Σκέψεις

Ναι ρε, παίζω Pokemon GO (κι ας μην παίζω).

---

Αφήνοντας να περάσει  λίγος καιρός από την άφιξη του Pokemon GO στη ζωή μας και αφού έκατσε κάπως η σκόνη που σήκωσε σε επίπεδα αμμοθύελλας, νομίζω πως ήρθε η ώρα να κουβεντιάσουμε λίγο για αυτό. Όχι όμως για το ίδιο το παιχνίδι, ούτε για τα οικονομικά του μεγέθη, αυτά έχουν γραφτεί ήδη με εκατομμύρια λέξεις και χιλιάδες αριθμούς. Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια καταγραφή σκέψεων και συζητήσεων για το Pokemon GO, που στην ουσία ελάχιστα σχετίζεται άμεσα με το ίδιο το παιχνίδι. Κινητήριος δύναμη αυτού, αποτελεί ξεκάθαρα η αρνητική κριτική που αυτό έχει δεχθεί. Μια κριτική που συνοδεύει οτιδήποτε καινούργιο ή διαφορετικό εμφανίζεται σε αυτό το δύσμοιρο σύμπαν και προκαλεί μαζικό ενθουσιασμό. Να εξετάσουμε τι είναι αυτό που ενοχλεί του επικριτές του και να αναλογιστούμε από πότε βάλαμε τροχονόμο στα… χόμπι μας.

Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη σχέση μου με το παιχνίδι για να ενισχύσω την αντικειμενικότητα των επιχειρημάτων. Να αναφέρω, δηλαδή, ότι δεν παίζω Pokemon GO και ούτε πρόκειται να ασχοληθώ ποτέ μαζί του, καθώς η σχέση μου με το συγκεκριμένο franchise αρχίζει και τελειώνει στο “Ο κίτρινος είναι ο Pikachu”. Αυτά είναι όλα όσα γνωρίζω για τα Pokemon και μάλλον δεν θα αλλάξει κάτι στην πορεία της ζωής μου. Ακόμα και την λέξη Pikachu χρειάστηκε να την “googl-άρω” για να δω πώς γράφεται.

Αφού έχει αθηναϊκές πινακίδες

Η πρώτη, λοιπόν, κατηγορία πολέμιων του Pokemon GO που έχω συναντήσει όλες αυτές τις ημέρες, είναι αυτοί που τους την σπάει, χωρίς να ξέρουν τι είναι και γιατί πραγματικά τους την σπάει. Ναι, μεγάλη μερίδα ανθρώπων δεν έχει καταλάβει καν τι κάνει το παιχνίδι. Και δεν μιλάμε για λεπτομέρειες τύπου ΑR, google maps, pokestop κ.λ.π. Μιλάμε για τα απλά, βασικά μέρη του. Ότι ψάχνεις μικρά πλασματάκια, μέσω μιας εφαρμογής. Και οι συζητήσεις εκτυλίσσονται ως εξής:

-Μα καλά, τι βλακεία είναι πάλι αυτή με τα Pokemon;
-Γιατί ρε, τι έχει;
-Δεν ξέρω, αλλά μου φαίνετε τελείως βλακεία.
-Αφού δεν ξέρεις τι είναι, πώς έχεις άποψη;
-Ε, τους βλέπω, πάνε σαν τα ζόμπι με ένα κινητό στο χέρι.
-Και ‘συ τώρα με ένα κινητό στο χέρι είσαι, και πριν λίγο κοιτούσες το Facebook.
-Εγώ επικοινωνώ με κόσμο.
-Κι αυτοί επικοινωνούν με κόσμο.
-Άλλο αυτό.
-Γιατί είναι άλλο αυτό κι άλλο το δικό σου;
-Ε, δεν είναι το ίδιο.
-Γιατί δεν είναι το ίδιο;
– Ε καλά, άμα δεν καταλαβαίνεις τι να σου πω.

Και κάπως έτσι, συνεχίζεται ένας ατέρμονος διάλογος, που προφανώς και δεν κατέληξε ποτέ πουθενά. Εδώ, λοιπόν, συναντάμε το πρώτο δείγμα Αντιποκεμονιακού, δηλαδή του τύπου “Μου τη σπάει, γιατί έτσι γουστάρω”. Κλασική περίπτωση ανθρώπου που θεωρεί όλα τα πράγματα ανούσια (κατά τον επιστημονικότερο όρο: “βλακείες”), εκτός από αυτά που αρέσουν στον ίδιο. Αρέσκεται στο να καταναλώνει περισσότερη ώρα κατακρίνοντας αυτά που δεν του αρέσουν ή δεν γνωρίζει, από το να κάνει αυτά που πραγματικά αρέσουν στον ίδιο. Θα τον βρεις συνήθως σε καφετέριες, να αράζει με τις ώρες και να αναλύει την ύπαρξη του σύμπαντος και τη βαθύτερη πολιτική κατάσταση των πραγμάτων, με πληροφορίες που ξέρει μόνο αυτός και λίγοι ακόμα.

Ή θα πηδάς ή θα παίζεις (και τα δυό μαζί δεν γίνεται)

Το άλλο μεγάλο επιχείρημα του Αντιποκεμονιακού είδους έχει να κάνει με τη διαχείριση του χρόνου σε συνάρτηση με την αναπαραγωγική λειτουργία. Κατά κόσμο, “τι Pokemon και βλακείες, αντί να βγουν να κυνηγήσουν καμιά κοπελίτσα”. Εδώ, λοιπόν, συναντάμε το είδος του ερωτικού κυνηγού [Λατινικός όρος: ο mamias tis geitonias], που η καθημερινότητά του αναλώνεται εξ ολοκλήρου στη θήρευση της ερωτικής συντρόφου, με αποτέλεσμα να μην του περισσεύει ποτέ χρόνος για οτιδήποτε άλλο πέραν των βασικών και πρωτόγονων ενστίκτων. Ύπνος, φαγητό, σεξ και επαναλαμβάνει. Οτιδήποτε ενδιάμεσο απλά δεν έχει χώρο στη ζωή του και δεν δύναται να υφίσταται κάτι πέρα από αυτά.

Το επιχείρημα αυτό είναι τόσο επιστημονικά συμπαγές, που το άκουσα κι από άνθρωπο που βρισκόταν στο πάνελ (δεν ξέρω πως λέγεται αυτή η “δουλειά”) εκπομπής επαρχιακού καναλιού κατά τις διακοπές μου. Παραμένει ωστόσο μία ισχυρή άποψη, που έχει ειπωθεί πολλές φορές για τα περισσότερα εκ των χόμπι που δεν περιλαμβάνουν λάγνο κυνηγό, θήραμα, ρόπαλο, σπηλιά και άλλα παρεμφερή. Το συγκεκριμένο είδος συναντάται κατά κύριο λόγο στην ζούγκλα ή σε κάποιο μπαρ να μαζεύει αντί για Pokemon, χυλόπιτες.

Ο Αλέφαντος των Χόμπι

Εδώ νομίζω γίνανε και οι πιο μεγάλες λεκτικές συγκρούσεις (ή ντιμπέι για να είμαστε και στο σωστό πνέυμα), καθότι ο “αντίπαλος” συνομιλητής  γνώριζε ότι δεν είμαι φίλος των Pokemon αλλά λάτρης του ποδοσφαίρου, οπότε δυσκολευόταν να μου καταλογίσει κάτι απτό επί του θέματος. Βάσει των στοιχείων του, θα έπρεπε να συμφωνούμε στο μυαλό του, γιατί είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο, αλλά κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε κι αυτό του προκαλούσε σύγχυση. Το μυστικό σε μία αντιπαράθεση με κάποιον που γνωρίζεις, είναι να του φέρνεις παραδείγματα από τον ίδιο του τον εαυτό, και με ένα φίλο σου, όσο να ‘ναι, το έχεις αυτό το πλεονέκτημα. Ας δούμε λοιπόν πως κύλησε αυτή η στιχομυθία:

-Μα καλά, τι βλακεία είναι πάλι αυτή με τα Pokemon; (Εδώ παρατηρούμε κοινές τεχνικές αντίληψης και προσέγγισης με το πρώτο είδος που εξετάσαμε)
-Γιατί ρε, τι έχει;
-Δεν βλέπεις τι γίνεται; Πάνε και σκοτώνονται, προκαλούν τρακαρίσματα, παίζουν ξύλο…
-Ε, και τι σημαίνει αυτό, ότι φταίει το Pokemon GO;
-Φυσικά και φταίει.
-Δηλαδή για το ποδόσφαιρο που έχουν σκοτωθεί χιλιάδες και παίζουν μπουνιές κάθε δυό μέρες, φταίει το ποδόσφαιρο;
Παύση για σκέψη εδώ
-Το ποδόσφαιρο υπάρχει εδώ και εκατό χρόνια, στο άλλο έχει γίνει χαμός μέσα σε μια βδομάδα.
-Ε και τι σημαίνει αυτό, στατιστικά θα το πάρουμε; Έλα σε εκατό χρόνια να δούμε σε ποιο από τα δύο πεθάναν περισσότεροι.
– Σε εκατό χρόνια σιγά μην παίζει κανείς Pokemon.
-Ε, αρά θα έχουν πεθάνει σίγουρα λιγότεροι απ’ ό,τι στο ποδόσφαιρο. Μήπως να το καταργήσουμε;
Μπερδεμένη παύση εδώ
-Ρε τι θες, δεν γουστάρω να παίξω Pokemon.
-Καλά κάνεις, ούτε εγώ. Τι σε ενοχλεί δεν καταλαβαίνω.
– Ό,τι θέλει με ενοχλεί, δεν πρόκειται να με πείσεις.
-Μα δεν προσπαθώ να σε πείσω για κάτι.
– Ε, τι θες τότε;
-Εγώ τίποτα, εσύ μου είπες για τα Pokemon.
-Ρε δεν πας στο διάολο και ‘συ και τα Pokemon.

Η κατηγορία του Αλέφαντου των Χόμπι λοιπόν, συνήθως καταλήγει στο να αποχωρεί από την συζήτηση εκνευρισμένος και φωνάζοντας, όπως άλλωστε και ο μεγάλος μαέστρος της προπονητικής που αποτελεί άτυπη πηγή του φωτός και της γνώσης τους. Μπορεί να αντιληφθεί μόνο πράγματα που παίζονται με μπάλα, και κατά κύριο λόγο, μόνο με τα πόδια. Σε κάποιες περιπτώσεις συναντάμε και Αλέφαντους των Χόμπι, που έχουν χώρο στην καρδιά τους και για το μπάσκετ(άκι), αλλά σπανίζουν. Σε γενικές γραμμές, ο αυθεντικός ΑτΧ βλέπει μόνο μπάλα (συνήθως μόνο την ομάδα του) και “δεν ασχολείται με την σπυριάρα”, όπως και με τίποτε άλλο, γενικά, πέρα από αυτό. Επιχειρήματα όπως ότι και το Pokemon GO με μπάλες παίζεται υπό μία έννοια, καλό θα ήταν να αποφεύγονται, καθώς θα τον φέρουν σε περαιτέρω σύγχυση που δεν δύναται να διαχειριστεί. Το είδος συναντάται σε οτιδήποτε έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο, όπως γήπεδα, σύνδεσμοι ομάδων κ.λ.π., αλλά το βασικό μέρος επώασης του δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την πηγή του διαφωτισμού ή σύγχρονη Πνύκα, δηλαδή το  καφενείο της γειτονιάς του.

Tips αντιμετώπισης Αν ο ΑτΧ σε φέρει στα άκρα, λέγοντας ότι είναι απλά βλακεία να κυνηγάς πλάσματα, μπορείς πάντα να αντεπιτεθείς με το κλασικό, “άρα κι αυτό που λέει η γυναίκα σου, ότι το ποδόσφαιρο είναι 22 ηλίθιοι που κυνηγάν μια μπάλα, έχει βάση, σωστά;”. Η αν επιτεθεί με το χαρτί της “ανουσιότητας του να μαζεύεις Pokemon”, μπορείς πάντα να αποκρούσεις με το “εσύ δεν μάζευες ποτέ χαρτάκια Panini;”. Το τελευταίο spell είναι εξαιρετικό, γιατί εμπεριέχει νοσταλγία και προκαλεί +2 σύγχυση στον αντίπαλο.

Στα Pokeballs μου

Αυτές είναι λίγες μόνο από τις περιπτώσεις που συνάντησα εγώ και σίγουρα υπάρχουν δεκάδες ακόμα εκεί έξω. Για να το δούμε, όμως, και λίγο πιο αντικειμενικά, θα πρέπει να πούμε πως και τα επιχειρήματα του άλλου στρατοπέδου, δεν τα λες πάντα και τα πιο σοβαρά. Κάθε φορά που προσπαθεί κάποιος να υποστηρίξει το Pokemon GO, λέγοντας πως θα βγάλει κόσμο στο δρόμο να περπατήσει, που πριν δεν κουνιόταν από τον καναπέ του, ένας διάδρομος γυμναστικής που έχει γίνει κρεμάστρα ρούχων, δακρύζει. Το ότι έφερε κόσμο κοντά ή ότι βοήθησε κάποιους ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα, απαντάται από τον κάθε ηλίθιο που τράκαρε ή μπούκαρε σε κηδεία να πιάσει το Pokemon του. Είναι όλα μεμονωμένα συμβάντα που δεν αντικατοπτρίζουν τη συνολική εικόνα. Απλά, είναι ιδιαίτερα και ακούγονται παραπάνω, ενώ η βλακεία πάει χέρι-χέρι με την ανθρωπότητα από την αρχή της ύπαρξης της.

Η ουσία είναι ότι ο καθένας μπορεί να παίζει ή να κάνει ό,τι θέλει, στο βαθμό που δεν ενοχλεί κάποιον άλλο. Ειδικά στην εποχή των social media, πόσο πολύτιμη ακούγεται πλέον η φράση: “Δεν έχω άποψη επί του θέματος”. Εκεί κρύβεται κι όλη η ουσία. Δεν χρειάζεται να έχουμε άποψη για τα πάντα, παρά μόνο για αυτά που γνωρίζουμε και μας επηρεάζουν. Οι μεν δεν χρειάζονται να έχουν άποψη για κάτι που δεν τους αφορά κι οι δε, δεν χρειάζεται, ούτε και οφείλουν, να πείσουν κάποιον για το τι θα κάνουν για να διασκεδάσουν. Άνθρωποι που θα κατακρίνουν αυτό που κάνει κάποιος άλλος υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα (ως ενήλικοι gamers, το ξέρουμε καλά αυτό) και δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να προσπαθείς να τους μεταπείσεις ή να χαλιέσαι. Απλά απόλαυσε εσύ το παιχνίδι σου κι αυτός ό,τι ανούσιο κάνει τέλος πάντων.

---