Hard Reset: Redux
Νοσταλγός του FPS.
Νοσταλγός του FPS.
To Hard Reset κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2011, αποκλειστικά για PC, από το νεοσύστατο τότε Πολωνικό στούντιο, Flying Wild Hog με έδρα την Βαρσοβία. Ένα χρόνο αργότερα δημιουργήθηκε και το DLC Exile, το οποίο και οι Πολωνοί παραχώρησαν δωρεάν σε όλους τους κατόχους του αρχικού παιχνιδιού στο Steam. Το παιχνίδι έλαβε ανάμικτες κριτικές τότε, με το κύριο βάρος αυτών να πέφτει πάντα στο απολαυστικό μέρος του αγνού shooting και την old-school αισθητική του. Τώρα, πέντε χρόνια μετά, κυκλοφορεί η έκδοση Redux για PC, PS4 και Xbox One, με αναβαθμισμένα γραφικά, το Exile DLC, την προσθήκη κίνησης αποφυγής και ένα νέο όπλο. Και εδώ προκύπτουν δύο θέματα για προβληματισμό. Αρχικά, γιατί χρειαζόταν μια “remaster” έκδοση σε έναν τέτοιο τίτλο, που ούτε κάτι σπουδαίο ήταν, αλλά βασίζεται και συνολικά στο old-school ύφος του; Και εν συνεχεία, πόσο κακό μπορεί να κάνει σε ένα παιχνίδι το λάθος timing κυκλοφορίας; Καθώς μην ξεχνάμε, δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από τη επιστροφή του DOOM.
Ας αφήσουμε, όμως, τα ερωτήματα και ας επικεντρωθούμε στα του ίδιου του παιχνιδιού. Το Hard Reset: Redux είναι ένα καθαρόαιμο First Person Shooter, που νοσταλγεί τα αντίστοιχα παιχνίδια του είδους που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 90, όπως τα Quake και Unreal. Ένα εντελώς γραμμικό shoot fest, που δεν προσπαθεί να κάνει τίποτα παραπάνω από το να διασκεδάσει τον παίκτη, σκοτώνοντας ορδές εχθρών και καταστρέφοντας τα πάντα στο διάβα του. Η ιστορία μάς τοποθετεί στην κυβερνοπάνκ πόλη της Bezoar, κάπου στην Ευρώπη, η οποία είναι και το τελευταίο καταφύγιο των εναπομεινάντων ανθρώπων, λίγο πριν την εξάλειψη του είδους από τις μηχανές. Εμείς αναλαμβάνουμε το ρόλο του Fletcher, ενός μισθοφόρου στρατιώτη, που δουλεύει για τη CLN corporation, και αποτελεί την ομάδα φύλαξης της πόλης. Τα πράγματα θα φτάσουν στο απροχώρητο όταν οι μηχανές θα εντείνουν τις προσπάθειές του για έλεγχο του Sancturay, ενός δικτύου που βρίσκονται συνδεδεμένοι ψηφιακά χιλιάδες άνθρωποι, και τα πράγματα θα πάρουν λίγο-πολύ την τροπή που παίρνουν πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Η ιστορία δεν ξεφεύγει ποτέ από τα τετριμμένα, αλλά αυτό δεν αποτελεί και μεγάλο πρόβλημα είναι η αλήθεια. Όλη η ουσία κρύβεται στο να δοθεί στον παίκτη η αφορμή για το ακατάσχετο shooting και ένα υποτυπώδες backstory θα ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετό. Το κακό είναι ότι προσπαθεί να κάνει το κάτι παραπάνω και δυστυχώς σκοντάφτει μέσα από την απλή παράθεση cheesy ατακών και κυβερνοπάνκ κλισέ που δεν βγάζουν και πολύ νόημα στον τελικό απολογισμό. Διασώζεται βέβαια έως ένα σημείο, γιατί το κάνει με όμορφο τρόπο, καθώς όλη η αφήγηση γίνεται με καλοσχεδιασμένη, κόμικ απεικόνιση και ροή.
Ας προσπεράσουμε όμως την ιστορία καθώς, όπως είπαμε και προηγουμένως, δεν ήταν ποτέ κάτι ουσιαστικό για τα παιχνίδια του είδους εκείνη την εποχή (αν εξαιρέσουμε κάποια διαμάντια όπως τα Half Life και Deus Ex), κι ας επικεντρωθούμε στο gameplay, που είναι και το βασικό ζητούμενο. Κι εδώ, δυστυχώς, δεν συναντάμε την απαιτούμενη βαρύτητα που θα έδινε ταυτότητα στον τίτλο, πέραν της συμπάθειας που προκαλεί ελέω νοσταλγίας. Οι εχθροί, πέρα από κακοσχεδιασμένοι και με μέτρια A.I., δεν έχουν και κανένα αντίκτυπο στο shooting, καθιστώντας έτσι το βασικότερο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού, αισθητά άνευρο. Στις δεκάδες ριπές που θα δεχθεί ο καθένας για να πέσει –ακόμα και οι πιο μικροί-, η αίσθηση που έχει ο παίκτης είναι σαν να πυροβολεί σε έναν τοίχο με μηδενική ανταπόκριση.
Αυτή η κενή αίσθηση εξισορροπείται προσωρινά από το καταστρέψιμο περιβάλλον, καθώς σε κάθε σημείο της πίστας υπάρχουν αντικείμενα όπως βαρέλια με εκρηκτικά, αυτόματοι πωλητές και μονάδες ενέργειας, που θα βοηθήσουν πολύ στην εξολόθρευση των εχθρών, χαρίζοντας παράλληλα εικόνες με απανωτές εκρήξεις και σίγουρα δίνουν τη χαρά του “μακελειού” που θα περίμενε κάποιος. Κι αυτό το χαρακτηριστικό, όμως, χάνει γρήγορα την αίγλη του, καθότι επαναλαμβάνεται υπερβολικά συχνά και χωρίς να μεταλλάσσεται στιγμή. Τα ίδια 3 με 4 αντικείμενα θα συναντάμε από την αρχή του παιχνιδιού μέχρι το τέλος του, και σε κάθε πίστα. Αυτό είναι άλλωστε ένα από τα βασικά μειονεκτήματα του Hard Reset: Redux, ότι δεν ανανεώνεται σχεδόν ποτέ καθ’ όλη την διάρκειά του. Οι εχθροί είναι περίπου πέντε με έξι όλοι κι όλοι, τα περιβάλλοντα μοιάζουν αρκετά μεταξύ τους -λόγω Cyberpunk ύφους, με κάποιες μικρές εκλάμψεις- και η γενικότερη γεύση που σου αφήνει το παιχνίδι στο τέλος, είναι αυτή της επανάληψης που διασώζεται από τη μικρή διάρκειά του.
Υπάρχουν βέβαια και τομείς που αυτό το χαρακτηριστικό επιδρά θετικά, όπως δηλαδή αυτός του οπλισμού, καθώς τα μοναδικά τρία όπλα που έχουμε κρίνονται αρκετά για να αποδοθεί γρήγορο, άμεσο και απολαυστικό gameplay. Από το πρώτο λεπτό του παιχνιδιού έχουμε στην κατοχή μας ένα asssult rifle και ένα plasma gun, που εναλλάσσονται άμεσα μεταξύ τους και δεν χρειάζονται ποτέ reload. Δεν μπορούμε να φανταστούμε ιδανικότερο τρόπο στον τομέα για να επιτευχθεί το απολαυστικό run and gun που επεδίωκαν οι δημιουργοί του. Στην εξέλιξη του παιχνιδιού θα αποκτήσουμε και το κατάνα, που δεν υπήρχε στο αρχικό παιχνίδι, αλλά θα κάνουμε και αναβαθμίσεις στα όπλα μας, που στην ουσία θα είναι σαν να προσφέρονται νέα. Το assult rifle, για παράδειγμα, μπορεί να γίνει RPG, shotgun κ.α.
Τα αναβαθμισμένα όπλα βέβαια, από τη μέση του παιχνιδιού και μετά, καθιστούν τον παίκτη λίγο overpowered, και αν δεν παίξει κάποιος στο hard επίπεδο δυσκολίας, είναι λίγες οι φορές που θα χάσει. Αν αντέχει βέβαια να περιμένει κάθε φορά, καθώς τα loading times διαρκούν περίπου 30 δευτερόλεπτα. Εκτός από αυτά όμως, είναι πολλές οι φορές που το παιχνίδι μας θα διακοπεί στιγμιαία κατά την εξέλιξη του, για να φορτωθεί η επόμενη περιοχή. Δεν θα κρατήσει πάνω από ένα με δύο δευτερόλεπτα, αλλά συμβαίνει αρκετά συχνά είναι η αλήθεια.
Το Hard Reset: Redux είναι από τα παιχνίδια που παρουσιάζουν δύο πρόσωπα ως προς την ανταπόκριση τους από το κοινό. Από τη μία, έχουμε έναν τίτλο που κλείνει το μάτι σε όσους αγάπησαν αυτά τα παιχνίδια κατά τη δεκαετία του 90, με όλα τους τα χαρακτηριστικά: fast-paced δράση, αδιάκοπο shooting, splash damage, δυνατή κιθαριστική μουσική στις μάχες, απουσία αναζωογόνησης ενέργειας και απόλυτη γραμμικότητα στο level design. Όλα αυτά, μέσα από σταθερό frame rate, βελτιωμένη απεικόνιση και εξαιρετικά εφέ φωτισμού. Από την άλλη, όμως, συναντάμε έναν τίτλο που δεν μπορεί να σταθεί με αξιώσεις στο gaming του σήμερα. Με άνευρο shooting, κακή αφήγηση, μονότονο και επαναλαμβανόμενο, άδεια περιβάλλοντα και καμία εμβάθυνση σε όλους τους τομείς. Ακόμα και τα boss fights, που ξεκινούν εντυπωσιακά, καταλήγουν με τον πλέον αδιάφορο τρόπο, όπου πυροβολούμε απλά φωτεινά σημεία.
Το Hard Reset: Redux, λοιπόν, δεν είναι ένα κακό παιχνίδι, αλλά περισσότερο ένα παιχνίδι περιορισμένων δυνατοτήτων. Οι παλιότεροι μπορεί να το λατρέψουν κι οι νεότεροι να το κοιτούν με απορία, αλλά όποιος ασχοληθεί, θα νιώσει σε σημεία, έστω και ενδόμυχα, ότι διασκεδάζει. Για να επανέλθουμε όμως και στο αρχικό ερώτημα της εισαγωγής αναφορικά με το timing της κυκλοφορίας, τι τύχη μπορεί να έχει το Hard Reset όταν στο διπλανό ράφι στέκεται το DOOM, που κατάφερε να παντρέψει αυτές τις δύο εποχές;
Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
Διαβάστε επίσης – Προσθέστε παιχνίδια στη βιβλιοθήκη σας.
