God Eater: Resurrection
Ένα αξιοπρεπές remaster.
Ένα αξιοπρεπές remaster.
Είναι πολύ πιθανό για όσους υπήρξαν κάτοχοι PSP, να πέρασε από τα χέρια τους κάποιος Monster Hunter τίτλος, και κατά συνέπεια εκατοντάδες ώρες παιξίματος με το επιτυχημένο franchise της Capcom. Πέρα, όμως, από τη σειρά της Capcom, αισθητή είχε κάνει στο ιαπωνικό κοινό εκείνη την εποχή την παρουσία της η Shift, με την κυκλοφορία του God Eater, το οποίο φαινόταν ως συνεχιστής της Monster Hunter φιλοσοφίας. Ωστόσο, το God Eater ακολούθησε εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα, χρησιμοποιώντας εικαστικό anime φιλοσοφίας για να προσεγγίσει περισσότερο το κοινό της Άπω Ανατολής.
Εφόσον η Shift σημείωσε σημαντική επιτυχία στο ιαπωνικό κοινό με τα παιχνίδια God Eater, αλλά και με το παρόμοιου ύφους Freedom Wars, με τη βοήθεια της Bandai Namco έφερε στην τρέχουσα γενιά μαζί τους δυο παλαιότερους τίτλους God Eater, ώστε να αποδείξει πως αξίζει ένα κομμάτι από την αγοραστική πίτα των hunter games. Αν και ο πρώτος τίτλος αποτελεί remaster του PSP, η ιστορία του αποτελείται από τρία κεφάλαια, με το τελευταίο να είναι εντελώς καινούργιο, ώστε να συνδέσει τα γεγονότα για το επόμενο παιχνίδι της σειράς. Τα γεγονότα του God Eater τοποθετούνται σε ένα μετά την αποκάλυψη μέλλον, όπου κάποια όντα -που ονομάζονται “Aragami”- έχουν καταστρέψει τον πλανήτη. Αυτά τα πλάσματα αποτελούνται από διαφορετική οργανική δομή σε σχέση με οτιδήποτε άλλο στη Γη, εφόσον μπορούν να εξελιχθούν με απίστευτα αυξημένο ρυθμό και να αναγεννηθούν για όσο διάστημα ο πυρήνας των κυττάρων τους παραμένει άθικτος.
Ευτυχώς, η ανθρωπότητα έχει καταφέρει να αντεπιτεθεί, χρησιμοποιώντας τα ίδια τα κύτταρα των Aragami εναντίον τους, τοποθετώντας τα σε μεγάλα όπλα που ονομάζονται God Arcs. Η οργάνωση Fenrir, που αποτελεί την άμυνα της ανθρωπότητας, στέλνει την ομάδα των God Eaters, που αποτελούνται από άτομα εξοπλισμένα με God Arcs, να αντιμετωπίσουν τις ερχόμενες απειλές. Εν ολίγοις, αυτό είναι το υπόβαθρο του παιχνιδιού, και η βάση από την οποία ξεκινά το κυνήγι και οι μάχες με τα κτήνη. Βέβαια στους τίτλους αυτούς ελάχιστο ρόλο παίζει το σενάριο, εφόσον ο πυρήνας αυτών των hunting games είναι το gameplay και το πόσο θα μπορέσουν να κρατήσουν τον παίκτη στον κόσμο τους. Αν και το αγγλικό voice over -που είναι και η μοναδική γλώσσα επιλογής- είναι αξιοπρεπές και οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι καλοσχεδιασμένοι, την ιστορία του τίτλου σίγουρα την έχουν ξαναδεί όσοι έχουν ασχοληθεί με anime και manga σειρές, ενώ και ο ίδιος ο ρυθμός της ιστορίας είναι αργός και μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Ο χαρακτήρας – avatar που δημιουργούμε εξοπλίζεται με δυο διαφορετικά όπλα στη μάχη, ένα για κοντινή μάχη -όπως ένα μικρό ξίφος, σφυρί, δρεπάνι και άλλα- και ένα ακόμα που μπορεί να είναι ranged όπλο, όπως καραμπίνα, sniper κ.λπ. Αρχικά προκαλείται απορία για το λόγο που απαιτούνται δύο όπλα, απορία που λύνεται, όμως, από τα πρώτα λεπτά του gameplay. Kάθε melee όπλο στο God Eater έχει διαφορετικά στατιστικά και χαρακτηριστικά, ωστόσο, με τις αναβαθμίσεις δεν αλλάζει στοιχείο μαγείας. Αντιθέτως, στα όπλα μεγάλης εμβέλειας δεν συμβαίνει το ίδιο, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να αλλάζουμε σφαίρες όποια στιγμή θέλουμε και να επιλέγουμε διαφορετικό element μέσω των διαφορετικών σφαιρών. Επιπροσθέτως, ένα sniper όπλο μπορεί να βοηθήσει να τραβήξουμε την προσοχή ενός αντίπαλου χωρίς να αντιληφθούν οι υπόλοιπες εχθρικές μονάδες την ύπαρξή μας στο χάρτη, στοιχείο σημαντικό για την τακτική που θα ακολουθούμε στη μάχη.
Οι χάρτες/ πίστες του παιχνιδιού, πρακτικά, αποτελούνται από μικρές, γραμμικές περιοχές, όπως ένα χιονισμένο τοπίο, έναν υπόγειο σταθμό, το δρόμο μιας πόλης κ.ο.κ. Στη μάχη λαμβάνουν μέρος μέχρι τέσσερα άτομα, τα οποία -στο offline κομμάτι του τίτλου- αποτελούνται από συντρόφους που ελέγχει η A.I. Τα bosses που αντιμετωπίζουμε κυμαίνονται στο πλαίσιο που γνωρίζουμε από αυτού του είδους τα παιχνίδια (μεγάλου μεγέθους, με εξαιρετική αντοχή στα χτυπήματα), τα οποία χρειάζονται διαφορετικές στρατηγικές προσέγγισης από τον παίκτη, είτε για να επιβιώσει από τη μάχη εναντίον τους, είτε για να αποκτήσει από αυτά τα bosses τα αντικείμενα που επιθυμεί.
Ο ρυθμός στη μάχη του God Eater είναι αρκετά γρήγορος και θα λέγαμε ότι αποτελεί ένα από τα θετικά στοιχεία του. Και από τη στιγμή που ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε στη συνέχεια της προόδου μας αρκετά bosses μαζί και τα πράγματα δυσκολέψουν πολύ, είναι ευχάριστο πως το μενού εντολών και αντικειμένων είναι αρκετά γρήγορο ώστε να ανταποκρίνεται επαρκώς στο ρυθμό της μάχης. Στο μενού αντικειμένων, εκτός από τα γνωστά προϊόντα ίασης, τις βόμβες παράλυσης και τις παγίδες που θα χρησιμοποιήσουμε για να σταματήσουμε την επιθετική διάθεση των αντίπαλων, υπάρχει και η επιλογή να αλλάξουμε σφαίρες με διαφορετικό element, ώστε να ανακαλύψουμε σε τι είναι ευάλωτος ο κάθε εχθρός. Αξίζει να αναφέρουμε ότι πρόοδος του παιχνιδιού εξελίσσεται σε επίπεδα δυσκολίας, τα οποία γίνονται διαθέσιμα ανάλογα με την πρόοδο μας. Κατά συνέπεια, τα bosses εξελίσσονται -εκτός από μορφή- σε επιθετική δύναμη άλλα και σε διαφορετικό μοτίβο επιθέσεων, γεγονός που καθιστά ευχάριστη την κάθε συνάντηση.
Τέλος, ανάλογα με τα μέλη (ουρές, κεφάλι, πόδια) που έχουμε καταστρέψει στους εχθρούς μας, το όπλο μας μπορεί να κάνει harvest και να καταβροχθίσει τον πεσμένο εχθρό, ώστε να αποκτήσει τα απαραίτητα υλικά για αναβαθμίσεις και τροποποιήσεις. Ευχάριστη έκπληξη στο offline περιβάλλον αποτελεί η A.I., η οποία είναι αρκετά αξιοπρεπής και δεν πέφτει στα συχνά λάθη κολλημάτων και απραξίας που ενίοτε βλέπουμε σε παρόμοια παιχνίδια, αλλά παρέχει βοήθεια και υποστήριξη στη μάχη, με το να πολεμά ανάλογα με το ρόλο που έχει ο εκάστοτε πολεμιστής, να τοποθετεί παγίδες, να γιατρεύει όταν είναι απαραίτητο και να μην πέφτει εύκολα από τα εχθρικά χτυπήματα, προκαλώντας έτσι τροχοπέδη στον παίκτη.
Και από τη στιγμή που υπάρχουν και κάποιες εντολές, όπως το να συγκεντρώνουν τα πυρά σε έναν εχθρό ή να σκορπίζουν στο χάρτη ώστε να αποφύγουν κάποια επίθεση, το offline τμήμα του God Eater είναι αξιοπρεπέστατο και ιδανικό για όποιον είτε δεν έχει online φίλους είτε δεν επιθυμεί να μπει σε δικτυακό περιβάλλον (και αυτό έχει σημασία, όπως θα διαβάσετε πιο μετά).
