Resident Evil 5

Αναρωτιέμαι, πώς θα ξεκινήσει άραγε το κείμενο αυτός που θα αναλάβει την έκτη επανέκδοση του Resident Evil 4; H Capcom δείχνει αποφασισμένη να εκμεταλλευτεί και τον παραμικρό θόρυβο γύρω από το γνωστό franchise και με δεδομένο ότι στο παρελθόν έχει συμπεριφερθεί αμείλικτα σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά της απέναντι στους καταναλωτές, ακόμα μία επανέκδοση ενός RE τίτλου δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Το demo του νέου RE προξένησε το σχετικό ενδιαφέρον και σούσουρο, οπότε η περίοδος είναι ιδανική να ξαναπάρουμε ένα πακετάκι από RE.

Στο Resident Evil 5 που εξετάζουμε εδώ, εντοπίζεται η διαχωριστική γραμμή σε ό,τι αφορά την πορεία και το ύφος του franchise. H Capcom στο RE5 εγκαταλείπει εντελώς το survival horror στοιχείο (γνωρίζω gamers που θα μπορούσαν να παρουσιάσουν εξακόσια επιχειρήματα για το ότι αυτό συνέβη στο RE4, αλλά εγώ δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία) και κυρίως αυτό καθορίζεται από τον πολύ πιο action προσανατολισμό, το co-op στοιχείο που είναι διαθέσιμο με κάποιο τρόπο ακόμα και offline (αφού η Sheva βοηθάει σε ουκ ολίγες περιπτώσεις και σώζει τον Chris από βέβαιο θάνατο) και την πληθώρα εφοδίων, πυρομαχικών και βοηθειών υγείας.

Οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο παίκτης αισθάνεται την ανάγκη να είναι πιο φειδωλός στη χρήση πυρομαχικών είναι ανύπαρκτες και με τη δυνατότητα τα όπλα να αναβαθμίζονται, το πιστολίδι δίνει και παίρνει. Οι χάρτες του παιχνιδιού είναι πολύ πιο ξεκάθαροι και σχεδόν ευθύγραμμοι, τα μυστικά πολύ λιγότερα σε σύγκριση με το 4, και γενικώς η αίσθηση που δίνεται είναι ότι κανείς μπορεί να ορμήσει σε ένα κεφάλαιο και να τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά. Κάτι που δε συνέβαινε στους προκατόχους του.

Παρόλα αυτά, και παρά τις επιμέρους παρασπονδίες (τα mini game τμήματα με το πενηντάρι στο τζιπ και λοιπές τέτοιες αχρείαστες και εκνευριστικές σεκάνς) το RE5 μοιάζει να εστιάζει στα σωστά στοιχεία που συνθέτουν έναν καλό τίτλο δράσης. Δεν παρασύρεται, δεν κοροϊδεύει τον παίκτη, δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φαύλους μηχανισμούς και κούφιο περιεχόμενο και δεν ανεβοκατεβάζει το ρυθμό λες και ο παίκτης βρίσκεται σε rollercoaster.

To τελευταίο είναι ίσως το σημαντικότερο. Το τουρλουμπούκι του RE6 εδώ είναι απόν. Ούτε εικοσάλεπτα που δε γίνεται τίποτα, ούτε action sequences με QTEs. Ο ρυθμός είναι σταθερός, τα boss fights είναι ουσιαστικά και αγχωτικά, και το παιχνίδι δυσκολεύει κεφάλαιο με κεφάλαιο. Το gameplay στη νέα έκδοση σαφώς και δεν έχει αλλάξει. Το RE5 δεν έχει ακριβώς tank controls αν και διατηρεί το αγχωτικό «ακίνητος όταν πυροβολώ». Ίσως το τελευταίο survival horror στοιχείο που μετατρέπει φαινομενικά εύκολες μάχες σε στρεσαρισμένη σχοινοβασία.

Άπαξ όμως και συνηθίσει ο παίκτης τον έλεγχο του Chris, το παιχνίδι γίνεται ευχάριστο και ανταποδοτικό. Με κάθε κεφάλαιο που τελειώνει, αισθάνεται ότι έχει ολοκληρώσει ένα ακόμα κοπιώδες βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ποια είναι αυτή μην το ρωτάτε. Μπορεί το ξετύλιγμα του κουβαριού μιας ακόμη περίπλοκης bio-terrorism υπόθεσης (άλλωστε γι’ αυτό βρίσκεται η BSAA στην Αφρική), μπορεί η ολοκλήρωση με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό των κεφαλαίων κ.λπ.

Το επιπλέον περιεχόμενο είναι αξιόλογο τώρα που το βρίσκουμε στο πακέτο. Αν θυμάστε καλά, το RE5 ήταν από τα πρώτα παιχνίδια που εγκαινίασαν την απογοητευτική τακτική του να πωλείται περιεχόμενο και modes που βρίσκονταν ήδη στον κώδικα του παιχνιδιού και μάλιστα σε εξωφρενικά αντίτιμα. Το Versus ήταν ένα απλό mode, αλλά πολύς κόσμος το πλήρωσε. Ευτυχώς εδώ δεν τίθεται τέτοιο θέμα και εννοείται ότι η πιο ευχάριστη προσθήκη, το Lost in Nightmares, πρέπει να παιχτεί οπωσδήποτε από τους λάτρεις της κλασικής Resident Evil ατμόσφαιρας.

Το σενάριο, η γραφή και η πλοκή, αν και ακόμα βρίσκονται σε υψηλά επίπεδα για ένα horror b-movie, δεν αντέχουν πλέον σε κριτική. Έχουν δε ξεπεραστεί σε κακογουστιά από το απολύτως cheesy και ανούσιο αντίστοιχο περιεχόμενο του RE6. O τεχνικός τομέας, αν και έχει υποστεί ένα μικρό lifting (μας δόθηκε η εντύπωση ότι οι φωτισμοί είναι καλύτεροι), δε διαφέρει και πολύ από την αρχική έκδοση. Πάντως, είναι απολύτως σταθερός (απαραίτητο στοιχείο με τόσες στροφές της κάμερας) και ακόμα και σήμερα είναι πολύ ευχάριστος στο μάτι με τα καστανά και χρυσαφιά χρώματα που επιλέχθηκαν για το παιχνίδι.

Αφού η κουβέντα για το πού πηγαίνει το RE σαν σειρά είχε καταλήξει μάλλον στο «πουθενά», ήρθε το demo της φετινής Ε3 να βροντοφωνάξει ότι η κατεύθυνση αλλάζει τελείως. Οπότε, οποιαδήποτε κουβέντα για το ότι το RE5 και 6 έστρεψαν τη σειρά σε action μονοπάτια, πλέον δεν έχει κανένα νόημα. Και ενώ το RE6 είναι μία καταναγκαστική εμπειρία που δεν προτείνεται (μα καθόλου), το RE5 στέκεται ακόμα στα πόδια του, προσφέρει αρκετές συγκινήσεις και πλούσιο περιεχόμενο, και θυμίζει εποχές που ακόμα υπήρχαν μεγάλες παραγωγές για τις οποίες πάλευαν οι μεγάλοι παίκτες της βιομηχανίας. Το παιχνίδι θα έπαιρνε ένα (πασπαρτού) 7, αλλά το Lost in Nightmares που εσωκλείεται, ανεβάζει την αξία του πακέτου. Οπότε…

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.