικάρει και το παρατήσει. Μάλιστα, με το πρώτο patch που έγινε διαθέσιμο, το skip έγινε πλέον ακόμα πιο γρήγορο -ένα κλικ και έφυγες παρακάτω. Μπορείς στην κυριολεξία να κάνεις skip το μισό παιχνίδι. Όταν υπάρχει τέτοια έλλειψη εμπιστοσύνης από τον ίδιο το δημιουργό, καταλαβαίνετε προς τα πού πάει το πράγμα.
Διαβάστε επίσης – Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.
